TOP
cool

Η γενιά των 35 θα ήθελε να είναι cool, αλλά δεν είναι

Οι γενιές ορίζονται με διαφορά μεταξύ τους 25 χρόνων περίπου, αλλά αυτό δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα, γιατί εμπειρικά η εξέλιξη πλέον επέρχεται πολύ γρηγορότερα και μέσα σε 5 ή 10 χρόνια οι διαφορές είναι εμφανέστατες ανάμεσα σε άτομα ίδιας ηλικιακής ομάδας. Συγκεκριμένα, ανήκω στην γενιά των 35άρηδων και έχω να αναφέρω πώς τα ”θεματάκια” μας είναι αρκετά και όχι τόσο επιπόλαια. Κλείνοντας πολύ σύντομα τα 36 λοιπόν, έκανα μια ανασκόπηση και αποφάσισα να ρίξω λίγο φως στις σκοτεινές πλευρές της.

Η γενιά μου ζει στον απόηχο του ορθόδοξου ΠΑ.ΣΟ.Κ, της ματεριαλιστικής λαιμαργίας και του στάτους των κοινωνικών τάξεων. Μας παρατηρώ τόσο καιρό να γινόμαστε αυτό που απευχόμασταν. Να βλέπουμε αδικίες και να μην μιλάμε γιατί που να μπλέκουμε τώρα, ας γίνει η δουλεία μας και να γυρίσουμε σπίτι. Να προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε με την ετοιμολογία μας και την άνεση μας αλλά από μέσα μας να τρέμουμε, να είμαστε αποδεκτοί αλλά στην ουσία να μην έχουμε κανέναν να μας περιμένει σπίτι με ένα χαμόγελο.

Η γενιά μου είναι πολύ κουρασμένη, προσπαθώντας να καταλάβει τι κάνει λάθος και πως θα πετύχει αυτά που θέλει ψάχνοντας shortcuts και έξυπνες οκνηρές λύσεις. Περιφέρει το εγώ της στα κοινωνικά δίκτυα, ψάχνοντας αποδοχή και παίζοντας το cool ως οι old school mircήδες, ενώ στην ουσία μεγάλωσε σε αλάνες και η καρδιά της χτυπάει εκεί. Ναι, η γενιά μου είχε πολλές πρωτιές, ήθελε να αλλάξει πολλά, είχε ένα coolness, το όποιο όμως πλέον έχασε γιατί δεν έμαθε να ζει με αυτό παρά μόνο να το χρησιμοποιεί σαν προσωπείο. Θεωρεί τον ενθουσιασμό και την δοτικότητα αδυναμία και γενικότερα δεν έχει την μπέσα να δείξει αυτό που νιώθει.

Είναι η γενιά που απαρνήθηκε τα συναισθήματα της για χάρη της περηφάνιας, βλέποντας τα σαν ψεγάδια να βουλιάζουν μέσα στον ωκεανό του εγωισμού της. Έχει μάθει να ποδοπατά ό,τι δεν της φέρνει το αποτέλεσμα που θέλει και γυρνάει το κεφάλι της αδιάφορα σε οποιονδήποτε δεν είναι του σιναφιού της. Τρέχει αγχωμένη να βουλώσει τρύπες υποχρεώσεων και χάνει την ισορροπία της προσπαθώντας να μπαλανσάρει την συνήθεια της κακομαθησιάς, το ισχυρό θέλω και τα παιχνίδια επιβολής.

Σε μια παράλληλη πραγματικότητα οι 20χρονοι μας προσπερνούν κουνώντας μας το χέρι ανάλαφρα, επειδή αντιλήφθηκαν νωρίτερα πως η αλληλεγγύη είναι ο μοναδικός τρόπος να συνυπάρξεις με τον εαυτό σου και τους υπόλοιπους σε αυτήν την ζωή. Η νέα φουρνιά ήρθε να μας βάλει τα γυαλιά και μας έδωσε απλόχερα μια ζεστή αγάπη και αποδοχή που εμείς δυσκολευόμασταν να δώσουμε στον εαυτό μας. Το διαφορετικό και το προβληματικό το κάνει κομμάτι της, το ενσωματώνει και τέλος το εξυγιαίνει και άλλες φορές εξυγιαίνεται από αυτό. Όπως θα όφειλε να κάνει κάθε άνθρωπος, κάθε πολιτισμός. Παίρνει το κορίτσι με νανισμό από το χέρι και το βάζει στην παρέα, δεν το αφήνει να κάθεται μόνο του στο θρανίο μέχρι να τελειώσει το Λύκειο όπως γινόταν στο σχολείο μου. Μιλάει ελευθέρα πλέον για τις ψυχολογικές διακυμάνσεις και τις δυσκολίες της καθημερινότητας και συνδέεται ουσιαστικότερα με τον περίγυρό της. Ευτυχώς για την ελληνική κοινωνία ολόκληρη η νέα φουρνιά το διαφορετικό το βλέπει σαν παράθυρο και όχι σαν τοίχο.

Από την άλλη, η γενιά μου ακόμη σχολιάζει χαιρέκακα μέσα από το κλουβί της όσα δεν είχε τα κότσια να προσπαθήσει να καταφέρει και σαν πικραμένη γεροντοκόρη βρίσκει ψεγάδια δεξιά και αριστερά, χωρίς να αφήνει το λουρί των στερεοτύπων που τόσο την σημαδεύει και την πληγώνει. Μα πάνω απ’ όλα η γενιά μου είναι μπερδεμένη στα δίχτυα της πολύ ρομαντικής της ιδεολογίας που ποτέ της δεν έκανε πράξη, επειδή απαιτούσε ουσιαστικό κόπο. Έζησε ανέμελα στο παρελθόν, σχεδόν ειδυλλιακά αλλά δεν τολμά να το ξανακάνει γιατί κάποια στιγμή έφαγε τα μούτρα της.

Σε όλα τα παραπάνω βρίσκω κομμάτια δικά μου και όχι μόνο, γιατί αυτό το άρθρο συνδυάζει προσωπικά βιώματα, αλλά και παρατήρηση τρίτων που πήρε πολλααααά χρόνια. Βγαίνοντας λοιπόν από τον φαύλο κύκλο, είδα καθαρά πως πολλά θετικά δεν ευδοκίμησαν γιατί η τοξικότητα των κόμπλεξ ήταν ισχυρότερη. Και η ρίζα όλων των παραπάνω ήταν και είναι ο φόβος, ο φόβος της αποτυχίας που βαφτίστηκε κυρίαρχος. Με λίγα λόγια δεν ξέρω αν πραγματικά μάθαμε τι πάει να πει να βιώνεις αυτό που ζεις, γιατί θεωρούσαμε καθήκον μας να μην κάνουμε λάθη και αυτό για κάποιον αστείο λόγο ήταν πιο σημαντικό από το να απολαύσουμε την στιγμή.

Το νόμισμα όμως πάντα έχει δύο όψεις και ακόμη και αυτό που τρέμουμε μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν όπλο, σαν σύμμαχός μας γιατί όπως λέει και ένας γνωστός μου “ο φόβος και η ελευθερία πάνε μαζί”.

Αντιλαμβανόμενη τα παραπάνω θέλησα να απαλύνω το κενό μου με τσαπατσούλικες απαντήσεις όπως ότι ευθύνεται ο COVID, η οικονομική κρίση, η ευμάρεια που χάθηκε από την μια στιγμή στην άλλη. Και ξέρεις τι; Πάντα θα υπάρχουν λόγοι και εξηγήσεις. Πάντα θα υπάρχει ο αντίποδας και η σκέψη θα βρίσκει αποκούμπι στην αναβλητικότητα, η οποία όμως πλέον δεν δουλεύει, γιατί τα όνειρα μας αρχίζουν και μας χτυπάνε το καμπανάκι ότι χάνονται.

Κατέληξα λοιπόν πως ο κάθε άνθρωπος και η κάθε γενιά έχουν έναν ρόλο συγκεκριμένο σε αυτήν την ζωή. Κάποιους ρόλους τους επιλέγουν και κάποιοι τους δίνονται. Είναι αναπόσπαστο δικαίωμα του καθενός ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσει όμως αυτό που θα επιλέξει ας το κάνει με αγάπη, με προσοχή και σεβασμό. Άκουσα πρόσφατα πως ”ο δρόμος της επιτυχίας είναι στρωμένος από αποτυχίες που πρέπει να διαχειριστείς σωστά” και πιστέψτε με χρειάζεται μόνο καθαρό μυαλό και καλές προθέσεις για να είναι ένα μαγικό ταξίδι όπως οφείλει να είναι αυτή η ζωή. Μπορούμε να υλοποιήσουμε πολλά μα τίποτα δεν θα μετράει αν κάνοντας το δεν το απολαμβάνουμε και δεν νιώθουμε ζωντανοί.

Προς όλους τους περίπου 35άρηδες εκεί έξω αλλά και σε όποιον χρειάζεται να το διαβάσει: Eίστε ακριβώς εκεί που θα έπρεπε να είστε, απολαύστε το, βγείτε πάνω από τα σύννεφα, δείτε την μεγαλύτερη εικόνα γιατί η ομίχλη δεν έχει θέση ούτε στην καρδιά, ούτε στο κεφάλι μας. 

Πηγή Εξωφύλλου: Unsplash

Πως σου φάνηκε το άρθρο;
+1
1
+1
4
+1
1
+1
0
+1
1
+1
0
+1
0

Ακολούθησε το Cosmogony στο Instagram

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη, όπου αποφοίτησε από τα ΤΕΙ Αισθητικής. Την κέρδισε το μακιγιάζ, το nail art και η face yoga. Από μικρή είχε αδυναμία σε όλες τις μορφές του καλλιτεχνικό χώρου, γι’ αυτό και ασχολήθηκε με την ζωγραφική, την συγγραφή, την urban φωτογραφία και τον χορό. Αγαπάει τις ευρωπαϊκές κομεντί, τα μυθιστορήματα δράσης, αλλά κυρίως την μουσική. Προτιμάει τα παρεΐστικα μικρά μαγαζάκια, τα bistrot και τις pubs. Ζει με τον σκυλάκο της και πηγαίνουν μαζί μεγάλες βόλτες και εκδρομές, αγαπημένος τους προορισμός είναι η Θάσος. Το μότο που την εκφράζει ‘’stay true to yourself’’.