TOP
kouti-anamniseis

Τι μπορεί να κρύβει ένα κουτί αναμνήσεων

Καταχωνιασμένο στα άδυτα της ντουλάπας μου υπάρχει ένα κουτί. Δεν πρόκειται για ένα τυχαίο κουτί. Δεν έχει μέσα μια απλή στοιβαγμένη χαρτούρα ή ψυχαναγκαστικά ρολαρισμένα και τακτοποιημένα τα χειμωνιάτικα κασκόλ έτοιμα να υποδεχθούν το τσουχτερό κρύο. Αυτό το κουτί έχει μάλιστα και όνομα. Το ονομάζω το κουτί των αναμνήσεων.

Υπάρχει κουτί αναμνήσεων;

Και βέβαια υπάρχει κουτί αναμνήσεων. Είναι εκείνο το ξεχωριστό κουτί που αγκαλιάζει και φιλοξενεί εκείνες τις γλυκιές αναμνήσεις που η ρουτίνα της καθημερινότητας, οι υποχρεώσεις μας, το άγχος της δουλειάς και η πίεση και κυρίως το πέρασμα του χρόνου μας κάνουν να τις ξεχνάμε. Είναι οι όμορφες στιγμές που ζήσαμε στο παρελθόν και θελήσαμε τόσο έντονα να θυμόμαστε που βρήκαμε ένα μικρό «στοιχείο» ικανό να μας ταξιδεύει πίσω σε εκείνες. Μέσα σε ένα κουτί αναμνήσεων μπορείς να βρεις τα πάντα. Μια φωτογραφία, ένα σημείωμα, ένα εισιτήριο, ένα αποξηραμένο λουλούδι, ένα γράμμα, ένα αστείο, ένα καρτ ποστάλ είναι αρκετά.

Χειροπιαστές αναμνήσεις που όμως είναι ικανές να ξυπνήσουν κάθε σου αίσθηση. Ανοίγεις το καπάκι και το ταξίδι πίσω στο χωροχρόνο ξεκινάει.

Μεθυστικές μυρωδιές

Ένα ερωτικό γράμμα που μυρίζει ακόμη το άρωμα του τότε boyfriend, ένα αστείο σημείωμα από τη διπλανή σου στο θρανίο, ένα απόκομμα από το τετράδιο σου στη σχολή ποτισμένο με απελπισία για το επόμενο διάλειμμα και τον καφέ στο Γρηγόρη. Η μυρωδιά του χαρτιού βλέπεται είναι μεθυστική. Το χαρτί περιέχει κυτταρίνη και μικρότερες προσότητες λιγνίνης. Μάλιστα, η λιγνίνη δίνει το κίτρινο χρώμα στα παλιά βιβλία, καθώς οξειδώνεται με το πέρασμα του χρόνου και διασμάται σε οξέα, τα οποία με τη σειρά τους διασπούν την κυτταρίνη. Σκεφτείτε για παράδειγμα τα βιβλία, απελευθερώνουν μικρές ποσότητες πτητικών οργανικών ενώσεων, τις οποίες ο εγκέφαλος μας ερμηνεύει ως μυρωδιές.

Μελωδίες του παρελθόντος

Στο πάτο του κουτιού ξαποσταίνει ένας δίσκος. Οκ, δεν πετύχαμε την εποχή του βινυλίου, αλλά προλάβαμε εκείνη την εποχή που έπαιρνες στη σχολική εκδρομή το CD Player και μια δισκοθήκη για να είχατε με την κολλητή συμμαθήτρια όσο το δυνατόν περισσότερες μουσικές επιλογές. Τότε δεν υπήρχε το Spotify! Και σηκώνεις το δίσκο προσεκτικά, το θολώνεις με τα χνότα σου και αμέσως τον καθαρίζει με την άκρη της μπλούζας σου πριν τον τοποθετήσεις ευλαβικά στο στερεοφωνικό και πατήσεις το Play. Οι πρώτες μελωδίες απλώνονται στο χώρο, μια έντονη διάθεση για να λικνίσεις το κορμί σου ξυπνά από το λήθαργο των ημερών της πανδημίας και της απαγόρευσης του χορού. Κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι στο ρυθμό.

vinilio-pikap-anamniseis

Εισιτήριο στην τσέπη σου

Συνεχίζω το «ξεσκαρτάρισμα» των αναμνήσεων και βρίσκω διπλωμένα εισιτήρια και τσαλακωμένους χάρτες. Πανέμορφοι προορισμοί, άλλοι στους επίγειους παραδείσους της χώρας μας, κι άλλοι στο εξωτικό εξωτερικό. Κατερίνη, Ηγουμενίτσα, Δράμα, Θεσσαλονίκη, Αράχωβα, Ίος, Νάξος, Πάρος, Τήνος, Σίφνος, Σύρος, Ρώμη, Βιέννη. Όμορφα ταξίδια που θυμίζουν τη μαγεία της εξερεύνησης, τις ημέρες της ανεμελιάς, του ασταμάτητου γέλιου. Πίσω από κάθε εισιτήριο διαβάζω μια μικρή αποτίμηση του ταξιδιού. Σημειώνω πάντα τα περίφημα highlights, τα ξεκαρδιστικά ευτράπελα και την ημερομηνία. Κι αν τυχαία μια μέρα που θα ανοίξω ξανά το κουτί των αναμνήσεων, ξετυλίξω το εισιτήριο και πετύχω τη ίδια να ημερομηνία να πω:

«Οπα, σαν σήμερα πριν μερικά χρόνια, έχασα το πλοίο για την Ίο»

«Σαν σήμερα, γιορτάσαμε με τις κολλητές μου τον δεκαπενταύγουστο σε ένα πανηγύρι στο Φιλώτι της Νάξου.»

«Σαν σήμερα, κοντέψαμε να μείνουμε από βενζίνη στην Τήνο, με όλα τα βενζινάδικα κλειστά. Μας έσωσε ένας ντελιβεράς.»

«Σαν σήμερα, πίναμε ζεστό αχνιστό καφέ με την Κωνσταντίνα στην Αράχωβα, ενώ έξω είχε 9 βαθμούς Κελσίου.»

«Σαν σήμερα, παραλίγο να χάσουμε το ταξίδι στη Βιέννη. Πήραμε λάθος τρένο, μας έκαναν παρατήρηση στο Hofburg και κάναμε παζάρια στην πλατεία του Αγίου Στέφανου για μια γυάλινη χιονόμπαλα.»

«Σαν σήμερα, κάναμε διακοπές στην Κεφαλονιά εν μέσω πανδημίας.»

«Ωραία χρόνια», ψιθύρισα.

xartis-taksidi-anamniseis

Φωτογραφίες με αγαπημένα πρόσωπα, αγαπημένα μάτια

Φυσικά, από κάθε κουτί αναμνήσεων που σέβεται τον εαυτό του δε λείπουν οι φωτογραφίες. Φωτογραφίες από παλιό φιλμ από τότε που ήμασταν μωρά κι ακόμη μας τραβούσαν οι γονείς μας. Φωτογραφίες από τα φοιτητικά μας χρόνια με τα κολλητάρια να ποζάρουν με απίστευτη δόση τρέλας, τόση που εύχονται να μπορούσαν να κάψουν αυτές τις φωτογραφίες. Κάθε φορά που τις αντικρίζουν ξεστομίζουν ατάκες του στυλ: «Θέε μου τι ακμή είχαμε τότε;», «Ποιος μας είχε πει ότι αυτή η φράτζα ήταν της μόδας;» «Πότε το duckface ήταν ωραία πόζα και κυρίως ΓΙΑΤΙ;». Δειλά δειλά ξετρυπώνουν και μερικές polaroid ( να ‘ναι καλά οι κολλητές για το δώρο αποφοίτησης ). Μικρές, με έντονο άρωμα βιντατζιάς, με χαραγμένη στα βλέμματά μας την αγωνία του «μας απομένει μόνο ένα κλικ, το ‘χουμε;» και ταυτόχρονα το γιόλο «η στιγμή μετράει, ας βγούμε και τερατάνθρωποι».

polaroids-anamniseis

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν κανόνες για το πως θα διαμορφωθεί ένα κουτί αναμνήσεων ανά τα χρόνια. Ο καθένας μας έχει τη δυνατότητα να επιλέξει τόσο τις ευχάριστες αναμνήσεις που θέλει να διατηρήσει ζωντανές, όσο και τις πιο λυπητερές, οι οποίες καμιά φορά αποδεικνύονται και οι πιο σημαντικές. Το συναίσθημα μάλιστα που νιώθει κανείς μόλις πέφτει πάνω στο κουτί των αναμνήσεων είναι διαφορετικό κάθε φορά γιατί η ζωή προχωράει και μαζί της προχωράμε κι εμείς, εξελισσόμαστε και αλλάζουμε. Κάνουμε καινούρια ξεκινήματα, γνωρίζουμε νέους ανθρώπους, δημιουργούμε από την αρχή ξεχωριστές εμπειρίες που σίγουρα αξίζουν μια θέση στο κουτί των αναμνήσεων. 

Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να βρεις ένα σπίτι και για τις δικές σου αναμνήσεις;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ;
Πως σου φάνηκε το άρθρο;
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0

Ακολούθησε το Cosmogony στο Instagram

Τριγυρνάει στους δρόμους της πόλης προσπαθώντας να ξεκλειδώσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων και να μάθει τις ιστορίες τους. Ως δημοσιογράφος βλέπεις, δε διστάζει να γράψει για αυτά ή ακόμη και να τα φωτογραφίσει. Εξερευνεί στέκια και μυστικές γωνιές της Αθήνας. Αδημονεί για τις καλοκαιρινές συναυλίες, εκεί που ο κόσμος είναι ελεύθερος και μυρίζει αγάπη παντού. Θέλει να μάθει κιθάρα για να τραγουδάει μαζί με τους φίλους της κάτω από τα αστέρια. Ονειρεύεται μια ζωή γεμάτη ταξίδια και κυνηγάει στιγμές ανεμελιάς και ξεγνοιασιάς.