TOP

Οι όμορφοι άνθρωποι είναι αυτό που έχουμε ανάγκη

«Οι όμορφοι άνθρωποι έχουν το βλέμμα τους λίγο χαμένο.» Έτσι ξεκινούσε ένα ποίημα που διάβασα τυχαία το καλοκαίρι. Και σκέφτηκα καιρό έχω να γνωρίσω έναν όμορφο άνθρωπο. Έναν πραγματικά όμορφο άνθρωπο. Κι αμέσως μετά αναρωτήθηκα γιατί τελικά είναι τόσο σπάνιο να βρεις ένα γνήσιο όμορφο άνθρωπο στη ζωή σου; Και προς Θεού δεν αναφέρομαι μόνο στο κομμάτι της συντροφικότητας, αλλά γενικά. Οι όμορφοι άνθρωποι σπανίζουν στις μέρες μας, ενώ ίσα ίσα οι εποχές που διανύουμε απαιτούν την ύπαρξη τους, την αναγέννησή τους.

Η ενέργεια που εκπέμπουν

Οι όμορφοι άνθρωποι εκπέμπουν μια μοναδική ενέργεια. Όσες φορές την έχω συναντήσει σε κάποιον πραγματικά τη ζηλεύω, με την καλή έννοια της λέξης. Πρώτα κοιτάς στα μάτια τους και βλέπεις έναν άνθρωπο καθαρό που δεν έχει τίποτα να κρύψει. Βλέμμα διαυγές. Ματιά με μια σπιρτάδα που σε καθηλώνει. Σε κοιτούν πάντα στα μάτια. Σε προσέχουν, σε παρατηρούν. Είναι παρόντες το κάθε λεπτό και σου προσφέρουν τη βοήθειά τους απλόχερα, χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα. Δεν τα χρειάζονται, γιατί αρκούνται στο να σε δουν χαρούμενο. Στοχεύουν στη γλυκιά καμπύλη που σχηματίζουν τα χείλη μας, όταν είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι. 

omorfoi athrwpoi - xamogelo

Αρμονία και τρέλα μαζί

Οι όμορφοι άνθρωποι είναι ήρεμοι. Αγνοείται η ηρεμία και η γαλήνη στις μέρες. Πόσοι παλεύουμε να παραμείνουμε πιστοί στο μότο «keep calm», ενώ γύρω μας τα πάντα μοιάζουν να καταρρέουν; Ταυτόχρονα, βγάζουν μια φυσική τρέλα. Μια τρέλα που παρασέρνει. Σε τραβούν μαζί τους σε περιπέτειες και στιγμές που δεν είχες σκεφτεί ότι μπορεί να ζήσεις. Βρίσκουν την ευτυχία σε πράγματα απλά. Μια βόλτα στο βουνό, μια κούπα καφέ, μια μελωδία στο ραδιόφωνο, μια στιγμή άφθονου γέλιου, μια στιγμή ολοκληρωτικής σιωπής είναι αρκετά για να γαληνέψει η ψυχή τους. Δε ζητούν πολλά. Έχουν πίστη στη ζωή, αλλά και στις δυνάμεις τους. Δεν περιμένουν τίποτα από κανέναν, αλλά κυνηγούν όσα θέλουν με όλο τους το είναι. Ήρεμα και δίκαια. Ποτέ εις βάρος των άλλων. 

kopela - trexei - vouno

Δε φοβούνται τα συναισθήματα

Αφού ως άνθρωποι αναπνέουν, ζουν και υπάρχουν, άρα νιώθουν. Βιώνουν βαθιά μέσα τους το κάθε συναίσθημα χωρίς φόβο. Δε φοβούνται να πληγωθούν γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πια, ότι ακόμη κι αν πιάσουν πάτο, η λύση μετά είναι μονόδρομος. Η άνοδος πλησιάζει. Ο λόγος που δεν φοβούνται να πονέσουν, να κλάψουν, να χτυπηθούν στα πατώματα βρε παιδί μου, είναι επειδή εκεί αντιμετωπίζει κανείς όλα του τα συναισθήματα. Τους δίνει χώρο να αποκτήσουν υπόσταση, να τα αντικρίσουν κατάματα και στη συνέχεια να τα αποχωριστούν με όσο θάρρος και δύναμη έχουν μέσα τους. Γιατί μόνο όταν ξέρεις τι σε πλήγωσε πραγματικά μπορείς να το ξεπεράσεις. Δεν κρύβουν τις πληγές τους όσο βαθιά κι αν τους έχουν χαράξει. Ίσα ίσα φροντίζουν τις πληγές όσο κι αν τους τσούζει. Οι πληγές είναι αναπόσπαστο κομμάτι τους. Χωρίς αυτές άλλωστε δε θα ήταν οι άνθρωποι που είναι σήμερα. Το σύμπαν ξέρει να ανταποδίδει το καλό, ειδικά σε αυτούς τους ανθρώπους. Όταν λοιπόν, τους χτυπήσει την πόρτα η ευτυχία, την υποδέχονται με ανοιχτές αγκάλες. Μοιάζει λες και κάθε τους κύτταρο να φουσκώνει με τόση χαρά που οριακά κοντεύει να σκάσει. Χαμογελά όλο τους το είναι. Τα χείλη, τα μάτια, το σώμα από την κορφή έως τα νύχια.  

Όμορφοι άνθρωποι εκεί έξω…

Εσείς, οι όμορφοι άνθρωποι που υπάρχετε εκεί έξω ένα πράγμα σας ζητώ… Σας παρακαλώ με όλη μου τη ψυχή, μη χάσετε την πηγαία ομορφιά σας. Κρατήστε την αυθεντικότητά σας. Τη μαγεία αυτή που μας παρασέρνει μαζί σας. Σας παρακαλώ μην αλλάξετε ποτέ. Μη χαθείτε από τη ζωή των ανθρώπων. Είστε η δύναμη και η ελπίδα για πολλούς από εμάς. Όμορφοι άνθρωποι, μόνο επειδή υπάρχετε και μας εμπνέετε ο κόσμος μπορεί και γυρίζει ακόμη. Όμορφοι άνθρωποι είστε αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη τότε, τώρα και για πάντα.

Οι όμορφοι άνθρωποι
Έχουν το βλέμμα τους λίγο χαμένο. (Θα το έχετε προσέξει…)

Πηγαίνουν να σκλαβωθούν
Φορώντας πάντα τα καλά τους.

Βγαίνουν το βράδυ με παρέες
Και σιωπούν ή φλυαρούν πολύ.
(Δεν μπορεί να μη το ξέρετε…)

Αγοράζουν παχιές εφημερίδες
Και τις τελειώνουν τόσο γρήγορα.
Έχουν την τσαντίλα στην τσέπη
Τους έρωτες στα όνειρα
Τη «συγνώμη» στο μπροστά της γλώσσας.

Στο στήθος τους χοροπηδούνε άλογα
Τα πόδια τους τα χαϊδεύουν μαιμούδες
Τ’ αυτιά τους γίναν φωλιές για κουκουβάγιες.

Κάνουν τις εξομολογήσεις τους
Και τις ακούει το στομάχι τους.

Οι όμορφοι άνθρωποι
Είναι αξιοπρεπείς:
Ποτέ δεν παύουν να ζητούν.

Είναι πρόστυχοι:
Αναζητούν μάταια τα άκρα, που ξεφύγαν.

Οι όμορφοι άνθρωποι
Διψούν συνέχεια, στον ύπνο και τον ξύπνιο.

Σιχαίνονται τις εκδρομές
Ξέρουν το μέρος τους όλο και πιο λίγο,
Το ψάχνουν συνεχώς, μέσα απ’ τις ίδιες διαδρομές.

Τους όμορφους ανθρώπους
Δεν τους ποθεί κανείς
Τους αφήνουν άταφους σα φύγουν.

– Κάποιοι μονάχα το ίδιο τρελοί
Μυστικά
Τους λατρεύουν.

Ν. Κυριακίδης, «Οι Πικροί Άνθρωποι»

Πως σου φάνηκε το άρθρο;
+1
1
+1
3
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0

Ακολούθησε το Cosmogony στο Instagram

Τριγυρνάει στους δρόμους της πόλης προσπαθώντας να ξεκλειδώσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων και να μάθει τις ιστορίες τους. Ως δημοσιογράφος βλέπεις, δε διστάζει να γράψει για αυτά ή ακόμη και να τα φωτογραφίσει. Εξερευνεί στέκια και μυστικές γωνιές της Αθήνας. Αδημονεί για τις καλοκαιρινές συναυλίες, εκεί που ο κόσμος είναι ελεύθερος και μυρίζει αγάπη παντού. Θέλει να μάθει κιθάρα για να τραγουδάει μαζί με τους φίλους της κάτω από τα αστέρια. Ονειρεύεται μια ζωή γεμάτη ταξίδια και κυνηγάει στιγμές ανεμελιάς και ξεγνοιασιάς.