”Κάποιες φορές θυμάμαι τόσα να σου πω”… αυτό τραγουδάει ο Κορκολής και ο Μητροπάνος και αυτό είναι που πολλές φορές θέλει να πει ένα παιδί στον πατέρα του. Σήμερα γιορτάζουμε τους πατεράδες όλου του κόσμου. Ξέρω ότι πολλοί από εσάς δεν θέλετε να υπάρχουν τέτοιου είδους εορτασμοί, γιατί τους γονείς μας τους αγαπάμε και τους γιορτάζουμε κάθε μέρα. Και βέβαια συμφωνώ μαζί σας, αλλά χρειάζεται μια συγκεκριμένη ημέρα να μας θυμίζει αυτό που ξεχνάμε στην καθημερινότητά μας: Οι άνθρωποι που μας έφεραν στην ζωή αξίζουν την αγάπη και την προσοχή μας, ακόμα και αν η ρουτίνα μας έχει παρασύρει στην δίνη της. Γι’αυτό αφιερώστε λίγα λεπτά μαζί μου σε αυτό το άρθρο για να δούμε, πως καθιερώθηκε η εν λόγω ημέρα ως παγκόσμια γιορτή του πατέρα.

Η πρώτη απόπειρα πραγματοποιήθηκε από την Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον, στο Φέαρμοντ της Δυτικής Βιρτζίνιας των Ηνωμένων Πολιτειών στις 5 Ιουλίου του 1908, για να τιμήσει τους 210 νεκρούς πατέρες που έχασαν την ζωή τους σε ορυχείο στην αποκαλούμενη τραγωδία του Μονόνγκα. Η εν λόγω γυναίκα διάλεξε ως τιμώμενη ημέρα την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, ημερομηνία η οποία συνέπιπτε με τα γενέθλια του εκλιπόντος πατέρα της.

Για ατυχείς λόγους και συγκυρίες, η συγκεκριμένη ημέρα δεν έλαβε την απαραίτητη προσοχή από το κράτος και έτσι δεν αναγνωρίστηκε ως επίσημη γιορτή εκείνη την περίοδο. Μια άλλη γυναίκα ήρθε για να δώσει στην κοινωνία την γιορτή του πατέρα ως επίσημο εορτασμό. Η Σονόρα Ντόντ από το Σποκέιν της Ουάσιγκτον διοργάνωσε από μόνη της την γιορτή του πατέρα, με σκοπό να τιμήσει τον πατέρα της, που υπήρξε βετεράνος του Αμερικανικού εμφυλίου πολέμου και κατ’ επέκταση όλους τους πατεράδες του κόσμου.

Έπειτα από πολλές προσπάθειες και συνεχή νομοσχέδια για την επικυροποίηση της γιορτής, το 1966 ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον εξέδωσε το πρώτο προεδρικό διάταγμα που τιμούσε επισήμως τους πατεράδες. Έξι χρόνια αργότερα, ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον οριστικοποίησε τη γιορτή και έκτοτε γιορτάζεται την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Μετά την οριστικοποίηση από τον Νίξον, κάποιος παρευρισκόμενος στην εκδήλωση της Κλείντον το 1908, κατόρθωσε ν’ αποδείξει ότι όλα ξεκίνησαν από την Γκρέις και όχι από την Σονόρα.

giphy

via giphy.com 

Για λόγους τιμής, αγάπης και εορτασμού, η γιορτή του πατέρα εδώ και πολλά χρόνια, υπάρχει στην κοινωνία και αξίζει έστω 5 λεπτά απ’ την συγκεκριμένη Κυριακή μας, να τ’ αφιερώσουμε στη σκέψη, την ομιλία, την αποστολή μηνύματος, τη νοητική ή κατά πρόσωπο επαφή με αυτόν τον άνθρωπο που λέγεται πατέρας μας. Όποιος και αν είναι, έχει αυτή την ιδιότητα που δεν θα φύγει ποτέ από την ζωή του και απ΄την δική μας. Αυτή του μπαμπά. Του δικού μας μπαμπά, εκείνου που κάποιες φορές θέλουμε τόσα πολλά να του πούμε. Ίσως κάποια στιγμή να το τολμήσουμε.. τι λες;

Πηγή Κεντρικής Εικόνας: www.psychologies.co.uk 

Κωνσταντίνα Ροΐδοπούλου

About Κωνσταντίνα Ροΐδοπούλου

Γεννημένη στην Αθήνα, έχει μεγαλώσει ακούγοντας πολλή μουσική, διαβάζοντας και προσπαθώντας να καταλάβει τους ανθρώπους. Κάνει yoga, γράφει και παίζει λίγο κιθάρα. Αγαπημένη της συνήθεια είναι το φαγητό, ενώ λατρεύει το σκυλί της. Πιστεύει ότι η ζωή έχει πάντα τον τρόπο να σου δίνει αυτό που θέλεις, ενώ με επιμονή και υπομονή όλα γίνονται. Αγαπημένες ώρες της μέρας: απογευματινή βόλτα με αμάξι και η ήρεμη στιγμή που θα γράψει το άρθρο της ανενόχλητη!