– Συνέντευξη με τη Μαριάννα Λιανού

  •  Ποια είναι η διαδικασία για να φτιάξεις ένα σκίτσο;

Συνδέω το laptop με το digitizer που είναι πρακτικά ένα tablet, ανοίγω το πρόγραμμα (εγώ χρησιμοποιώ το ArtRage που ήταν μαζί με το μηχάνημα, αν και πολλοί προτιμούν το Photoshop) και ζωγραφίζω κανονικά σαν να ζωγραφίζω σε χαρτί απλά κοιτώντας την οθόνηΠαλιά θεωρούσα ότι ήταν κλέψιμο το να έχω reference picture, αλλά πια δε με πειράζει. Αυτός που το βλέπει δε νομίζω ότι νοιάζεται για το αν κοίταζα μια εικόνα για να σιγουρευτώ ότι το έκανα όπως το ήθελα, ενώ θα τον ένοιαζε αν η δουλειά μου ήταν κατώτερη, επειδή δεν καταδέχτηκα να παραδεχτώ πως τα έργα μου έχουν μέσα τους τη μίμηση αυτού που υπάρχει.

15392756_1841500516126417_6888421190802277098_o

  • Πώς εμπνεύστηκες το όνομα F_cedown;

Από το τραγούδι των 1975. Έψαχνα πριν από αρκετό καιρό όνομα για το instagram μου και είχα αυτήν την ιδέα, ότι δηλαδή δεν ήθελα να υπάρχουν πρόσωπα στις φωτογραφίες μου, γιατί όλοι όσοι ήξερα ανέβαζαν κυρίως selfies και το έβρισκα αρκετά βαρετό. Όχι ότι έχω θέμα με τις selfies, απλά μετά από λίγο γίνονται βαρετές. Επίσης, όταν υπάρχει πρόσωπο, όλα γίνονται πιο συγκεκριμένα και μου αρέσει η τέχνη να υπάρχει σε ένα πιο συμβολικό επίπεδο. Δε θέλω όσοι το βλέπουν να είναι θεατές ενός συμβάντος, θέλω να είναι θεατές στη ζωή, στην εξέλιξη, σε μια κίνηση. Για αυτό το λόγο δε ζωγραφίζω και πρόσωπα. Όλοι όποτε βλέπουν ένα σκίτσο με ρωτάνε ποιος είναι; Κανένας προφανώς. Δεν υπάρχει. Όπως έγραψε και ο René Magritte: This is not a pipe.

  • Πώς άρχισες να ασχολείσαι με αυτή τη μορφή τέχνης;

Η digital art άρχισε να υπάρχει για εμένα σαν ιδέα λόγω του Sam Spratt, του οποίου η τεχνική μου άρεσε απίστευτα παλιότερα. Πια δε μου αρέσει και τόσο, αλλά μέσα από αυτόν είδα τις δυνατότητες που προσφέρει αυτό το νέο μέσο και νομίζω ότι μου ταιριάζει και περισσότερο, καθώς δεν είχα ποτέ την υπομονή να περιμένω να στεγνώσει η μπογιά. Στη συνέχεια, υπήρχε ένα project του πανεπιστημίου και έτσι έφτιαξα τη σελίδα στο facebook και άρχισα να ανεβάζω κάποιες ζωγραφιές μου. Με το digitizer δε χρειάζεται να τις σκανάρω και ξέρω πως θα φαίνονται σε κάθε οθόνη. Επίσης, μου αρέσει το ότι δεν υπάρχει πρωτότυπο. Όλα τα αντίτυπα είναι το ίδιο αυθεντικά, όλοι μπορούν να έχουν το ίδιο, είτε είναι ένα μουσείο, είτε εγώ, είτε κάποιος που απλά το κάνει save στον υπολογιστή του. Δεν υπάρχει κάποιο πρωτότυπο, ούτε κάποιο που να είναι πιο αυθεντικό από τα άλλα και αυτό ήταν ένας παράγοντας που με ώθησε να ασχοληθώ, γιατί θεωρώ ότι η τέχνη είτε γίνεται για την τέχνη, είτε γίνεται για κέρδος, πρέπει να είναι λαϊκή. Όποιος θέλει να την απολαύσει ,πρέπει να μπορεί να την απολαύσει και να έχει ίση πρόσβαση. Ό,τι κάνουμε, η κάθε μας κίνηση είναι ένα μήνυμα. Το μήνυμα της τέχνης είναι απλά πιο καθολικό, πιο συμβολικό, κάτι που θα είχε νόημα να ουρλιάξεις γι’ αυτό στη μέση ενός σταδίου. Τέχνη είναι η αντίδραση που προκαλείς.

15493769_1843446239265178_7163524192059482318_o

  • Τι εξοπλισμός χρειάζεται για να υλοποιήσεις το έργο σου;

Ένα απλό Wacom tablet και το λογισμικό με το οποίο έρχεται αρκεί. Ως τώρα δε χρειάστηκα κάτι παραπάνω από αυτά που μου προσφέρει.

  • Τι είναι αυτό που σε εμπνέει τις περισσότερες φορές για να φτιάξεις ένα σκίτσο;

Συνήθως είναι κάτι μικρό σε μορφή. Θα δω κάποια εικόνα στο ίντερνετ ή κάποιο πίνακα και θα υπάρχει ένα κομματάκι που θα μου δημιουργήσει την ανάγκη να το φτιάξω. Τελευταία μου συνέβη όταν είχα επισκεφτεί το Μουσείο του Πράδο και είδα τo Cristo crucificado του Velázquez, όπου ο δεξιός του ώμος ήταν φτιαγμένος τόσο σωστά και υπήρχε μια γραμμή την οποία δεν είχα ξαναδεί και έκτοτε την επαναλαμβάνω συνέχεια. Πήγα μόλις τελείωσα στο μαγαζί του μουσείου και πήρα την καρτ ποστάλ και μετά καθόμουν σε μια καφετέρια και τη ζωγράφιζα. Η διπλανή μου πρέπει να ένιωσε αρκετά άβολα να με βλέπει να σκιτσάρω τον σταυρωμένο Ιησού ξανά και ξανά με περίεργα σχήματα αντί για κεφάλι.

  • Πιστεύεις πως υπάρχουν ευκαιρίες στην Ελλάδα για όσους ασχολούνται με εναλλακτικές μορφές τέχνης;

Δεν έχω ασχοληθεί επαγγελματικά ακόμα με τη ζωγραφική μου, αλλά δε νομίζω. Χαρακτηριστική είναι μια κουβέντα μου με ένα συμμαθητή μου στο λύκειο που με ρώτησε γιατί δε κάνω κάτι με τα σκίτσα μου, γιατί δεν τα πουλάω κάπου, και του απάντησα «Εσύ θα τα αγόραζες;» και προφανώς μου είπε όχι. Δε νομίζω ότι υπάρχει αγορά για ζωγραφική πέρα από τα όρια της διακόσμησης. Τώρα, όσον αφορά να δουλέψει κανείς με παραγγελίες, η αγορά πάλι μου φαίνεται πολύ μικρή, αλλά όπως είπα δεν έχω ασχοληθεί πολύ σοβαρά, οπότε δεν ξέρω κατά πόσο η γνώμη μου αντικατοπτρίζει την αλήθεια.

15493470_1843712935905175_1842149302710945825_o

  • Τι θα ήθελες να δουν οι άνθρωποι μέσα από τα έργα σου;

Δεν ξέρω, μάλλον ό,τι θέλουν εκείνοι. Μου φτάνει να δουν κάτι. Είναι άπειρες οι φόρες που είδα τέχνη, η οποία δε μου έλεγε τίποτα, οπότε το κυριότερο για μένα είναι τα έργα μου να κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν κάτι, όταν τα βλέπουν. Τα έργα μου και τα θέματά τους βγαίνουν από τη ζωή μου και η ζωή μου δε διαφέρει από των περισσότερων ανθρώπων, γι’ αυτό θέλω όποιος τα βλέπει να έχει τη δίκη του “συζήτηση” μαζί τους. Όταν οι δημιουργοί προσπαθούν να εξηγήσουν το έργο τους, επιβάλλουν μια ερμηνεία και καταδικάζουν το έργο στη στατικότητα, το σταματούν από το να κάνει το πέρασμα από την αιωνιότητα στην ιστορικότητα. Το πλαίσιο στο οποίο βρίσκεται το έργο καθορίζει το μήνυμα και εγώ δε μπορώ να το προβλέψω, κανείς δε μπορεί. Ειδικά η digital art που δε μπορώ να ελέγξω πού θα τη δει κάποιος ή ποιος θα τη δει. Η αγαπημένη μου ζωγραφιά ως τώρα είναι η κοπέλα στο βράχο που έχει αρκετά θεολογικά στοιχεία μέσα. Αλλιώς θα το δει ένας θρήσκος, αλλιώς ένας άθεος, αλλιώς ένας χριστιανός, αλλιώς ένας βουδιστής. Γενικότερα δεν ξέρω τι λένε τα έργα μου. Και εγώ συνομιλώ μαζί τους.

  • Τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που θα ήθελε να ασχοληθεί με τη δημιουργία ψηφιακής τέχνης;

Δεν χρειάζεται να ξοδέψεις μια περιουσία στον εξοπλισμό. Ένα φθηνό wacom tablet είναι αρκετά καλό. Είναι αρκετά εύκολο να ζωγραφίζεις κοιτώντας την οθόνη αντί για το χέρι σου.

 

Αν σε ενδιαφέρει η ψηφιακή τέχνη, μπορείς να βρεις την F_cedown εδώ:

F_cedown

F_cedown

m.lianou

 

Δέσποινα Τσίρου

About Δέσποινα Τσίρου

Αν και παιδί των νοτίων, γνωρίζει το κέντρο της Αθήνας σπιθαμή προς σπιθαμή. Θέλει να ακολουθήσει καριέρα ως πολεμική ανταποκρίτρια, ενώ παράλληλα λατρεύει τη φωτογραφία. Αγαπάει όσο τίποτα τα ταξίδια, τις τέχνες και τα βιβλία. Δε θα μπορούσε ποτέ να κάθεται και να μην κάνει τίποτα, γι ' αυτό θέλει πάντα να καταπιάνεται με κάτι καινούριο. Πάντοτε αισιόδοξη, πιστεύει πως μέρα χωρίς χαμόγελο, είναι χαμένη μέρα!