TOP

Μαμά

Μαμά! Έλα εδώ! Γρήηγορα σου λέω σε θέλω κάτι..

Οι φορές που φωνάζουμε την μητέρα μας γιατί πιθανότατα ψάχνουμε μια μπλούζα, έχουμε χάσει τ’ ακουστικά μας, θέλουμε φαγητό, έχουμε νεύρα και μας πειράζουν όλα. Και εκείνη πάντα εδώ, μας ακούει, μας μαλώνει, μας μαθαίνει. ‘’Δεν στα λέω για να σε μαλώσω, σε μαθαίνω απλώς..’’

Η σχέση μάνας – παιδιού, κυριαρχείται πάντα απ’ το ίδιο ιδανικό: ‘’Ανιδιοτελής αγάπη’’. Πες της ό,τι θέλεις, βγάλε τα όρια του εαυτού σου πάνω της ή ξεπέρασέ τα κιόλας. Δεν την πειράζει, δεν θ’ αλλάξει ποτέ τον τρόπο που σε βλέπει. Είχα διαβάσει όταν ήμουν μικρή, ένα βιβλίο που τότε διάβαζε η δική μου μητέρα και κάπου ανάμεσα στις σελίδες έλεγε ‘’ μια κόρη, βγάζει τον χειρότερο εαυτό της στην μάνα της γιατί ξέρει ότι την παίρνει. Ξέρει ότι είναι ο μοναδικός άνθρωπος που της βάζει φρένο στα λόγια και στις συμπεριφορές’’. Με αυτή την φράση στο μυαλό, πορεύομαι ανά τα χρόνια. Την σκέφτομαι, την πλάθω και την επιβεβαιώνω. Όπως ισχύει και για τις κόρες, ισχύει για όλα τα παιδιά.

59836514_180317606225877_1243671191453958144_n

Όμως πλέον προσέχω λίγο πιο πολύ, γιατί ξέρω την ευθραυστότητα που έχουν αυτές οι γυναίκες. Μέσα από εκείνες, γεννιούνται ψυχές με συναισθήματα. Πώς μπορεί λοιπόν να μην είναι εύθραυστες, όταν εύθραυστο είναι το ίδιο το συναίσθημα;

Ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα φιλί. Και τίποτ’ άλλο.

Μαμά! Έλα εδώ! Γρήηγορα. Θέλω να σου πω..σ’ αγαπώ!


[wp-svg-icons icon=”instagram” wrap=”i”] Ακολούθησε το Cosmogony στο Instagram

Πως σου φάνηκε το άρθρο;
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0

Ακολούθησε το Cosmogony στο Instagram

Γεννημένη στο αστικό χάος, βρίσκεται σχεδόν πάντα, είτε βουτηγμένη ανάμεσα σε φύλλα χαρτιού, στυλό και ανοιχτό λάπτοπ, είτε στην κορυφή ενός βράχου ν’ ατενίζει ηλιοβασιλέματα. Με την περιέργεια του δημοσιογράφου, την ενσυναίσθηση ενός γιόγκι και την τρέλα ενός ανθρώπου που βρίσκει την ουσία ακόμα και στα πιο μικρά, θαυμάζει, ψάχνει και αποτυπώνει, αυτό το κάτι που υπάρχει σε όλα. Στον άνθρωπο, στην φύση, στα πράγματα, στην ζωή!