Ο χρόνος… Μία έννοια τόσο αφηρημένη και τόσο δύσκολο να οριστεί και να κατανοηθεί. Για κάποιους, χρόνος δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που δείχνουν οι δείκτες του ρολογιού. Για κάποιους άλλους, είναι μία έννοια τόσο χαώδης, πολύ ανώτερη από τα επίπεδα της ανθρώπινης αντίληψης. Για κάποιους είναι μία έννοια πολύ σχετική, διότι ένα λεπτό μπορεί να κρατήσει μία ώρα. Η μία ώρα όμως, μπορεί να περάσει τόσο γρήγορα όσο ένα λεπτό. Και για κάποιους άλλους, ο χρόνος είναι το πιο όμορφο παράδοξο: Όσο θέλουμε να κυλήσει, άλλο τόσο ευχόμαστε πάντα να είχαμε λίγο ακόμη.

FeatureImage-best-time-to-post-on-instagram

Υπάρχουν και αυτοί που πιστεύουν πως ο χρόνος είναι ο εχθρός μας. Εκείνος που πάντα μας κερδίζει. Εκείνου που πάντα είμαστε έρμαια. Να τον προλάβουμε, να τον φτάσουμε, να χωρέσουμε τις ζωές μας και εμάς τους ίδιους στους χτύπους ενός ρολογιού. Υπάρχει μία φράση που ακούω όλο και πιο συχνά τελευταία: “Θέλω να κάνω τόσα πράγματα στη ζωή μου, αλλά δεν ξέρω αν θα προλάβω, αν έχω αρκετό χρόνο”. Μία φράση που κρύβει μέσα της έναν από τους μεγαλύτερους φόβους πολλών ανθρώπων. Ο φόβος αυτός έγκειται στη συνειδητοποίηση πως εμείς οι άνθρωποι και οι ζωές μας δεν είμαστε παρά ένα θραύσμα του χρόνου, μία στιγμή στο άπειρο, τίποτα περισσότερο από έναν κόκκο άμμου σε μία κλεψύδρα που ποτέ δεν σταματά και σε κανέναν δεν χαρίζεται. Όλοι μας, από καταβολής του κόσμου, βρισκόμαστε σε έναν αγώνα δρόμου με αντίπαλο το χρόνο. Τρέχουμε… Τρέχουμε να προλάβουμε. Τρέχουμε να προλάβουμε να πραγματοποιήσουμε τους στόχους μας, τα όνειρά μας, τρέχουμε να τακτοποιήσουμε τις εκκρεμότητες και τις υποχρεώσεις μας. Πόσο συχνά, όταν μας ρωτούν “τι κάνεις;” εμείς απαντάμε “εδώ, στο τρέξιμο”. Και παρ’όλο το τρέξιμο, στο τέλος της μέρας, κανένας από εμάς δεν έχει προλάβει να κάνει όλα όσα ήθελε. Στο τέλος της ημέρας, στον αγώνα μας ενάντια στο χρόνο, εκείνος έχει βγει για άλλη μια φορά νικητής. Λέμε πως “αύριο θα προλάβω. Αύριο θα τρέξω πιο πολύ, πιο γρήγορα”. Και ο αγώνας ξεκινά από την αρχή, κάθε μέρα που περνάει. Και όσο νιώθουμε πως φτάνουμε στην γραμμή τερματισμού, τόσο απομακρυνόμαστε. Ένας αέναος κύκλος…

Time-Quotes-Sayings

Γιατί όμως τα βάζουμε όλοι μαζί του; Γιατί ξαφνικά ο χρόνος γίνεται εχθρός μας; Γίνεται εχθρός μας που δεν μας χαρίζεται και δεν μας αφήνει το περιθώριο να αναπνεύσουμε. Εχθρός μας που στην προσπάθεια μας να τα προλάβουμε όλα στις 24 ώρες που μας διατίθενται, ξεχνάμε εμάς τους ίδιους. Ξεχνάμε τι είναι αυτό που θα μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους, χάνουμε την επαφή με τον εαυτό μας και όσα πραγματικά είμαστε. Ξεχνάμε από που ξεκινήσαμε και που θα θέλαμε να φτάσουμε. Γίνεται εχθρός που κάποιες φορές στο πέρασμά του μας παίρνει ό,τι αγαπάμε. Γίνεται εχθρός μας διότι πάντα θα θέλαμε να είχαμε λίγο παραπάνω. Εχθρός μας που δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω σε αυτόν για να ξαναζήσουμε στιγμές, να ξαναβιώσουμε συναισθήματα, να ξαναδούμε κάποια χαμόγελα που στο “τώρα” δεν τα έχουμε και μας λείπουν. Ο χρόνος, όμως, όντας το πιο όμορφο παράδοξο, είναι και φίλος μας. Διότι μας πηγαίνει μπροστά, μας εξελίσσει. Με την ίδια ευκολία που θα μας πάρει κάτι, με την ίδια ακριβώς ευκολία μπορεί να μας δώσει κάτι άλλο. Όσες πόρτες κλείσει στο πέρασμά του, άλλες τόσες θα ανοίξει. Φίλος μας διότι μας δίνει τη δυνατότητα να γιατρέψουμε πληγές, να αλλάξουμε καταστάσεις, να ξεκινήσουμε από την αρχή. Είναι φίλος μας διότι όσο λίγος είναι για κάποια πράγματα, για κάποια άλλα είναι υπεραρκετός.

Ναι, ο χρόνος είναι αμείλικτος, δεν κάνει εξαιρέσεις για κανέναν. Στο χέρι μας είναι όμως αν θα τον έχουμε σύμμαχο ή αντίπαλό μας. Εξάλλου, τίποτα στη ζωή δεν είναι θέμα ποσότητας, αλλά θέμα ποιότητας. Ποιο το νόημα να τρέχεις και να μη ζεις; Να φτάνεις σε έναν προορισμό,χωρίς να απολαμβάνεις τη διαδρομή; Να είσαι γεμάτος στιγμές, οι οποίες θα είναι όμως άδειες από ένταση και συναίσθημα; Ποιο το νόημα να γυρίσεις όλο τον κόσμο, χωρίς να σε έχουν γεμίσει τα ταξίδια σου με αρώματα, γεύσεις, εικόνες, ανθρώπους; Κινούμαστε συνεχώς, ενώ στην πραγματικότητα μένουμε στάσιμοι. Σε έναν κόσμο που τρέχει ασταμάτητα να προλάβει, ίσως απλώς πρέπει να σταματήσουμε. Να σταματήσουμε για λίγο, να παρατηρήσουμε τι υπάρχει γύρω μας, τους ανθρώπους στη ζωή μας, να κλείσουμε τα μάτια και να πάρουμε μία βαθιά ανάσα. Να σταματήσουμε για λίγο να πηγαίνουμε κόντρα στο ρεύμα και να το αφήσουμε να μας παρασύρει. Να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους πως ενώ κυνηγάμε το μέλλον, ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια μας το μόνο ίσως που πραγματικά μετράει: Το παρόν, το εδώ και το τώρα. Και ίσως, στα όσα κουτάκια μπορεί να δημιουργούμε για όλα τα θέματα που υπάρχουν μέσα στο μυαλό μας, να πρέπει να δημιουργήσουμε άλλο ένα: Εκείνο στο οποίο ο χρόνος σταματάει και το μόνο που μετράει είμαστε εμείς και οι πραγματικές μας ανάγκες. Και αυτό το κουτάκι να γίνει το καταφύγιο μας ακριβώς εκείνες τις μέρες που ο χρόνος θα μας δείχνει το άσχημο πρόσωπό του. Και ίσως τότε καταλάβουμε πως ο χρόνος είναι για εμάς αυτό που αποφασίζουμε εμείς να είναι – εχθρός η φίλος-. Ίσως μόνο τότε καταλάβουμε πως, ενώ έχουμε μία ζωή για να ζήσουμε, όσο μικρή κι αν είναι, αν την ζήσουμε σωστά είναι αρκετό.

Πηγή κεντρικής εικόνας: sportime.gr

Αθηνά Χαραλαμπάκη

About Αθηνά Χαραλαμπάκη

Φοιτήτρια οδοντιατρικής στη Σόφια, γεννημένη στη Θεσσαλονίκη. Στον ελεύθερό μου χρόνο διαβάζω βιβλία, ειδικότερα μυστηρίου και αστυνομικά, με μία αδυναμία στην Agatha Christie και ακούω μανιωδώς μουσική. Στις μεγάλες μου αδυναμίες συγκαταλέγονται το πολύ και καλό φαγητό, η σοκολάτα, οι περίπατοι στη φύση και οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Ούσα ανήσυχο πνεύμα, το όνειρό μου είναι να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο και να γνωρίσω διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς. Ανέκαθεν ευαίσθητη και αισιόδοξη, πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος αν πρώτα γίνεις εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις γύρω σου.