TOP
velakia-ston-ticho-karphomeno-me-epitichia

Το απατηλό κυνήγι της επιτυχίας

Το απατηλό κυνήγι της επιτυχίας: Αυτό το άρθρο ξεκίνησε να γράφεται μετά από μια συζήτηση με έναν φίλο και συνάδελφο. «Είμαι να σκάσω…» έγραφε στο μήνυμα που έλαβα από εκείνον ένα βράδυ, εξηγώντας μου αμέσως μετά τι είχε γίνει και τον είχε προβληματίσει τόσο.

Ο λόγος λοιπόν, ήταν ένα περιστατικό που κάπου στράβωσε, κάπου δεν πήγε όπως περίμενε. Απλά, καθημερινά ευτράπελα που όλοι αντιμετωπίζουμε στον εργασιακό μας χώρο, ανεξαρτήτως επαγγέλματος. «Ρε συ σκέφτομαι ότι δεν κάνω εγώ γι’αυτό…», συνέχιζε στο μήνυμα. Και κάπου εκεί ξεκίνησα να σκέφτομαι αν πράγματι είναι λογικό, ύστερα από μια αντικειμενικά ασήμαντη αφορμή να πλήττεται το ηθικό ενός ανθρώπου τόσο. Σκεφτόμουν τι μας οδηγεί σε αυτά τα συμπεράσματα, τι μας απογοητεύει τόσο.

Κεφάλαιο «προσδοκίες»

Ξέρετε που κατέληξα; Σε μία μικρή, φαινομενικά αθώα λεξούλα που έχει τεράστιο αντίκτυπο όμως πάνω μας: Προσδοκίες. Και αυτή τη φορά δεν μιλάω για τις προσδοκίες που μπορεί να έχουν οι άλλοι από εμάς ή εμείς από τους άλλους. Μιλάω για εκείνο το ύπουλο είδος προσδοκιών που έχουμε εμείς από τον εαυτό μας. Προσδοκίες στην πλειονότητα των περιπτώσεων εξωπραγματικές. Και δεν συνειδητοποιούμε το φορτίο που εμείς οι ίδιοι ρίχνουμε στους ώμους μας, πόση πίεση ασκούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας, πόσο αυστηροί μας κριτές γινόμαστε.

Επιτυγχάνουμε το καλό και θέλουμε το καλύτερο. Αποτυγχάνουμε και αυτομαστιγωνόμαστε με τον χειρότερο τρόπο. Κοιτάμε ψηλά, διότι ψηλά θέλουμε να φτάσουμε, χάνοντας ίσως έτσι την επαφή μας με τη Γη. Το βλέμμα μας συνηθίζει να εστιάζει στον μακρινό εκείνο στόχο, κάνοντας μας να ξεχάσουμε πως υπάρχουν και γύρω μας πράγματα άξια της προσοχής μας. Και συχνά δεν συνειδητοποιούμε πως η εξέλιξη είναι μια ατέρμονη διαδικασία, διότι ο άνθρωπος είναι έτσι φτιαγμένος, ώστε να θέλει πάντοτε περισσότερα και να επιθυμεί πάντα να ξεπερνάει τον εαυτό του.

Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η επιθυμία να γινόμαστε καλύτεροι, και ως άνθρωποι, και ως επαγγελματίες, είναι μια κατάσταση φυσιολογική,αρκεί να μην μας γίνεται εμμονή.

Η ευτυχία  είναι ένας στόχος μη επιτεύξιμος

Διάβαζα πρόσφατα πως από ψυχολόγους, ερευνητές και στοχαστές υποστηρίζεται ότι η ευτυχία  είναι ένας στόχος μη επιτεύξιμος, μια ουτοπία και, ουσιαστικά, το ταξίδι προς το οτιδήποτε ορίζει ο καθένας από εμάς ως «ευτυχία» είναι εκείνο που μας δημιουργεί αυτό το αίσθημα πληρότητας στη ζωή μας. Νιώθω πως και με την επιτυχία το ίδιο ακριβώς συμβαίνει. Για έναν φιλόδοξο άνθρωπο η κορυφή ίσως να μην είναι αρκετά ψηλά. Ενώ οι τέλειες επιδόσεις ίσως μπορούν να γίνουν και καλύτερες. Επιθυμούμε να βρισκόμαστε σε ένα περιβάλλον πρόσφορο για την ανέλιξη μας προς αυτό που θεωρεί ο καθένας μας προσωπική επιτυχία. Εκπαιδευόμαστε δίπλα στους καλύτερους, τους έχουμε σαν μέντορες και πρότυπά μας. Τους βλέπουμε να κάνουν τα αδύνατα δυνατά και το δύσκολο να μοιάζει εύκολο. Θέλουμε να τους μοιάσουμε, να γίνουμε εκείνοι και, αν γίνεται, να τους ξεπεράσουμε.

Η φιλοδοξία της νιότης

Και όλα αυτά τα θέλουμε τώρα, συνεπαρμένοι από την φλόγα της φιλοδοξίας και της νιότης. Και ξεχνάμε πως σε αυτές τις περιπτώσεις η ολοκλήρωση της επιτυχίας είναι ένας αγώνας αντοχής και όχι αγώνας ταχύτητας. Βλέπουμε το αποτέλεσμα δεκαετιών προσπάθειας, αποτυχιών και κούρασης. Βλέπουμε την κορυφή του παγόβουνου, τη γραμμή τερματισμού. Ωστόσο, αγνοούμε εκείνο το τεράστιο κομμάτι της εξέλιξης, την ανηφόρα πριν φτάσουμε στη θέα. Συχνά ξεχνάμε όμως, πως οι έννοιες της επιτυχίας και της αποτυχίας είναι συνυφασμένες .

«Για να γίνω καλός σε αυτό που κάνω, Αθηνά, έχω κάνει ό,τι λάθος έχει αναφερθεί στη βιβλιογραφία», μου είχε πει κάποια στιγμή ένας φίλος του πατέρα μου.

Το κλειδί της επιτυχίας είναι η ίδια η αποτυχία. Πρέπει να μάθουμε να πέφτουμε και να ξανασηκωνόμαστε, ακόμη κι όταν το να συνεχίσουμε φαντάζει αδύνατο εκείνη τη στιγμή. Και κυρίως να μην υποτιμούμε τα διδάγματα που έχει να προσφέρει η διαδρομή προς τον τελικό προορισμό. Να σκεφτόμαστε όχι μόνο που θέλουμε να πάμε, αλλά και την αφετηρία μας. Αφενός για να μην χάνουμε τον εαυτό μας, αφετέρου για να γίνεται η εξέλιξή η κινητήριος δύναμή μας, για να πάμε ακόμη πιο ψηλά. Να σκεφτόμαστε που βρισκόμαστε τώρα σε σύγκριση με δύο μήνες πριν, πόσα έχουμε καταφέρει, πως έχουμε ξεπεράσει τις προσδοκίες μας. Να σκεφτόμαστε πως έχουμε αντιμετωπίσει επιτυχώς κάθε δύσκολη μέρα που έχει βρεθεί στο διάβα μας.

Ο κόσμος χρειάζεται ανθρώπους ικανούς να αισθάνονται και να αγαπούν

Και μέσα σε όλα αυτά, μέσα στην προσπάθεια για επαγγελματική ανέλιξη και αυτοπραγμάτωση, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως ο κόσμος δεν χρειάζεται μόνο κορυφαίους γιατρούς, καταξιωμένους οικονομολόγους, φημισμένους αρχιτέκτονες, ζωγράφους ή χορευτές. Ο κόσμος χρειάζεται ανθρώπους γεμάτους, ικανούς να αισθάνονται και να αγαπούν, να μοιράζονται. Ανθρώπους με ψυχή. Και αν τελικά κάπου αξίζει να φτάσουμε είναι στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Καθώς, όπως έλεγε κι ο πολύ αγαπημένος μου Λεό Μπουσκάλια: «Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να κάνεις τον εαυτό σου τον σπουδαιότερο, τον πιο θαυμάσιο, τον πιο αξιαγάπητο άνθρωπο του κόσμου, γιατί αυτό θα δώσεις στα παιδιά σου και σε όλους όσους αγαπάς».

Πως σου φάνηκε το άρθρο;
+1
0
+1
5
+1
0
+1
0
+1
1
+1
0
+1
0

Ακολούθησε το Cosmogony στο Instagram

Οδοντίατρος σε αυτή τη ζωή, εξερευνήτρια σε όλες τις άλλες. Πως να εξηγηθεί αλλιώς το ανήσυχο της πνεύμα και η τρέλα για ταξίδια και τη θάλασσα; Λατρεύει τα βιβλία, τη μουσική, το μωβ χρώμα και θεωρεί το να της μιλάς πριν πιει καφέ το πρωί κακούργημα. Κατά τα αλλά πεθαίνει για συζητήσεις: για όσα λέγονται, αλλά κυρίως για όσα δεν λέγονται. Ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που λατρεύουν το πολύ και καλό φαγητό. Πιστεύει στο κάρμα..και στο ότι η σοκολάτα είναι η λύση σε κάθε πρόβλημα. Αν κάτι θέλει να πετύχει στη ζωή της, είναι να χαρίζει και να φτιάχνει χαμόγελα και να μην μεγαλώσει ποτέ, έχοντας την πεποίθηση οτι το γράμμα της για το Hogwarts απλώς έχει λίγο καθυστερήσει.