Υπάρχουν κάποιες σκέψεις πολύ προσωπικές. Σκέψεις ιδιαίτερες και ευαίσθητες θα μπορούσε να πει κανείς. Σκέψεις που δεν είναι για πολλούς, ίσως και για κανέναν. Συνήθως αυτές οι σκέψεις δεν είναι ούτε μία ούτε δύο. Είναι εκατό, διακόσιες, χίλιες. Έρχονται ανά κύματα, πιο συχνά ή πιο σπάνια. Κάποιες φορές απλά έρχονται και φεύγουν. Κάποιες άλλες όμως είναι επίμονες και απαιτητικές. Κάποιες φορές πάλι είναι τόσο πολλές και έντονες που νιώθεις πως θα σκάσεις,πως θα εκραγείς. Ακόμη κι αυτές, όσο κρυφές κι αν είναι αξίζουν μία διέξοδο, διότι ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι, πόσο να αντέξει; Και σε κάποιους αυτή την διέξοδο τους την προσφέρει ένα ημερολόγιο.

overthinking (2)

Πηγή εικόνας: themindsjournal.com 

Το δικό μου πρώτο ημερολόγιο μου το χάρισε μία οικογενειακή φίλη “για να καταγράφω τις μεγάλες και μικρές μου στιγμές”, όπως έγραφε η αφιέρωση. Ξεκίνησε σαν ημερήσια καταγραφή γεγονότων, η οποία με τα χρόνια αντικαταστάθηκε από έκφραση σκέψεων και συναισθημάτων. Σίγουρα δε βγάζουν πάντα όλα νόημα, διότι και η σκέψη μας συχνά δεν βγάζει νόημα, έτσι όπως είναι σαν κουβάρι μέσα στο κεφάλι μας. Όμως μέσα σε ένα ημερολόγιο αυτό ουσιαστικά θα βρει κανείς: ακατέργαστες σκέψεις, στην πρωταρχική τους μορφή, χωρίς επεξεργασία και φτιασίδωμα, με όλη την ομορφιά, την ασχήμια, την απλότητα ή την πολυπλοκότητά τους.

Παρ’ όλα αυτά όμως, το να πάρεις μία – η και πολλές – σκέψεις και να τις κάνεις κείμενο απαιτεί να υπάρχει μία λογική, μία συνάφεια. Και εδώ ξεκινούν οι θεραπευτικές ιδιότητες του να κρατά κανείς ημερολόγιο. Ξεκινάς να ξεμπλέκεις το κουβάρι, να τακτοποιείς κάπως το νήμα, να πιάνεις την αρχή για να καταλήξεις στο τέλος. Δε σε νοιάζει τόσο το τελικό προϊόν, γράφεις σαν να μην πρόκειται να το διαβάσει ποτέ κανένας άλλος. Είναι ένας ιδιωτικός χώρος στον οποίο έχεις εσύ μόνο την πρόσβαση, ένας χώρος μέσα στον οποίο δεν χωράει λογοκρισία, σχολιασμός, περίεργα αυτιά και αδιάκριτα βλέμματα.

a0332f5fd3c6e4bf368e4ba86953248e

Πηγή εικόνας: www.pinterest.co.uk 

Για πολλούς επομένως το ημερολόγιο είναι λίγο πολύ σαν low – budget ψυχανάλυση. Και αυτό, διότι γράφοντας και βάζοντας σε σειρά τις σκέψεις σου, γνωρίζεις λίγο καλύτερα τον εαυτό σου, κάνεις μία σε βάθος ενδοσκόπηση, ξεσπάς, εκφράζεσαι. Κι αν τα πάρουμε όλα αυτά σαν δεδομένα, δεν είναι καθόλου περίεργο που πολλοί ψυχολόγοι και ψυχαναλυτές θεωρούν το ημερολόγιο μία απολύτως αποδεκτή μορφή εκφραστικής θεραπείας, ισάξια του χορού και της μουσικής. Μάλιστα, μελέτες δείχνουν πως το να καταγράφεις τη σκέψη σου μειώνει τα επίπεδα άγχους, βοηθά στην επίλυση προβλημάτων, ενώ βοηθάει και στο να αποφευχθούν διαπληκτισμοί με άλλους ανθρώπους. Σας κάνει εντύπωση το τελευταίο; Προς απάντησή σας θα χρησιμοποιήσω ένα απόφθεγμα του Νίτσε : « Τα ανέκφραστα συναισθήματα δεν πεθαίνουν. Θάβονται ζωντανά και είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθούν με τρόπο δυσάρεστο».

overthinking (1)

Πηγή εικόνας: brokenisntbad.com 

Σαν προσθήκη στα παραπάνω ωφέλη, εκ πείρας μπορώ να πω πως η καταγραφή σκέψεων σε απελευθερώνει συναισθηματικά, όσο κι αν κάποιες φορές είναι σαν να προσπαθείς να βάλεις τάξη στο χάος. Παίρνοντας κάτι άυλο, μια σκέψη, και μετατρέποντάς το σε κάτι απτό στο οποίο μπορείς ανά πάσα στιγμή να ανατρέξεις, είναι σαν να εξερευνείς ακόμη και τις πιο σκοτεινές γωνιές του εαυτό σου, όσα φοβάσαι να αντιμετωπίσεις. Και το να γνωρίζεις εσένα είναι ίσως από τις πιο χρονοβόρες και σημαντικές διαδικασίες στη ζωή ενός ανθρώπου.

Όλα αυτά σε κάποιον που κρατάει ή έχει κρατήσει στη ζωή του σε κάποια φάση ημερολόγιο θα φανούν αυτονόητα. Στους υπόλοιπους ίσως φανούν κάπως περίεργα. Σίγουρα το ημερολόγιο δεν είναι για όλους, καθώς ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο έκφρασης και εκτόνωσης, είτε αυτός βρίσκεται στη γραφή, είτε σε οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα. Τουλάχιστον όμως, ίσως κάπου εδώ θα έπρεπε να καταρριφθεί ο μύθος που θέλει το ημερολόγιο να είναι μία συνήθεια κοριτσίστικη η εφηβική. Για όσους μας αρέσει να γράφουμε είναι ίσως ο μόνος τρόπος να σταματήσει, έστω και προσωρινά, αυτή η εξαιρετικά ενοχλητική βαβούρα στο κεφάλι μας. Ο μόνος τρόπος για να βάλουμε σημεία στίξης σε κάποια γεγονότα στη ζωή μας: τελεία σε όσα πέρασαν, ερωτηματικό σε όσα ακόμη κρατάμε μέσα μας – και όσα μας κρατάνε – και για όσα είναι να έρθουν; Πάντα υπάρχει κενός χώρος για μία ακόμη παράγραφο…

Πηγή Κεντρικής Εικόνας: www.istockphoto.com

Αθηνά Χαραλαμπάκη

About Αθηνά Χαραλαμπάκη

Φοιτήτρια οδοντιατρικής στη Σόφια, γεννημένη στη Θεσσαλονίκη. Στον ελεύθερό μου χρόνο διαβάζω βιβλία, ειδικότερα μυστηρίου και αστυνομικά, με μία αδυναμία στην Agatha Christie και ακούω μανιωδώς μουσική. Στις μεγάλες μου αδυναμίες συγκαταλέγονται το πολύ και καλό φαγητό, η σοκολάτα, οι περίπατοι στη φύση και οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Ούσα ανήσυχο πνεύμα, το όνειρό μου είναι να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο και να γνωρίσω διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς. Ανέκαθεν ευαίσθητη και αισιόδοξη, πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος αν πρώτα γίνεις εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις γύρω σου.