Η ανάγνωση των βιβλίων για μένα από πολύ μικρή ήταν πάντα μια ιεροτελεστία: από το δευτερόλεπτο που θα έμπαινα στο βιβλιοπωλείο και θα με κατέκλυζε αυτό το τόσο γνωστό σε όλους μας άρωμά τους, μέχρι τη στιγμή που θα γυρνούσα σπίτι με το κατάλληλο για μένα βιβλίο και θα χωνόμουν στις σελίδες του, έτοιμη για ένα ακόμη λογοτεχνικό ταξίδι. Χρόνια πέρασαν και παραμένω ο ίδιος και απαράλλαχτος, αθεράπευτος βιβλιοφάγος. Ακόμη ενθουσιάζομαι σαν μικρό παιδί μπαίνοντας σε ένα βιβλιοπωλείο, ακόμη ξεφυλλίζω τις σελίδες των βιβλίων απολαμβάνοντας το άρωμα του χαρτιού και γεμίζω από αναμνήσεις και εικόνες.

Εν όψει της παγκόσμιας ημέρας βιβλίου σήμερα, θα ήθελα να σας προτείνω κάποια από τα πολύ αγαπημένα μου βιβλία, αυτά που με συγκίνησαν περισσότερο,που με ενθουσίασαν περισσότερο και που με έκαναν να θέλω να τα διαβάζω ξανά και ξανά.

  1. 10 μικροί νέγροι – Agatha Christie

Δεν ξέρω πως μου κόλλησε αυτό το μικρόβιο για τα αστυνομικά μυθιστορήματα, αλλά έκτοτε έχω διαβάσει έναν σημαντικό αριθμό. Κανένα όμως -μα κανένα- δεν προσεγγίζει σε πλοκή αυτό εδώ. Αν υπάρχει το τέλειο έγκλημα, τότε η Agatha Christie κατάφερε να το δημιουργήσει. Ένα θρίλερ για… πολύ γερά νεύρα, σε κρατά σε αγωνία μέχρι και τις τελευταίες σελίδες. Η ελληνική έκδοση έχει εξαντληθεί, αλλά μπορείτε να το βρείτε στα αγγλικά με τον τίτλο ” And then there were none”.

And-Then-There-Were-None

(Πηγή εικόνας: agathachristie.com)

2. Το άρωμα  – Patrick Süskind

Αν όχι όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι από εσάς θα το έχετε ακουστά. Αν δεν έχετε διαβάσει ακόμη το βιβλίο όμως, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το κάνετε. Ο εκλεπτυσμένος κόσμος των αρωμάτων μπλέκεται σε αυτό το μυθιστόρημα με το καταχθόνιο σχέδιο του ήρωα, του Ζαν Μπατίστ Γκρενουίγ, να κατασκευάσει το τέλειο άρωμα: αυτό του έρωτα. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως θα σκοτώσει για να το καταφέρει…

(Πηγή εικόνας: psichogios.gr)

3. Η τζαζ του δολοφόνου – Ray Celestin

Ένα μυθιστόρημα βασισμένο στην αληθινή ιστορία του “Πελεκητή”, ενός κατά συρροή δολοφόνου που έδρασε στη Νέα Ορλεάνη από το Μάιο του 1918 μέχρι των Οκτώβριο του 1919 και από τότε εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Κανένας ποτέ δεν έμαθε την ταυτότητά του. Το μυθιστόρημα μας μεταφέρει με επιτυχία στην αιθέρια Νέα Ορλεάνη του τότε, σε εκείνο το συνονθύλευμα πολιτισμών και κουλτούρας, στην πόλη που δικαίως θεωρείται η γενέτειρα της τζαζ.

greekbooks.gr

(Πηγή εικόνας: dioptra.gr)

4. Η αποτυχημένη πριγκίπισσα και άλλες ιστορίες με κακό τέλος – Maria Stone

Περίεργος τίτλος για βιβλίο με παραμύθια, δε βρίσκετε; Αν αναλογιστεί κανείς όμως ότι τα παραμύθια στην αυθεντική μορφή τους δεν προορίζοντας για παιδιά, αλλά ήταν για ιστορίες για ενήλικες αυστηρά, τότε ίσως να μην σας φανεί και τόσο περίεργο. Αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία, παρά το σκοτάδι και τη βιαιότητα στις σελίδες του. Μέσα υπάρχουν παραλλαγές γνωστών παραμυθιών μας και μη, με υπέροχη εικονογράφηση, που μας κάνουν να αμφισβητούμε το “και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”.

18072840_1536450253056284_1810425728_n

(Πηγή εικόνας: greekbooks.gr)

5. 21 ιστορίες και το κοράκι – Edgar Allan Poe

Συνεχίζοντας στο σκοτεινό κλίμα, οι ιστορίες τρόμου του Poe θα σας ανατριχιάσουν: νεκροφάνεια, βίαιες δολοφονίες, παρουσία φαντασμάτων, πολλές από τις οποίες βασίστηκαν σε αληθινά γεγονότα ή δημιουργήθηκαν στο βασανισμένο μυαλό του συγγραφέα. Αν και ο Poe υπήρξε από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της εποχής του και είναι γεγονός πως έγραφε σχεδόν μονίμως σε κατάσταση μέθης, οι ιστορίες του είναι από τις πιο ατμοσφαιρικές και η προσφορά του στην παγκόσμια λογοτεχνία τεράστια.

9789605663285-1000-0784470

(Πηγή εικόνας: public-cyprus.com)

 

6. Ο μικρός πρίγκιπας – Antoine de Saint-Exupery

Όσες φορές και να διαβάσω αυτό το βιβλίο, πάντα βρίσκω στις σελίδες του κρυμμένα νοήματα που δεν είχα εντοπίσει την προηγούμενη φορά. Πρόκειται ίσως για την πιο τρυφερή ιστορία που έχει γραφτεί, μία ιστορία που κάνει επίκληση στην αθωότητά μας, στο παιδί που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Όταν το πρωτοδιάβασα, πολλά χρόνια πριν, το θεώρησα ένα όμορφο παραμυθάκι. Μεγαλώνοντας όμως, νομίζω πως κατάλαβα πλήρως την έννοια της περίφημης φράσης: “Μόνο με την καρδία μπορεί να δει κανείς σωστά. Το ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι”.

crisismagazine.com

(Πηγή εικόνας: crisismagazine.com)

Πηγή εικόνας εξωφύλλου: independent.co.uk

Αθηνά Χαραλαμπάκη

About Αθηνά Χαραλαμπάκη

Φοιτήτρια οδοντιατρικής στη Σόφια, γεννημένη στη Θεσσαλονίκη. Στον ελεύθερό μου χρόνο διαβάζω βιβλία, ειδικότερα μυστηρίου και αστυνομικά, με μία αδυναμία στην Agatha Christie και ακούω μανιωδώς μουσική. Στις μεγάλες μου αδυναμίες συγκαταλέγονται το πολύ και καλό φαγητό, η σοκολάτα, οι περίπατοι στη φύση και οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Ούσα ανήσυχο πνεύμα, το όνειρό μου είναι να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο και να γνωρίσω διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς. Ανέκαθεν ευαίσθητη και αισιόδοξη, πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος αν πρώτα γίνεις εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις γύρω σου.