TOP
socialmedia - phone - like

Τρεις μέρες αποτοξίνωση από τα social media

Social media: η μάστιγα και η ευλογία αυτής της εποχής. Ευλογία διότι εκμηδενίζονται οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, οι πληροφορίες και η ενημέρωση είναι πιο διαθέσιμες από ποτέ, οτιδήποτε συμβαίνει στην άλλη άκρη του κόσμου μπορεί να φτάσει στις οθόνες μας σε χρόνο ρεκόρ. Μάστιγα, από την άλλη, διότι έτσι όπως εκμηδενίζει αποστάσεις, άλλο τόσο υψώνει τείχη ανάμεσα στους ανθρώπους – ή για να το θέσω πιο σωστά…οθόνες – με την ανθρώπινη επικοινωνία να περνάει κρίση, καθώς έχουμε ξεχάσει πώς είναι οι ανθρώπινες συναναστροφές εκτός social.

Μέσα σε αυτό το ζύγισμα λοιπόν των θετικών κι αρνητικών που η κάθε πλατφόρμα έχει να προσφέρει, συνειδητοποίησα και το πόσες ώρες αφιερώνω σε κάθε εφαρμογή, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος. Θες λίγο η καραντίνα, οι τόσες ώρες στο σπίτι, η αδυναμία ξαφνικά να συναντηθείς με την παρέα σου για να πείτε τα νέα σας, το κινητό έγινε η προέκταση του χεριού μου και μέρα με τη μέρα ένιωθα όλο αυτό να με απορροφά και λίγο περισσότερο,αφήνοντας μου μια αίσθηση ψυχολογικής εξάντλησης. Story στο Instagram. Ανανέωση σελίδας. Νέες δημοσιεύσεις. Ο τάδε χρήστης σας έστειλε μήνυμα. Ανανέωση σελίδας. Και αυτό το μοτίβο επαναλαμβανόταν για ώρες ατελείωτες μέσα στη μέρα.

Η απόφαση ήταν ακαριαία: μου χρειαζόταν, έστω και για λίγες μέρες, μια αποτοξίνωση. Διότι ναι μεν οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα και αποζητούμε την ανθρώπινη επαφή και  επικοινωνία, αλλά το να παίρνει ο καθένας από εμάς το χώρο και τον χρόνο του, μακριά απ’όλους, και κυρίως τη “βαβούρα” των social media, είναι μια ανάγκη πολλές φορές υποτιμημένη. Έτσι κι έγινε. Με το που ξύπνησα εκείνο το πρωί στο layout της οθόνης υπήρχαν 3 κενά εικονίδια: αυτά του Facebook, του Messenger και του Instagram, τα οποία θα παρέμεναν διαγραμμένα για τις επόμενες 3 μέρες.

social - media - like

Δεν θα πω ψέματα… Εύκολο δεν ήταν. Συνειδητοποίησα όμως από τις πρώτες κιόλας ώρες πως κάπου μέσα μου αισθανόμουν πιο ήρεμη, πιο παρούσα στις στιγμές τις καθημερινότητας μου, ακόμη κι αν αυτό ήταν να κάθομαι στον καναπέ, μέσα στην απόλυτη ησυχία, και να πίνω τον καφέ μου, κοιτώντας έξω από το παράθυρο. Συνειδητοποίησα ότι περνούσαν ώρες ατελείωτες που είχα να πιάσω το κινητό στα χέρια μου, σε σημείο που ξεχνούσα που το άφησα τελευταία φορά. Έγινα λίγο πιο επιμελής στα διάβασμά μου – όχι το πανεπιστημιακό – και τελείωσα εκείνο το βιβλίο που μέρες βασάνιζα,ενώ ξεκίνησα κι ένα καινούριο. Τα βράδια κοιμόμουν τουλάχιστον μία ώρα πιο νωρίς, έχοντας κερδίσει εκείνη την ώρα που μου στερούσε το scroll με το που ξάπλωνα “για να νυστάξω”. Μέσα σε όλα καταπιάστηκα και με αυτές τις ντουλάπες που αν είχαν φωνή θα διαμαρτύρονταν εδώ και καιρό, διότι χρειάζονταν επιτέλους οργάνωση. Και κυριότερα…αυτό το άγχος του να μην χάσω κάποιο νέο, κάποια εξέλιξη (ή αλλιώς FOMO = fear of missing out, όπως έχει καθιερωθεί σαν όρος) άρχισε ώρα με την ώρα να σβήνει. Με ένοιαζε πολύ περισσότερο τι ένιωθα και πως σκεφτόμουν την κάθε δεδομένη στιγμή,παρά τι συνέβαινε στη ζωή του ινσταγκραμικού μου περίγυρου. Έδινα βάση στο κάθε συναίσθημα, από που αυτό προερχόταν, γιατί το αισθανόμουν και τι σήμαινε αυτό για μένα. Απέκτησα μια πιο ουσιαστική και σταθερή επικοινωνία με τον εαυτό μου,με τα όσα με μπλόκαραν και έχρηζαν επίλυσης. Και όσο για την επικοινωνία με γνωστούς και φίλους, έμεινε αναλλοίωτη. Όποιος θέλει να μας βρει, θα το κάνει κι εκτός social media. Όποιον θέλουμε να βρούμε, θα το κάνουμε με ένα απλό τηλεφώνημα.

Και μέσα σε όλα τα θετικά που μου προσέφερε αυτή η αποχή, έγινε και κάποιου είδους απομυθοποίηση: σίγουρα η ζωή μας δεν εξαρτάται από τα social media, είναι όμως σημάδι των καιρών μας και δεν μπορούμε να γυρνάμε την πλάτη μας στην πραγματικότητα του 2020. Μπορούμε όμως να περιορίσουμε την χρήση τους, ώστε να εκμεταλλευόμαστε τη δύναμη τους, χωρίς όμως σκορπάμε τον χρόνο μας. Οπότε όχι, η όλη εμπειρία δεν μου άφησε την αίσθηση ότι πρέπει να τα διαγράψω εντελώς και να γίνω ένας “κοσμοκαλόγερος” των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μου άφησε την ανάγκη όμως να το επαναλάβω, και μάλιστα σύντομα. Κάτι άλλο που συνειδητοποίησα επίσης είναι πως η αναβλητικότητα υπάρχει με ή χωρίς social. Θα ξαναγυρίσω στην αναφορά που έκανα στο διάβασμα. Λίγο πολύ το ξέρουμε όλοι το σενάριο: εργασίες, deadlines κι εμείς να μην μπορούμε να στρωθούμε με καμία δύναμη. Και χωρίς τα social λοιπόν, υπάρχουν μέρες που κάποια πράγματα απλώς ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ. Θα οργανώσεις τα συρτάρια σου, θα αλλάξεις διακόσμηση στο δωμάτιο, θα ψάχνεις να βρεις γλάστρα για εκείνο το φυτό στο μπαλκόνι, θα αποφασίσεις επιτέλους να βάλεις σε τάξη τα mail σου ή και να ανανεώσεις την playlist σου. Τίποτα απ’όσα θα κάνεις όμως δεν θα είναι στις υποχρεώσεις σου, διότι όπως μου είχε πει και κάποιος κάποτε “το να χαζεύεις είναι κι αυτό κομμάτι του διαβάσματος”. Εξάλλου, δεν είμαστε μηχανήματα για να παράγουμε έργο κατά το δοκούν και ανεξαρτήτως συνθηκών. Το να παίρνουμε χρόνο για να δρούμε όπως αισθανόμαστε, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να μην κάνουμε τίποτα, είναι κομμάτι της διαδικασίας.

detox - socialmedia - hands

Αν κάπου θα έπρεπε να καταλήξουμε, είναι πως το να κάνουμε log out από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που και που, ίσως μας βοηθήσει να κάνουμε log in στην καθημερινότητα μας λίγο περισσότερο, λίγο πιο συνειδητά. Όχι επειδή πρέπει ή επειδή μας επιβάλλεται, αλλά για να μην ξεχνάμε πως η ζωή είναι όσα συμβαίνουν μακριά από την οθόνη, σε βλέμματα, ρυτίδες έκφρασης και χαμόγελα, ακόμη κι αν αυτά είναι κρυμμένα κάτω από μάσκες.

Πως σου φάνηκε το άρθρο;
+1
3
+1
2
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0

Ακολούθησε το Cosmogony στο Instagram

Οδοντίατρος σε αυτή τη ζωή, εξερευνήτρια σε όλες τις άλλες. Πως να εξηγηθεί αλλιώς το ανήσυχο της πνεύμα και η τρέλα για ταξίδια και τη θάλασσα; Λατρεύει τα βιβλία, τη μουσική, το μωβ χρώμα και θεωρεί το να της μιλάς πριν πιει καφέ το πρωί κακούργημα. Κατά τα αλλά πεθαίνει για συζητήσεις: για όσα λέγονται, αλλά κυρίως για όσα δεν λέγονται. Ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που λατρεύουν το πολύ και καλό φαγητό. Πιστεύει στο κάρμα..και στο ότι η σοκολάτα είναι η λύση σε κάθε πρόβλημα. Αν κάτι θέλει να πετύχει στη ζωή της, είναι να χαρίζει και να φτιάχνει χαμόγελα και να μην μεγαλώσει ποτέ, έχοντας την πεποίθηση οτι το γράμμα της για το Hogwarts απλώς έχει λίγο καθυστερήσει.