Τα Χριστούγεννα έφυγαν, οι γιορτές πέρασαν, ποτά ξενύχτια πέρασαν και αυτά και ήρθε η στιγμή που τα laptops θα πάρουν φωτιά, νέες σειρές θα ξεκινήσουν..εε η εξεταστική ήθελα να πω θα ξεκινήσει. Η πιο βασανιστική εποχή του φοιτητή έχει πλέον φτάσει.. Το πρώτo εξάμηνο πέρασε σαν αστραπή χωρίς να ανοίξεις βιβλίο φυσικά και τώρα παλεύεις να βγάλεις 500 σελίδες, σημειώσεις, ασκήσεις, εργασίες σε κάποια μόλις 24ωρα. Δεν ξέρω σε αυτό εδώ το σημείο αν πρέπει να χαρώ που έχω απαλλαχθεί από το βάρος της εξεταστικής ή να το λησμονήσω κάπως, μιας και η είσοδος στην λίγο πιο υπεύθυνη ενήλικη ζωή έχει πολύ περισσότερες υποχρεώσεις από ότι μπορούσες να φανταστείς.

exams

Πηγή: pinterest.com

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ως φοιτητής σε άλλη πόλη κιόλας, ζούσες το όνειρο. Έμενες  μόνος-η, ξυπνούσες ό,τι ώρα ήθελες και κοιμόσουν αντίστοιχα ό,τι ώρα ήθελες. Μπορεί να έκανες μέρες να μπεις στο σπίτι σου ή και να βγεις από αυτό, αλλά καθόλου δε σε πείραζε. Η σχολή ήταν αρκετά διασκεδαστική μιας και μεταξύ μας δεν παρακολουθούσες ούτε όλα τα μαθήματα, ούτε όλες τις ώρες.  Κυλικείο,  τίτσου, καφέδες, κάποιος φίλος που θα σε παρασύρει να πάτε για κρασί, κάποιος άλλος για φαγητό και ένας τρίτος για ποτό  ή κάποια μάζωξη σε σπίτι.

new life

Και έρχεται εκείνη η στιγμή που φεύγεις.. Που παίρνεις το τρένο της γραμμής, το κτελ ή το πλοίο, αυτή η τελευταία αγκαλιά που κάνεις, αυτό το αντίο που λες και εξαφανίζεσαι. Όσο και αν πονάει, όσο και να μη το θες, έρχεται η στιγμή που ένα κεφάλαιο κλείνει και ένα άλλο ανοίγει. Μια περίοδος τρέλας, ξεγνοιασιάς, πολλών καφέδων και εμπειριών φτάνει στο τέλος της και μια άλλη πιο ώριμη και υπεύθυνη έρχεται να πάρει τη θέση της . Άτομα που γνώρισες, λάτρεψες, έβαλες στη ζωή σου  και τα έκανες οικογένεια, μια οικογένεια μακριά από την κανονική σου. Άτομα που είδαν τη χειρότερη και την καλύτερη πλευρά του εαυτού σου. Όλες οι στιγμές που ζήσατε παρέα, αυτές οι υπέροχες, που θα ήθελες να είχες πάντα ένα κουμπί να το πατάς και να τις ζεις πάλι από την αρχή, αλλά και εκείνες οι άσχημες που δεν θα τις άλλαζες με τίποτα γιατί τις ζήσατε μαζί.. και τώρα τι;

Πηγή: pinterest.com

Επιστρέφεις πίσω στη πόλη σου, στο σπίτι σου, στην οικογένεια σου, που πολύ σου είχαν λείψει αυτά τα χρόνια, αλλά δεν είσαι το ίδιο άτομο που έφυγε στα 18. Είσαι 22+ και ψάχνεις να ακολουθήσεις το όνειρο σου, να βρεις μια δουλειά να σε γεμίζει, να ζεις με τα δικά σου χρήματα, να βρεις σιγά σιγά ένα δικό σου σπίτι, να ανεξαρτητοποιηθείς. Αναζητάς και κάποια αλλά πράγματα που να γεμίζουν την καθημερινότητα σου και να σου υπενθυμίζουν ότι η ενήλικη ζωή δεν είναι μόνο δουλειά και υποχρεώσεις. Μη μιζεριάζεις, μη βάζεις τον εαυτό σου σε καταστάσεις που δεν τις αντέχει, πρόσεξε τον και έχε τον για τα καλύτερα και ας μη τα βρει ποτέ αυτά. Να μη τα παρατάς, αλλά να να μην μένεις και σε καταστάσεις χωρίς κανένα νόημα.  Μην απογοητεύεσαι, η νέα αυτή ζωή που ανοίγεται μπροστά σου είναι πολύ πιο ενθουσιαστική, από ότι μπορείς να καταλάβεις..

 

Πηγή εξωφύλλου: pinterest.com

Μαρία Πολίτη

About Μαρία Πολίτη

Διχασμένη κάπου μεταξύ των Αθήνα-Θεσσαλονίκη, σουβλάκι ή burger, γλυκό ή αλμυρό, έχω σπουδάσει παιδαγωγικά στο ΑΠΘ. Λατρεύω τη μόδα και μεγάλο μου όνειρο είναι οι σπουδές στο σχέδιο και την ενδυματολογία στο Λονδίνο. Ως ανήσυχο πνεύμα, μου αρέσει να ταξιδεύω (πολύ), να ανακαλύπτω νέα μαγαζιά, δρόμους, στενά (θα με ακούσεις πολλές φορές να λέω "ωπ, αυτό είναι ένα απ' τα αγαπημένα μου στενά") να φωτογραφίζω κάθε ηλιοβασίλεμα (ακόμη και αν χρειαστεί να σκαρφαλώσω για να το τραβήξω) και να ασχολούμαι διαρκώς με νέα πράγματα, όπως ο χορός και τα ισπανικά που λατρεύω. Με motto τη φράση "όλα γίνονται για κάποιο λόγο" ψάχνω και εγώ με τη σειρά μου λόγους και αιτίες που η ζωή κυλάει έτσι…