And we’ re back! Η πορεία μας στα μυστηριώδη μέρη που όμως κρύβουν μια πιο μυστήρια ιστορία από πίσω συνεχίζεται με το αρχοντικό της οικογένειας Κοντού στα Λεχώνια του Βόλου. Πολλοί το έχουν χαρακτηρίσει ως στοιχειωμένο και οι κάτοικοι της πόλης προειδοποιούν τους επισκέπτες της περιοχής να μη μπουν μέσα. Βλέπεις αναλυτικά την ιστορία του και τους μύθους που ακούγονται από τότε μέχρι σήμερα κι επιλέγεις τι θες να πιστεύεις γι’ αυτό το επιβλητικό σπίτι. Για μένα, σίγουρα όλο και κάτι θα έχει ακουστεί!…

25-1-12-thumb-large

Πηγή Εικόνας: dinfo.gr

Βγαίνοντας από τον Βόλο και ακολουθώντας τη διαδρομή προς το Νότιο Πήλιο, πάνω σε μια στροφή στα Λεχώνια ο ταξιδιώτης μένει έκπληκτος βλέποντας ένα σπίτι που η όψη του δεν έχει την παραμικρή σχέση με την τυπική αρχιτεκτονική του Πηλίου. Πρόκειται για εξαιρετικό δείγμα εκλεκτικισμού, σχεδιασμένο από τον Ιταλό μηχανικό Εβαρέστο ντε Κίρικο, τον πατέρα του ζωγράφου Τζόρτζιο ντε Κίρικο, την ίδια εποχή που κατασκεύαζε τη σιδηροδρομική γραμμή η οποία ενώνει τον Βόλο με τις Μηλιές, αλλά και τους σταθμούς του τρένου, στις αρχές του περασμένου αιώνα. 

Πρώτοι κάτοικοί του ήταν η οικογένεια Κοντού. Ο ίδιος ο Κοντός είχε υπηρετήσει ως πρέσβης της Υψηλής Πύλης στη Βιέννη και εγκαταστάθηκε στα Λεχώνια όταν αποσύρθηκε. 

Η κακοδαιμονία του σπιτιού άρχισε ευθύς αμέσως με την κατοίκησή του. Κατά το μύθο, μια σαύρα έπεσε στην καράφα με το γάλα που θα έπιναν τα τρία παιδιά της οικογένειας. Πέθαναν από δηλητηρίαση και το ταφικό τους μνημείο, στο νεκροταφείο Βόλου, παρουσιάζει ακριβώς ένα τραπέζι, τρία καρεκλάκια, την καράφα και τη σαύρα στο χείλος της. Άλλες εκδοχές πάνω στο ίδιο θέμα είναι πως τα παιδιά δηλητηριάστηκαν από μια υπηρέτρια προκειμένου να κληρονομήσουν το σπίτι κάποιοι συγγενείς και μια ακόμα πως ένα κοινωνικό νόσημα (φυματίωση ή σύφιλη) ανάγκασε την οικογένεια να μετοικήσει. Πολλοί θεωρούν πως η πραγματική αιτία θανάτου των παιδιών ήταν η φυματίωση, αλλά, ήταν τέτοια η νοοτροπία της εποχής που δεν επέτρεπε να μαθευτεί η αλήθεια. Έτσι βρέθηκε η αιτιολογία-πρόσχημα ότι ένα σαμιαμίδι τους δηλητηρίασε το πρωινό τους και πέθαναν. Μια ένδειξη της αρρώστιας των παιδιών είναι ότι η μητέρα Περσεφόνη κάνει δωρεά στο νοσοκομείο του Βόλου 500.000 δραχμές “προς νοσηλείαν και των εν αυτώ εκάστοτε ασθενών και ιδία και εν τω δια φθισικούς προορισμένω τμήματος”.

03190023

Πηγή Εικόνας: arttafpic.gr

Στη συνέχεια το σπίτι άρχισε ν’ αλλάζει χέρια και οι ένοικοι να πεθαίνουν (κατά το μύθο ή την πραγματικότητα) αιφνιδίως ή τουλάχιστον περίεργα. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, η οικία Κοντού έγινε αρχηγείο της Γκεστάπο. Πολλοί ήταν εκείνοι που βασανίστηκαν εκεί ή δολοφονήθηκαν. Οι Γερμανοί μάλιστα, εγκαταλείποντάς την, σκότωσαν και τις δύο τελευταίες κατοίκους του, τις οποίες είχαν κρατήσει για να τους υπηρετούν. Βέβαια, λέγεται πως εκτελέσεις δεν έγιναν, παρά μόνο βασανιστήρια που πολλά έφτασαν και μέχρι το θάνατο. 

Εντυπωσιακό στοιχείο που δείχνει και τη φιλοσοφία, σαφώς ταξική, μιας ολόκληρης εποχής είναι ο διαχωρισμός των χώρων όπου κινούνταν το υπηρετικό προσωπικό από εκείνους της οικογένειας. Πράγματι, από την κύρια είσοδο ανεβαίνει κανείς τη σκάλα για τους δύο επάνω ορόφους, ενώ ο πλευρικός διάδρομος βγάζει προς τις κουζίνες. Αριστερά και δεξιά αυτού του διαδρόμου υπάρχουν δύο τυφλές μεγάλες αίθουσες, οι οποίες επικοινωνούν από το πίσω μέρος με τις κουζίνες για να γίνεται το σερβίρισμα. Η είσοδος των μελών της οικογενείας μπορούσε να γίνει τόσο από τις κουζίνες όσο κι απ’ έξω, κάτω από τα στέγαστρα τα οποία δεν υπάρχουν πια και που η μελέτη προβλέπει την ανακατασκευή τους. Οι καλεσμένοι, όταν άνοιγαν αυτές οι αίθουσες-σαλόνια, έμπαιναν απ’ έξω. 

3ad68a52998ee56f6e3cd3b137244c7f

Πηγή Εικόνας: diaforetiko.gr

Αμέσως μετά τον πόλεμο διαιρέθηκε σε περισσότερες από μία κατοικίες και άρχισε να ερειπώνεται, μέχρι να φτάσει στη σημερινή τραγική του κατάσταση. Ωστόσο ήδη από το 1985 και ενώ εξακολουθούσε να ερειπώνεται, είχε χαρακτηριστεί με απόφαση της Μελίνας Μερκούρη διατηρητέο. Εν τέλει, με πίστωση πολλών εκατομμυρίων δραχμών αγοράστηκε το 1999 από τον τότε Δήμο Αρτέμιδος, με δήμαρχο τον Δημήτρη Αλεξόπουλο, από τους τελευταίους ιδιοκτήτες του, τους αδελφούς Χατζησταματίου. Στόχος ήταν και είναι να στεγάσει το Διαδημοτικό Πολυκέντρο Πολιτισμού, Ιστορίας και υπηρεσιών του Δήμου Αρτέμιδος.

Τι άλλο έχει ακουστεί που έχει κάνει τους επισκέπτες να θέλουν να το επισκεφτούν και τους κατοίκους της περιοχής να συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να λένε μύθους για την οικία Κοντού; Λέγεται, λοιπόν, ότι ακούγονται μέχρι και οι κρότοι από τις αλυσίδες των κρατουμένων της Γκεστάπο, καθώς και τα βογγητά τους. Επίσης, πολύ μετά τον πόλεμο, κάποιοι ευρισκόμενοι έξω από το σπίτι είδαν κάτι σκιές πάνω στα ψηλά παράθυρα του αρχοντικού που εμφανίζονταν και χάνονταν. Φημολογείται όμως, ότι ήταν απλώς γάτες που είχαν κλειστεί μέσα και πηδούσαν στα τζάμια, νομίζοντάς τα άνοιγμα για να βγουν. Αν θες, το πιστεύεις. Αν σου εγείρει την περιέργεια βέβαια, μπορείς απλώς να πεις ότι είναι μια δικαιολογία για να μη φοβούνται οι κάτοικοι και να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια!

Σήμερα, το αρχοντικό, ή “πολυκατοικία”, όπως έχουν μάθει να το λένε οι Λεχωνίτες λόγω της μιας από τις πολλές χρήσεις του, είναι ακατοίκητο και εσωτερικά μισοερειπωμένο και λεηλατημένο. Από τη στιγμή που δεν πραγματοποιήθηκε ακόμα ο στόχος από το Δήμο Αρτέμιδος, οι μόνοι που το επισκέπτονται τακτικά είναι οι δημιουργοί graffiti που “διακοσμούν” τους τοίχους του. Αλήθεια ή μύθος, το αρχοντικό έχει βιώσει αρκετούς θανάτους και η ιστορία πίσω από αυτό είναι τόσο επιβλητική που πολλοί θα ήθελαν να πιστεύουν ότι όντως κάτι μυστηριώδες κρύβουν οι όροφοί του!

 

Πηγή Εικόνας Εξωφύλλου: diaforetiko.gr

Αγγελική Μουζακίτη

About Αγγελική Μουζακίτη

Μέλλουσα αστυνομική ρεπόρτερ. Λάτρης των βιβλίων και των σειρών. Αν δε με "πιάσεις" να κάνω κάτι από αυτά τα δύο...τότε θα τρώω κάποιο γλυκό! Όνειρό μου να ταξιδέψω σε όσα περισσότερα μέρη μπορώ, ξεκινώντας από τη Νέα Υόρκη!