Όλη η υφήλιος είναι σε αναβρασμό. Καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια πανδημία, η οποία εξαπλώνεται με τρομακτικούς ρυθμούς. Τα δημοσιογραφικά μέσα μιλούν μόνο γι’αυτό, ο εκνευρισμός και η ανησυχία των ανθρώπων είναι πλέον συναισθήματα σχεδόν χειροπιαστά – τα νιώθεις στην ατμόσφαιρα όπου κι αν πας. Και ξαφνικά ζητείται από όλους μας, για το ατομικό μας καλό, αλλά και των γύρω μας να μπούμε σε καραντίνα.

Τα καταστήματα γύρω μας κλείνουν, καθώς και όλες οι μη απαραίτητες υπηρεσίες, οι συναθροίσεις άνω των δέκα ατόμων απαγορεύονται, καθώς και η γυμναστική σε εξωτερικούς χώρους άνω των δύο ατόμων. Τα πρόστιμα σε περιπτώσεις παράβασης βαρύτατα – 1.000 ευρώ ανά παραβάτη. Και ως γνωστόν, εμείς οι άνθρωποι και δή οι Έλληνες, είμαστε λίγο ανυπότακτες καρδιές. Πώς να κλειστούμε σε τέσσερις τοίχους ξαφνικά, ενώ μέχρι τώρα την απόλυτη ελευθερία κινήσεών μας τη θεωρούσαμε δεδομένη; Και μαζί με αυτό συνεπάγεται εννοείται ότι οι συναναστροφές μας περιορίζονται στο ελάχιστο, καθώς συμβουλευόμαστε να αντιμετωπίζουμε τους πάντες γύρω μας σαν πιθανούς φορείς του ιού, τηρώντας τις ανάλογες αποστάσεις.

Κάπου εδώ και, εφόσον πολύ περιληπτικά εκθέσαμε την κατάσταση, θα ήθελα να βάλω μια άνω τελεία και να σας θέσω το εξής ερώτημα: θυμάστε πως ήταν η ανθρώπινη επικοινωνία πριν τα social media κατακλείσουν τις ζωές μας; Θα σας πω εγώ τι θυμάμαι.. Θυμάμαι πως το να επικοινωνήσουμε με μηνύματα γινόταν σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις. Θυμάμαι πως η πρώτη μας επιλογή ήταν το τηλέφωνο, θυμάμαι το αυτί μου να καίει μετά από πολύωρες κλήσεις με φίλους, οικογένεια. Και αυτό ήταν ένα φαινόμενο καθημερινό. Και χρόνια με τα χρόνια αυτό αντικαταστάθηκε από σύντομα μηνύματα, emoticons, και στην καλύτερη, ηχητικά μηνύματα. Ίσως το texting να είναι πρακτικό, αλλά η ανθρώπινη επικοινωνία δεν γίνεται να υποβιβαστεί σε μερικούς φθόγγους και σύμβολα. Όχι όταν αναπόσπαστο κομμάτι της είναι και ο χρωματισμός της φωνής που δίνει ψυχή στις λέξεις ή η γλώσσα του σώματος που φανερώνει όσα οι λέξεις αποκρύπτουν. Σκεφτείτε πόσο μεγάλη ανάγκη νιώθατε πριν ξεσπάσει το ζήτημα της καραντίνας να ακούσετε ή να δείτε μέσω βιντεοκλήσης εκείνον τον φίλο που σπουδάζει στο εξωτερικό ή εκείνη την φίλη που μετακόμισε σε άλλη πόλη. Πόσο μεγαλύτερη ανάγκη υπάρχει πλέον για εκμηδενισμό των μεταξύ μας αποστάσεων, τόσο που ένα μήνυμα απλώς δεν είναι αρκετό.

original

Εν μέρη είναι θλιβερό, να χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε τέτοιες καταστάσεις για να εκτιμήσουμε τα απλά και καθημερινά της ζωής, όπως ένας Σαββατιάτικος καφές με την παρέα.  Και ενώ όλη αυτή η κατάσταση και η αίσθηση του απαγορευμένου κοντεύει να μας κάνει να εκραγούμε για πολλούς και διάφορους λόγους, προσωπικά πιστεύω πως ίσως έχουμε να κερδίσουμε και κάτι πολύ σημαντικό μέσα από όλη αυτή την δοκιμασία: να καταλάβουμε πως ο άνθρωπος, ως ον κοινωνικό, πάντα θα αποζητάει και πάντα θα χρειάζεται την ανθρώπινη επαφή. Είμαστε φτιαγμένοι για να δίνουμε και να δινόμαστε, φτιαγμένοι για να επικοινωνούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, ενώ η ιστορία και η πορεία του είδους μας έχει αποδείξει πως ενωμένοι λειτουργούμε πάντοτε καλύτερα. Ίσως τελικά η καραντίνα μας έχει κάνει να επιστρέψουμε, έστω μερικώς,στην εποχή πριν τα social media, όπου οι συζητήσεις, ακόμη κι αν δεν γίνονταν face to face, είχαν βάθος και νόημα. Τότε που μια απλή ερώτηση όπως το “είσαι καλά;” έκρυβε μέσα της πραγματικό νοιάξιμο και δεν ήταν μια φράση που ξεστομίζεις εν τάχει.

581b6463005b7421955955

Όταν λοιπόν ξεπεράσουμε κι αυτή την κρίση και ανακοινωθεί το «φτου ξελευτερία» για όλους μας, ας μας μείνει ένα απλό μάθημα από όλο αυτό: η ζωή δεν είναι όσα συμβαίνουν μπροστά από ένα πληκτρολόγιο και μία οθόνη, αλλά όσα υπάρχουν εκτός αυτών. Και τα social media μπορεί να μας έχουν φέρει εν μέρη πιο κοντά, αλλά παράλληλα μας έχουν αποξενώσει. Αντί να αναλωθείτε σε αμέτρητα μηνύματα με τους φίλους,πάρτε τους τηλέφωνο και συζητήστε όσο χρειάζεστε. Μην πιείτε τον καφέ σας το πρωί μόνοι σας. Κάντε μια ομαδική βιντεοκλήση με την παρέα και απολαύστε τον όλοι μαζί, σα να μην υπάρχει η καραντίνα. Εκείνο το τηλεφώνημα που θέλατε να κάνετε στον παππού και την γιαγιά σας… μην το αναβάλετε άλλο. Πάρτε τους και πείτε τους ότι τους αγαπάτε. Κρατήστε τους ανθρώπους σας κοντά σας. Εκφράστε τα συναισθήματά σας,όχι με emojis. Αφήστε τη φωνή σας να τα πει όλα. Εξάλλου, τα πολλά και έντονα συναισθήματα κλείνονται συχνά σε δύο απλές λέξεις, όχι σε εκατό: «μου λείπεις», «σε σκέφτομαι», «σ’αγαπώ».

 Ακολουθήστε το Cosmogony στο instagram

Φωτογραφία Εξωφύλλου: www.isemag.com 

Αθηνά Χαραλαμπάκη

About Αθηνά Χαραλαμπάκη

Φοιτήτρια οδοντιατρικής στη Σόφια, γεννημένη στη Θεσσαλονίκη. Στον ελεύθερό μου χρόνο διαβάζω βιβλία, ειδικότερα μυστηρίου και αστυνομικά, με μία αδυναμία στην Agatha Christie και ακούω μανιωδώς μουσική. Στις μεγάλες μου αδυναμίες συγκαταλέγονται το πολύ και καλό φαγητό, η σοκολάτα, οι περίπατοι στη φύση και οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Ούσα ανήσυχο πνεύμα, το όνειρό μου είναι να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο και να γνωρίσω διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς. Ανέκαθεν ευαίσθητη και αισιόδοξη, πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος αν πρώτα γίνεις εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις γύρω σου.