Εντάξει, μας το καταστήσατε σαφές τόσες μέρες όλοι εσείς οι ένθερμοι υποστηρικτές αυτού του συνθήματος, που δεν χάνετε ευκαιρία να τονίζετε σε ό,τι μέσο κοινωνικής δικτύωσης πέσει στα χέρια σας ότι είστε υπεύθυνοι πολίτες και συμμορφώνεστε με τις οδηγίες του κράτους: Είναι επιτακτικό να μείνουμε σπίτι. Και ,αν και ξεκίνησα το κείμενο κομματάκι επιθετικά- διότι πραγματικά νισάφι πια! Οι ανεύθυνοι δεν θα αλλάξουν τώρα, δεν θα τους έρθει η θεία φώτιση τώρα. Σαν τις καλές πράξεις ένα πράγμα, κάν’τε ό,τι κάνετε σιωπηλά – είμαι κι εγώ της άποψης πως αν έχουμε μια ελπίδα να αποφύγουμε τις τραγικές καταστάσεις που λαμβάνουν χώρα στον κόσμο γύρω μας, ο μόνος τρόπος είναι να σπάσουμε την αλυσίδα μετάδοσης με το να μείνουμε σπίτι μας όσο πιο πολύ μπορούμε ή, να το θέσω διαφορετικά, να μην μετακινούμαστε άσκοπα.

Παρά ταύτα όμως, διότι όλα στη ζωή έχουν δύο όψεις,έχετε σκεφτεί έστω και ένα δευτερόλεπτο ότι για κάποιους συνανθρώπους μας το να μείνουν σπίτι δεν είναι μια ευκαιρία να οργανώσουν το γραφείο ή την ντουλάπα τους, ούτε να δοκιμάσουν καινούριες συνταγές μαγειρικής, πόσο μάλλον να κάνουν μαραθώνιους Harry Potter ,Άρχοντα τον δαχτυλιδιών ή ό,τι τριλογίας έχει τέλος πάντων κυκλοφορήσει. Για κάποιους λοιπόν το να μείνουν μέσα είναι ένας ΕΦΙΑΛΤΗΣ. Διότι όπως είχαμε πολλά πράγματα σαν δεδομένα μέχρι τώρα,όπως η ανθρώπινη επικοινωνία ή η ελευθερία κινήσεων,έτσι πολλοί από εμάς παίρνουμε εξίσου σαν δεδομένο πως “σπίτι” σημαίνει “ασφάλεια,θαλπωρή, προστασία, αγάπη, καταφύγιο, ηρεμία”. Και είναι πραγματικά θεάρεστο το να αισθάνεται ένας άνθρωπος έτσι για το σπίτι του, να είναι ο χώρος στον οποίο είναι ο εαυτός του. Δεν ισχύει όμως για όλους αυτό.

Όλες αυτές τις μέρες επομένως,έχετε σκεφτεί έστω και ένα δευτερόλεπτο τι μπορεί να σημαίνει ο εγκλεισμός για ανρώπους που υφίστανται ενδοοικογενειακή βία, ψυχολογική ή σωματική; (30% αύξηση σε κλήσεις για βοήθεια λόγω ενδοοικογενειακής βίας δεν μπορεί να το πει κανείς αμελητέο ποσοστό). Έχετε σκεφτεί εκείνους τους ανθρώπους που ζουν σε ένα τοξικό περιβάλλον,ακόμη κι αν αυτή η τοξικότητα παίρνει τη μορφή γονέα ή συντρόφου; Έχετε σκεφτεί τι ανασφάλεια προκαλεί όλη αυτή η αναταραχή στο επίπεδο διαβίωσης και οικονομικής ευχέρειας, καθώς πολλοί είναι αυτοί που έχουν χάσει τις δουλειές τους ή έχουν σταματήσει να δουλεύουν, με τα έξοδα και τις υποχρεώσεις παράλληλα να τρέχουν; Και μιας και που συνέχεια αναφέρουμε αυτές τις ευπαθείς ομάδες και δη τους ηλικιωμένους ,έχετε σκεφτεί την μοναξιά που ενδεχομένως βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, αποκλεισμένοι από συγγενικά πρόσωπα ή κοινωνικές συναναστροφές, ειδικά αν έχουν χάσει τον-την σύντροφό τους και η στενή τους οικογένεια είναι μακριά; Το τελευταίο παράδειγμα, for the record, είναι καθ’όλα βιωματικό και καθόλου θεωρητικό.

Και αν αυτά τα παραδείγματα δεν είναι αρκετά,θα σας βάλω σε μια ευρύτερη κατηγορία όλους εκείνους που παλεύουν με τους δαίμονες ψυχικών νοσημάτων, όπως η κατάθλιψη. Και ενώ σε καμία περίπτωση δεν είμαι εγώ ο κατάλληλος άνθρωπος για να μιλήσω για θέματα τόσο ευαίσθητα, θα σας ζητήσω παρ’όλα αυτά με το χέρι στην καρδιά να μου απαντήσετε σε ένα μόνο ερώτημα: Έχετε η δεν έχετε παρατηρήσει ότι οι εντάσεις στο περιβάλλον στο οποίο ζείτε ή στον εργασιακό σας χώρο έχουν αυξηθεί κατακόρυφα; Σάμπως κι εμείς οι ίδιοι δεν αισθανόμαστε κάπως πιο ευερέθιστοι αυτές τις μέρες; Αν η απάντηση είναι αρνητική, τότε να θεωρείτε τους εαυτούς σας τυχερούς, διότι οι περισσότεροι συνάνθρωποί σας δεν θα σας πουν το ίδιο. Διότι για πολλούς από εμάς – και εννοείται βάζω τον εαυτό μου μέσα – η ένταση και ο εκνευρισμός είναι πλέον συναισθήματα αισθητά, αρκετά για να πάρει η ψυχολογία μας την κατιούσα, ακόμη κι αν μιλάμε για ψυχικά υγιή και ισορροπημένα άτομα.

Όλα αυτά σαν φαινόμενα έχουν μια βάση, μπορούν να εξηγηθούν λογικά κι επιστημονικά. Αφενός η καραντίνα μας δίνει άπλετο χρόνο να κάνουμε μια ενδοσκόπηση, συνειδητά ή ασυνείδητα, στα άδυτα του ψυχισμού μας που η μέχρι τώρα πολυάσχολη καθημερινότητα μας μας βοηθούσε να κουκουλώσουμε. Και αν κάποιος έχει την εντύπωση πως αυτό πρόκειται για ταξιδάκι αναψυχής, πλανάται πλάνην οικτρά. Το να γνωρίσεις τον εαυτό σου είναι ίσως το πιο δύσκολο, το πιο επίπονο και το πιο “βάρβαρο” ταξίδι που καλούμαστε να κάνουμε στη ζωή μας. Να έρθουμε αντιμέτωποι με τις ανασφάλειες, τους φόβους μας και να τα πειθαρχήσουμε. Και ύστερα, από ψυχολογικής άποψης, έχουμε και την ” Ιεραρχία των αναγκών” του Maslow. (αξίζει να κάνετε ένα γρήγορο search και να δείτε περί τίνος πρόκειται αναλυτικά). Περιληπτικά, η πυραμίδα αυτή αποτελεί ένα ψυχολογικό μοντέλο που προτάθηκε από τον Maslow το 1943 και ιεραρχεί τις ανθρώπινες ανάγκες ώστε να μπορέσει ένας άνθρωπος να φτάσει στην αυτοπραγμάτωση, που είναι και η κορυφή της πυραμίδας. Στην βάση της πυραμίδας βρίσκονται φυσιολογικές ανάγκες, όπως αυτές του ρουχισμού, της στέγασης και της διατροφής. Στο επόμενο επίπεδο βρίσκεται η ανάγκη μας για ασφάλεια (συναισθηματική,οικονομική,η διασφάλιση της υγείας μας κτλ), ένα επίπεδο που με τα τωρινά δεδομένα βάλλεται από παντού.

Και μπορεί κάποιος να βιαστεί και να πει πως για όλα τα παραπάνω υπάρχουν γραμμές υποστήριξης, δυνατότητα συνεδριών με ψυχολόγο μέσω skype, εθελοντικές οργανώσεις που βοηθούν ευπαθείς ομάδες, αν τα πράγματα ήταν τόσο απλά και εύκολα δεν θα μετρούσαμε θύματα λόγω αυτοκτονιών, ανθρωποκτονιών που συχνά βαφτίζονται “εγκλήματα πάθους”. Οπότε την επόμενη φορά που θα σκεφτείτε να ποστάρετε με τόση θέρμη αυτό το απαράδεκτο ” stay the f*** home”, σκεφτείτε να ήσασταν στη θέση της γυναίκας που κρύβει τις μελανιές που της κατάφερε ο άντρας της για να πάει στη δουλειά. Σκεφτείτε πως είστε ο άντρας που το σπίτι του αποτελεί όχι καταφύγιο, μα φυλακή.

ΥΓ: Στους ασυνείδητους που κόβουν βόλτες, διότι είδαν την καραντίνα σαν μια επ’αόριστον άδεια δεν αναφέρθηκα, με έχουν προλάβει άλλες συντάκτριες. Εξάλλου η ανθρώπινη βλακεία είναι απύθμενη, τα έχει πει και ο Einstein, και σε αυτό το άρθρο δεν είχαν θέση και χώρο ηλίθιες συμπεριφορές.

Μείνετε ασφαλείς λοιπόν, μα, πάνω απ’όλα, μην ξεχνάτε πως, ό,τι κι αν περνάει ο καθένας σας, δεν είστε μόνοι.

Ακολουθήστε το Cosmogony στο instagram

Αθηνά Χαραλαμπάκη

About Αθηνά Χαραλαμπάκη

Φοιτήτρια οδοντιατρικής στη Σόφια, γεννημένη στη Θεσσαλονίκη. Στον ελεύθερό μου χρόνο διαβάζω βιβλία, ειδικότερα μυστηρίου και αστυνομικά, με μία αδυναμία στην Agatha Christie και ακούω μανιωδώς μουσική. Στις μεγάλες μου αδυναμίες συγκαταλέγονται το πολύ και καλό φαγητό, η σοκολάτα, οι περίπατοι στη φύση και οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Ούσα ανήσυχο πνεύμα, το όνειρό μου είναι να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο και να γνωρίσω διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς. Ανέκαθεν ευαίσθητη και αισιόδοξη, πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος αν πρώτα γίνεις εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις γύρω σου.