Τις τελευταίες μέρες, λοιπόν, κυκλοφόρησε στο ίντερνετ ένα βίντεο το οποίο προσωπικά μ’ έκανε να κλάψω. Έχει σχέση με τον αλληλοσεβασμό κι ιδιαίτερα το σεβασμό που δεν έχουμε προς τα άτομα με ειδικές ανάγκες τα οποία χρησιμοποιούν αναπηρικό καροτσάκι για τις μετακινήσεις τους. Ας δούμε, όμως, την αφορμή δημιουργίας του βίντεο.

Πριν μερικά χρόνια η Αλεξάνδρα Μανουσάκη μετακόμισε στα Χανιά από τη Νέα Υόρκη με σκοπό να αναλάβει το οινοποιείο των γονιών της. Όταν η αγαπημένη της αδερφή Taty ήρθε στα Χανιά για να παραστεί στο γάμο της, οι δύο αδερφές βγήκαν για μια βόλτα. Η Αλεξάνδρα ήθελε να δείξει στην αδερφή της τις ομορφιές της πόλης των Χανίων. Δυστυχώς όμως αυτό δεν ήταν δυνατό, διότι η Taty κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι και το να διασχίσει τους δρόμους και τα πεζοδρόμια των Χανίων ήταν σχεδόν αδύνατον.

Η Αλεξάνδρα αμέσως ανέλαβε δράση δημιουργώντας το #RespectLife (www.respectlife.gr), μια διαδικτυακή καμπάνια με σκοπό να διαδώσει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν άτομα με κινητικά προβλήματα στην προσπάθεια τους να κινηθούν στην πόλη των Χανίων. Οχήματα πάνω σε ράμπες αναπήρων, εστιατόρια και καφετέριες που κλείνουν τα πεζοδρόμια με τραπέζια, καρέκλες, ταμπέλες… Είναι μεν αποτέλεσμα κακού πολεοδομικού σχεδιασμού, αλλά, πάνω απ’ όλα, είναι ένδειξη τεράστιας ασέβειας προς τους συνανθρώπους μας.

Η Αλεξάνδρα Μανουσάκη, το Οινοποιείο Μανουσάκη, η Παγκρήτια Ένωση Αμερικής και η  Indigo View Productions ένωσαν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν μια ταινία μικρού μήκους με σκοπό την ευαισθητοποίηση των ανθρώπων και την ανάδειξη αυτού του προβλήματος σε πανελλαδικό επίπεδο. έτσι, δημιουργήθηκε “Ο αδερφός μου”. Η αναζήτηση των πρωταγωνιστών δεν ήταν δύσκολη, αφού προθυμοποιήθηκε πολύς κόσμος και τελικά η ταινία γυρίστηκε με τη συμμετοχή πάνω από 80 εθελοντών και τη στήριξη τοπικών καταστημάτων των Χανίων. Παίχτηκε σε φεστιβάλ όπως στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων και προβλήθηκε από την Cosmote που είναι επίσης υποστηρικτής του project.

Στο βίντεο βλέπουμε ένα αγόρι που ξεκινάει να σπάει ό,τι βρει στο διάβα του σ’ ένα δρόμο των Χανίων. Το γιατί το κάνει αυτό αποκαλύπτεται στο τέλος του βίντεο. Είναι αρκετά αφυπνιστικό και σκληρό, με την έννοια του ότι μας δείχνει τη σκληρή πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που αγνοούμε, μια πραγματικότητα που για να τη δούμε μπροστά μας πρέπει να φτιαχτούν τέτοια βίντεο, μια πραγματικότητα που αν δεν την έχεις μέσα στο σπίτι σου δε σε απασχολεί τι γίνεται στα σπίτια των άλλων. Δε σε απασχολεί που ένα μέλος της οικογένειας στη γειτονιά σου είναι ανάπηρο και κάποιος πάει και παρκάρει μπροστά στη ράμπα αναπήρων και δε μπορεί μετά το καροτσάκι να περάσει. Κι αν σε νοιάζει, δε βρίζεις τον τύπο που πάρκαρε εκεί, παρά το παίζεις κινέζος, πράγμα δύο φορές κακό, μιας και η γνώση αλλά η αδιαφορία είναι χειρότερο.

Κι απλά συνεχίζεις τη ζωή σου. Δε σου εύχομαι να συμβεί στην οικογένειά σου, αλλά γιατί πρέπει να το ζεις για να ευαισθητοποιηθείς; Γιατί πρέπει να ταλαιπωρούνται χιλιάδες συνάνθρωποί σου που βρίσκονται σε αναπηρικό καροτσάκι και να μην κάνεις κάτι γι’ αυτούς μόνο και μόνο επειδή σου είναι άγνωστοι;

Πολλοί λένε ότι οι άνθρωποι είναι τα πραγματικά ζώα κι όχι τα ίδια τα ζώα. Όταν αντικρίζουμε καθημερινά τέτοιες και χειρότερες συμπεριφορές, ναι, είμαστε εμείς τα ζώα. Είμαστε αυτοί που δε σεβόμαστε τον διπλανό μας, είμαστε αυτοί που εύκολα θα αφήσουμε τον άλλον να πεθάνει, είμαστε αυτοί που κλείνουμε τ’ αυτιά μας σε καθετί διαφορετικό από εμάς και τα προβλήματά μας, γιατί λέμε πολύ απλά ότι έχουμε ήδη αρκετά για ν’ ασχοληθούμε και με άλλα. Γιατί ρε συ; Αν εσύ έχεις ένα πρόβλημα δε ζητάς λύση από τον περίγυρο σου; Θα ήθελες να μη δίνει και σε σένα κανείς σημασία όταν πραγματικά θα χρειάζεσαι βοήθεια; Αν απαιτείς σεβασμό ή οτιδήποτε άλλο, πρέπει να το δίνεις κιόλας. Αλλά, δυστυχώς, η πλειοψηφία είμαστε εγωιστές, εγωκεντρικοί, εγωπαθείς και πολλά άλλα καλά. 

Ας ξυπνήσουμε. Ας ανοίξουμε μάτια, αυτιά και πάνω απ’ όλα το στόμα μας για να μιλήσουμε για μια αδικία που βλέπουμε μπροστά μας. Να μιλήσουμε για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας που μας έχουν ανάγκη. Να ανοίξουμε τα μάτια μας για να δούμε τα προβλήματα γύρω μας και να πετάξουμε τις παρωπίδες. Να ανοίξουμε τα αυτιά μας για να ακούσουμε όσους ζητούν τη βοήθειά μας και να ανοίξουμε τα χέρια μας για να προσφέρουμε. Ό,τι μπορεί ο καθένας μας να το κάνει. Ας γίνουμε άνθρωποι επιτέλους.

Πηγή Εικόνας Εξωφύλλου: slideplayer.gr 

Αγγελική Μουζακίτη

About Αγγελική Μουζακίτη

Μέλλουσα αστυνομική ρεπόρτερ. Λάτρης των βιβλίων και των σειρών. Αν δε με "πιάσεις" να κάνω κάτι από αυτά τα δύο...τότε θα τρώω κάποιο γλυκό! Όνειρό μου να ταξιδέψω σε όσα περισσότερα μέρη μπορώ, ξεκινώντας από τη Νέα Υόρκη!