TOP

Το Toy Boy δεν είναι η Νο1 σειρά του Netflix

Μαζευτείτε, θα μιλήσουμε σοβαρά.

Λίγο μετά την έναρξη της καραντίνας και του αναμενόμενου, μαζικού αποπροσανατολισμού, μπήκαμε όλοι σε διαφορετικούς ρυθμούς. Νέα ή τροποποιημένα προγράμματα και δραστηριότητες / ασχολίες ποικίλου περιεχομένου. Αυτό που όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά πήρε και τα πάνω του (ναι ναι, ακόμη περισσότερο από πριν), είναι το Netflix και οι σειρές του.

Μπήκα και εγώ που λέτε στο τρυπάκι να ξεκινήσω την νέα, προτεινόμενη και μάλιστα No1 στα trends σειρά – Toy Boy – και έτσι τα καραντινάτα βράδια να περνούν όμορφα, εποικοδομητικά και ευχάριστ……Ώπα! Τα παίρνω πίσω τα δυο τελευταία. Ούτε εποικοδομητικά, ούτε ευχάριστα.

Πείτε μου εσείς που είστε μαζεμένοι εδώ, τι το ωραίο βρήκατε σε αυτή την σειρά;

Ας ξεκινήσουμε με την υπόθεση. Ένας, δυο φόνοι που χρήζουν εξιχνίασης, ο πρωταγωνιστής που μπαίνει από φυλακή σε φυλακή, χωρίς λόγο, μιας και ως άλλος Ηρακλής Πουαρό, δεν κάθεται στ’ αβγά του ποτέ, η ανερχόμενη δικηγόρος που ερωτεύεται τον πελάτη της και δυο οικογένειες πλουσίων που παλεύουν για τα πολύτιμα αγαθά της εξουσίας και του πλούτου. Και μέσα σε όλα αυτά, κατάχρηση εξουσίας και πονηριάς απ’ την αστυνομία, ναρκωτικά, ημίγυμνο, σέξι χοροί για το εφέ και ειδύλλια δεξιά, αριστερά για να μη τους πούμε το σενάριο φτωχό.

Συνεχίζω με την σκηνοθεσία. Γρήγορες ή πολύ αργές σκηνές, απότομη πολλές φορές αλλαγή πλάνου, ατέρμονες σκηνές που οι πρωταγωνιστές εμφανίζονται και εξαφανίζονται ως δια μαγείας και κάποια visual effects που ουσιαστικά σε πάνε λίγα χρόνια πίσω, εκεί που άρχισαν να πρωτοεμφανίζονται.

Από επεισόδιο σε επεισόδιο λοιπόν, η πλοκή κλιμακώνεται χωρίς νόημα, μιας και ήδη έχουμε πληθώρα πληροφοριών να επεξεργαστούμε. Πολλά πράγματα που ενσωματώνονται στο σενάριο, απλά καθυστερούν την εξέλιξη του ‘’μυστηρίου’’, ενώ φτάνοντας στο τελευταίο επεισόδιο πια, καταλήγεις να βλέπεις ένα δυο ωραία δημιουργήματα, τόσο σεναριακά, όσο και σκηνοθετικά.

Στο κεφάλι μου προς τα τελευταία επεισόδια, η σύγχυση ήταν σε τέτοιο επίπεδο που το έκλεινα για να το συνεχίσω άλλη στιγμή, ενώ κατάλαβα ότι θα μπορούσα να είχα ξεκινήσει μια άλλη σειρά, που να μου αφήσει και κάτι παρακαταθήκη.

Δίνω εύσημα στην σκηνογραφία, μιας και η εικόνα ήταν πολύ καλή, στα εξωτερικά πλάνα που σε ταξίδευαν αμέσως Ισπανία και στις αστείες στιγμές που υπήρχαν -άθελά τους βέβαια απλώς εγώ γελούσα με την πλοκή-. Το τραγούδι των τίτλων εξαιρετικό, πιασάρικο, απ’ αυτά που κάνεις βήματα και το τραγουδάς, πλένεις πιάτα και το τραγουδάς, ντύνεσαι και το τραγουδάς, ρίχνεις υλικά στην κατσαρόλα και το τραγουδάς, πλένεις δόντια και το τραγουδάς.

Αυτά από εμένα. Διαλέξτε σοφά παρακαλώ την επόμενη φορά, ποιο θα βάλετε νούμερο ένα στην λίστα του Netflix, δεν είναι όλα τα νέα λανσαρίσματα καλά. Εγώ παρασύρθηκα και το ξεκίνησα. Σας αφήνω να κάνω ηλιοθεραπεία στην ταράτσα.

One two three four close your eyes and let it go.. na na na…

[wp-svg-icons icon=”instagram” wrap=”i”] Ακολουθήστε το Cosmogony στο Instagram

Πως σου φάνηκε το άρθρο;
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0

Ακολούθησε το Cosmogony στο Instagram

Γεννημένη στο αστικό χάος, βρίσκεται σχεδόν πάντα, είτε βουτηγμένη ανάμεσα σε φύλλα χαρτιού, στυλό και ανοιχτό λάπτοπ, είτε στην κορυφή ενός βράχου ν’ ατενίζει ηλιοβασιλέματα. Με την περιέργεια του δημοσιογράφου, την ενσυναίσθηση ενός γιόγκι και την τρέλα ενός ανθρώπου που βρίσκει την ουσία ακόμα και στα πιο μικρά, θαυμάζει, ψάχνει και αποτυπώνει, αυτό το κάτι που υπάρχει σε όλα. Στον άνθρωπο, στην φύση, στα πράγματα, στην ζωή!

Post a Comment