TOP
metoo

Πώς το κίνημα #metoo με άλλαξε

Όταν η Tarana Burke ξεκίνησε το κίνημα #metoo το 2006, δεν είχε ιδέα τι διαστάσεις θα έπαιρνε 15 χρόνια μετά παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα. Το κίνημα δημιουργήθηκε για να βοηθήσει και να προβάλει ιστορίες γυναικών (και όχι μόνο) που έχουν υποστεί κακοποίηση, παρενόχληση ή κατάχρηση εξουσίας. Στην χώρα μας πήρε διάσταση μετά την εξομολόγηση της ολυμπιονίκη, Σοφίας Μπεκατώρου για σεξουαλική επίθεση πριν από περίπου ένα χρόνο και έκτοτε δημιουργήθηκε ένα ντόμινο εξελίξεων, μια χιονοστιβάδα εξομολογήσεων και αποκαλύψεων.

Αν με ρωτούσες θα έλεγα ότι έχει περάσει πολύς καιρός παραπάνω…

Μου φάνηκε αδιανόητο ότι μέσα σε ένα χρόνο έχουν έρθει τόσες ιστορίες στην επιφάνεια. Έκανα μια νοητή ανασκόπηση στο μυαλό μου, πως ξεκίνησε και τι κερδήθηκε στην πορεία. Είδα πέρα από τα ολοφάνερα καταδικαστέα γεγονότα και την αρρωστημένη νοοτροπία αρκετών αντρών (ενίοτε και γυναικών). Πέρα από τον εσωτερικό πόνο και την ζοφερή πραγματικότητα των εγκλημάτων αυτών. Είδα την τεράστια συμπόνια και συμπαράσταση, την αλληλεγγύη και την βοήθεια ανεξαρτήτως φύλου να ξεπροβάλει, σαν αυτά τα λουλούδια που φυτρώνουν στις ρωγμές του τσιμέντου.

Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό, γιατί μου θύμισε τι πάει να πει να ζεις μέσα σε μια κοινωνία και όχι ενάντια σε αυτήν.

Πριν ένα χρόνο δεν ήμουν η ίδια, άλλαξα γιατί οι εξελίξεις με έκαναν να δω πως βαθιά ριζωμένος μέσα μου ήταν ένας συντηρητισμός, που με κατέτρωγε δίχως να το αντιλαμβάνομαι. Έκρινα πολύ εύκολα, κατηγοριοποιούσα τους ανθρώπους και τις καταστάσεις με μια θρασύδειλη άμυνα που το μόνο που έκανε ήταν να χτίζει ένα κελί γύρω μου.

Ήμουν πιο αυστηρή και επικριτική με τις άλλες γυναίκες, αντιθέτως τρομερά κατανοητική με τους άντρες. Ίσως γιατί η σύγκριση με άτομα του ιδίου φύλου είναι αναπόφευκτη και μου θύμιζε τι δεν έχω καταφέρει, τι δεν προσπάθησα αρκετά. Ίσως και γιατί ήταν ο εύκολος στόχος αφού η κριτική τρομάζει εμάς τις γυναίκες, λες και αν έχουμε ψεγάδι πάνω μας δεν αξίζουμε το ίδιο με τους άλλους.

Κατηγορούσα εύκολα, έβρισκα ατέλειες, ενώ εγώ η ίδια επέτρεπα στον εαυτό μου να κατέβει σε ένα ανθρωποφαγικό επίπεδο.

Freepik

Δημιουργήθηκε μια επίκτητη αποστροφή για το διαφορετικό, το αυθόρμητο και το θαρραλέο που σμιλευόταν μέσα μου μέχρι τώρα. Γιατί; Γιατί εγώ η ίδια αποστράφηκα τον έντονο χαρακτήρα μου, την διαφορετικότητα μου και τις αδυναμίες μου λόγω μη αποδοχής από ανθρώπους που ήταν σημαντικοί για εμένα. Είναι τόσο απλό και τόσο δύσκολο ταυτόχρονα. Πλέον σημαντικούς ανθρώπους στην ζωή μου θεωρώ μόνο αυτούς που με στηρίζουν.

Διαβάστε επίσης: Ελληνικό #metoo: Σπάσε τη σιωπή! Κανένα επόμενο θύμα, κανένας επόμενος θύτης

Για να μην τα πολυλογώ, η μη αποδοχή φέρνει μη αποδοχή στην καλύτερη περίπτωση, αν όχι μίσος ή επιθετικότητα. Και νομίζω πως αυτό το συμπέρασμα δίνει απάντηση σε πολλά κοινωνικά ερωτήματα.

Προσωπικά έχω υπάρξει θύμα ήπιας (ευτυχώς) σεξουαλικής παρενόχλησης δύο φορές, κάτι το οποίο με έκανε να νιώσω πως έφταιγα και προκαλούσα. Ήμουν μόλις δέκα. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να νιώσω άνετα να περάσω μπροστά από μια παρέα ανδρών φορώντας το κολάν μου, ειδικά στις περιόδους που είχα παραπανήσια κιλά, φοβούμενη το catcalling και τα σχόλια για το σώμα μου.

Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ είναι γιατί τέτοιες ενοχικές και κομπλεξικές σκέψεις τριβέλιζαν μόνο τα μυαλά των γυναικών. Γιατί το αντίθετο φύλο ένιωθε άνετα με τα παραπάνω κιλά, με την προχειρότητα, με το ατημέλητο ντύσιμο, με την αυθάδικη συμπεριφορά, την προκλητικότητα, με το one night stand, με την πολυγαμία, με τις παράλληλες σχέσεις ενώ στις γυναίκες αποτελούσαν ταμπού και ένδειξη κακής πάστας γυναίκας;

Δυστυχώς η απάντηση πονάει και συνοψίζεται στην εξής πρόταση και μόνο: ‘’γιατί έτσι μάθαμε’’. Δεν με νοιάζει το πώς και δεν με νοιάζει το γιατί αυτήν την στιγμή που όλη η κοινωνία επιτέλους ξεμπροστιάζει προβληματικές νοοτροπίες. Με νοιάζει πως πρέπει να ξεμάθω και να αναθεωρήσω στερεότυπα που ποτέ ουσιαστικά δεν δούλεψαν αλλά εγώ έμαθα να τα υποστηρίζω γιατί… έτσι!

“H γυναίκα κάνει υπομονή… ο άντρας ξενοκοιτάει”.

“Ο άντρας πρέπει να δουλεύει νυχθημερόν… η γυναίκα κοιτάει το πορτοφόλι”.

colorful-equal-rights-symbol-concept

Freepik

Έχουν ευθύνη οι παλαιότερες γενιές; Απόλυτα!

Όμως, ακόμη μεγαλύτερη έχουμε εμείς να συγχωρέσουμε, να κατανοήσουμε και να πάμε μπροστά. Ευτυχώς η γενιά μας ξεπερνάει πολλά ταμπού και συνεχίζει ακάθεκτη και δυναμικά. Το #metoo έφερε στις οθόνες μας δύσκολες εξομολογήσεις που μας συντάραξαν γιατί τις μάθαμε από πρώτο χέρι. Ουσιαστικά, με έκανε να νιώσω μέλος ενός συνόλου που προάγει την υποστήριξη, την κατανόηση και την προστασία. Και αυτό χρειαζόταν η ψυχή μου, όχι να νιώσω ομορφότερη, όχι να νιώσω καθώς πρέπει.  Προσωπικά η υποστήριξη και αλληλεγγύη του κόσμου που είδα, κυρίως μέσω social media, με συγκίνησε αλλά παράλληλα με ταρακούνησε γιατί αντιλήφθηκα ότι η ρίζα του κακού είναι ολόκληρη η κοινωνία και είτε το θέλουμε είτε όχι, έχουμε ευθύνη. Θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο; Δεν θα σου πω να αλλάξεις εσένα, θα σου πω να σε αποδεχτείς, να αποδεχτείς τους άλλους.

Σας ευχαριστούμε λοιπόν Σοφία Μπεκατώρου, Ζέτα Δούκα και όλους εσάς που μας μάθατε μαζί με το κίνημα #metoo πως μέσα από την ισότητα και την γενναιότητα μόνο πάμε μπροστά.

Πηγή Εξωφύλλου: Pexels/ Markus Winkler 

Πως σου φάνηκε το άρθρο;
+1
5
+1
1
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0

Ακολούθησε το Cosmogony στο Instagram

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη, όπου αποφοίτησε από τα ΤΕΙ Αισθητικής. Την κέρδισε το μακιγιάζ, το nail art και η face yoga. Από μικρή είχε αδυναμία σε όλες τις μορφές του καλλιτεχνικό χώρου, γι’ αυτό και ασχολήθηκε με την ζωγραφική, την συγγραφή, την urban φωτογραφία και τον χορό. Αγαπάει τις ευρωπαϊκές κομεντί, τα μυθιστορήματα δράσης, αλλά κυρίως την μουσική. Προτιμάει τα παρεΐστικα μικρά μαγαζάκια, τα bistrot και τις pubs. Ζει με τον σκυλάκο της και πηγαίνουν μαζί μεγάλες βόλτες και εκδρομές, αγαπημένος τους προορισμός είναι η Θάσος. Το μότο που την εκφράζει ‘’stay true to yourself’’.