Κάπου μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, συνάντησα την Εύα, νοσηλεύτρια σε ψυχιατρική κλινική στο Krefeld της Γερμανίας. Ο τρόπος που μου μίλησε για την δουλειά της, η αγάπη και το ενδιαφέρον με τον οποίο περιέβαλε τις προτάσεις της, μου τράβηξαν την προσοχή. Δεν είναι ένα απλό επάγγελμα και σίγουρα όχι το πιο εύκολο. Κάθε μέρα, κάτι καινούριο! Μια κατάσταση που χρήζει αντιμετώπισης, μια βάρδια που αποτελείται από πολλά κομμάτια και άνθρωποι που χρειάζονται ουσιαστική στήριξη. Τι σημαίνει λοιπόν νόσημα της ψυχής; Πώς ζουν οι άνθρωποι που νοσηλεύονται και πώς βιώνουν την δουλειά τους οι εργαζόμενοι; Η Εύα μας μίλησε για όλα αυτά και παρότι βρίσκεται σε διαφορετική χώρα, τα ερωτήματα απαντώνται και στην Ελλάδα.

86710928_873303146424044_7354327794349768704_n

Κωνσταντίνα Ροϊδοπούλου: Πώς είναι να εργάζεσαι σε μια ψυχιατρική κλινική;

Εύα Τούρτα: Είναι πάρα πολύ ωραία εμπειρία, έχει πολύ ενδιαφέρον. Ζεις πολλά μέσα στην κλινική με τους ανθρώπους αυτούς που νοσούν από διάφορες ψυχικές διαταραχές.

Κ.Ρ: Τι περιλαμβάνει μια τυπική ημέρα στην δουλειά;

Ε.Τ: Διαφέρει αρκετά σε σχέση με μια απλή πτέρυγα νοσοκομείου και αυτό γιατί δεν έχουμε τις κοινές ασχολίες, όπως το να πάρει κάποιος ασθενής το μπάνιο του. Εμείς φροντίζουμε, ώστε οι ασθενείς να είναι αυτόνομοι και να κάνουν πράγματα μόνοι τους. Προσέχουμε στο να παίρνουν τα χάπια τους όλη μέρα ή το πρωί που θα ξυπνήσουν μετράμε την πίεσή τους. Είμαστε υπεύθυνοι για την ομαλή ένταξή τους στα ωράρια, τα οποία είναι με τέτοιο τρόπο διαμορφωμένα, σαν να βρίσκονταν εκτός κλινικής. Θα έχουν συγκεκριμένες ώρες που θα πάρουν το πρωινό, το μεσημεριανό ή το βραδινό τους. Μετά από αυτά, υπάρχουν δραστηριότητες, ασκήσεις γυμναστικής ακόμη και εργοθεραπεία, που τους προσφέρονται. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας είναι ελεύθεροι να βγουν στο προαύλιο, να καπνίσουν ή απλά να πάρουν αέρα. Κάποιες φορές είναι λιγότερο ενεργητικοί λόγω της επίδρασης των χαπιών, αλλά εμείς είμαστε εκεί για να παίζουμε επιτραπέζια και να τους κάνουμε παρέα.

Κ.Ρ: Με τι δυσκολίες μπορεί να έρθει αντιμέτωπος κάποιος εν ώρα εργασίας; Έχεις συναντήσει κινδύνους ή ακραία περιστατικά και αν ναι, πώς τ’ αντιμετώπισες;

Ε.Τ: Οι δυσκολίες που μπορείς να συναντήσεις εν ώρα εργασίας είναι αρκετές και διαφορετικές. Για παράδειγμα, την πρώτη φορά που πήγα να συστηθώ στην πτέρυγα της κλινικής, ήταν ένας ασθενής με σχιζοφρένεια, ο οποίος είχε έρθει αρκετά κοντά από πίσω μου. Ήταν αγχωτικό μιας και ήταν ‘’επικίνδυνος’’ να με χτυπήσει. Υπήρχαν όμως και άλλοι συνάδελφοι στον χώρο, οι οποίοι τον απομάκρυναν, γιατί  πράγματι είχε αγριέψει.

Κ.Ρ: Τι είναι αυτό που αγαπάς στην δουλειά σου;

Ε.Τ: Όσο παράξενο και αν ακουστεί, με εξιτάρει το ότι υπάρχει κίνδυνος, το ότι κάθε μέρα είναι διαφορετική και δεν ξέρεις τι θ’ αντιμετωπίσεις. Με συναρπάζουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι και θεωρώ ότι είναι πολύ ενδιαφέροντες σε συνάρτηση με την ασθένειά τους. Βλέπεις μια άλλη πτυχή των ανθρώπων. Γενικά στο επάγγελμα της νοσηλευτικής, μου άρεσε πάντα το γεγονός ότι έχεις να κάνεις με πολλούς ανθρώπους διαφορετικών ιδεολογιών, θρησκευμάτων, κουλτούρας.

Κ.Ρ: Ποιες περιπτώσεις ασθενών μπορεί να συναντήσει κάποιος στην κλινική;

Ε.Τ: Οι περισσότεροι ασθενείς έχουν βαριάς μορφής κατάθλιψη ή σχιζοφρένεια.

Κ.Ρ: Πώς είναι η καθημερινότητα τους εντός του ιδρύματος;

Ε.Τ: Η καθημερινότητα είναι διαφορετική για τον καθένα. Εκτός απ’ τους ασθενείς με ψυχικά προβλήματα, στην δική μας πτέρυγα είχαμε και τους ναρκομανείς, που έρχονται εσώκλειστοι για να κάνουν αποτοξίνωση και λόγω της κατάστασής τους, πολλές φορές έχουν παραισθήσεις, ή δημιουργούν κλίκες με άλλους της ίδιας περίπτωσης. Ένα ποσοστό ανθρώπων με σχιζοφρένεια, βρίσκεται ορισμένες φορές σε μια δική τους κατάσταση/κόσμο και φωνάζουν. Για παράδειγμα ένας συγκεκριμένος άνθρωπος, δεν κοιμάται σχεδόν ποτέ, παρά μόνο λίγο στην καρέκλα και διαρκώς λέει ασυναρτησίες, λόγια χωρίς συνοχή. Σε κάποιους επιτρέπεται το κινητό, σε άλλους η έξοδος για ψώνια, αλλά πάντοτε με επίβλεψη και συγκεκριμένο χρόνο.

Κ.Ρ: Ποια είναι η πραγματικότητα των ασθενών που ο κόσμος πιθανώς να μην αντιλαμβάνεται; Ως κοινωνία έχουμε λανθασμένη αντίληψη για τους ανθρώπους με διαταραχές;

Ε.Τ: Πολύ ωραία ερώτηση. Η κοινωνία έχει άγνοια σε αυτό το κομμάτι, δηλαδή στην πάθηση της ψυχής. Ακόμη και οι γιατροί δυσκολεύονται να κατανοήσουν τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, πόσο μάλλον οι απλοί πολίτες μιας κοινωνίας. Και εγώ πλέον ανήκω στην κοινότητα της κλινικής, ενώ πριν, ούσα εξωτερικός παρατηρητής, έβλεπα αλλιώς την κατάσταση. Παίρνοντας λοιπόν εμένα, ως παράδειγμα, που πιστεύω αντιπροσωπεύει τους περισσότερους, θα πω τα εξής: πριν μπω στον εργασιακό αυτό χώρο, με κυρίευε ο φόβος. Είναι αυτό που βλέπεις ναρκομανείς για παράδειγμα σε ένα στενό στο κέντρο της Αθήνας και φοβάσαι, ή φεύγεις μακριά. Μετά όμως, ήρθα κοντά με αυτούς τους ανθρώπους και θέλω να σου πω ότι είναι πολύ ευαίσθητοι και καθόλου κακοί, όπως θα σκέφτονταν οι περισσότεροι. Όσο για τους ανθρώπους με τις ψυχικές διαταραχές, δεν υπάρχει σωστή μεταχείριση, μιας και συνήθως, όσοι είναι απ’ έξω απ’ αυτό, τους κοροϊδεύουν. Ό, τι δεν είναι για εμάς το ‘’νορμάλ’’ πάντα το κριτικάρουμε.

Κ.Ρ: Τι σημαίνει ψυχοπαθής και τι σχιζοφρενής;

Ε.Τ: Ο ψυχοπαθής, είναι ένα άτομο με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας, διαταραγμένο ψυχικό κόσμο, πάσχει από ψυχιατρικό νόσημα, όπως σχιζοφρένεια ή κατάθλιψη. Σε συνέχεια του ψυχοπαθούς, έχουμε το ”σχίζειν” = διαχωρισμός και ”φρένα” = μυαλό/λογική. Είναι πάθηση της ψυχής. Τα άτομα αυτά δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα ενώ πολλές φορές πάσχουν από οπτικές και ακουστικές παραισθήσεις.

Κ.Ρ: Αν σου ζητούσα να περάσεις ένα μήνυμα στον κόσμο, για τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα στα εν λόγω ιδρύματα σε σχέση με την σημερινή κοινωνία, τι θα μου έλεγες;

Ε.Τ: Δεν μπορείς να επιβάλεις σε κάποιον να βοηθήσει τα άτομα με ψυχικές παθήσεις. Καλό θα ήταν να σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω, πριν κοροϊδέψουμε ή κρίνουμε κάτι διαφορετικό. Χρειάζεται να βοηθάμε ή να κατευθύνουμε το άτομο όπως μπορούμε, με την συμβολή των ειδικών και την παράπεμψή τους σε αυτούς. Και εκείνοι οι οποίοι έχουν άτομα που αντιμετωπίζουν ψυχικές ασθένειες – το ίδιο ισχύει και για τους ναρκομανείς- , ας είναι υποστηρικτικοί και να βρίσκονται δίπλα τους.

Πηγή Εξωφύλλου: www.legalreader.com 

Κωνσταντίνα Ροΐδοπούλου

About Κωνσταντίνα Ροΐδοπούλου

Γεννημένη στην Αθήνα, έχει μεγαλώσει ακούγοντας πολλή μουσική, διαβάζοντας και προσπαθώντας να καταλάβει τους ανθρώπους. Κάνει yoga, γράφει και παίζει λίγο κιθάρα. Αγαπημένη της συνήθεια είναι το φαγητό, ενώ λατρεύει το σκυλί της. Πιστεύει ότι η ζωή έχει πάντα τον τρόπο να σου δίνει αυτό που θέλεις, ενώ με επιμονή και υπομονή όλα γίνονται. Αγαπημένες ώρες της μέρας: απογευματινή βόλτα με αμάξι και η ήρεμη στιγμή που θα γράψει το άρθρο της ανενόχλητη!