Είναι ένα ακόμη πρωινό που ακούω το ξυπνητήρι, το κλείνω και γυρίζω πλευρό για να συνηθίσω στην ιδέα ότι θα αποχωριστώ το κρεβάτι μου. Έπειτα, τα κλασικά: σήκω, ντύσου, πλύσου, ετοιμάσου για άλλη μια ξεχωριστή ημέρα. Και εκεί που έχω βγει απ’ το σπίτι, το βήμα σταματάει και αποφασίζω ν’ αλλάξω για λίγο το σημερινό μου πρόγραμμα. Με το μετρό φτάνω στο Μοναστηράκι και από εκεί ανηφορίζω προς Πλάκα-Ακρόπολη. Με έναν καφέ στο χέρι περιπλανιέμαι στα στενά της Αθήνας και ξαφνικά ένας άλλος κόσμος ξεδιπλώνεται.

20170420_150351

 

Στενά σοκάκια, αναλλοίωτα από το αστικό χάος, ζωγραφιές στους τοίχους και δέντρα δεξιά και αριστερά να κοσμούν τα σπίτια είναι όλα όσα συναντώ καθώς ανηφορίζω για να φτάσω πιο ψηλά. Κάπου ανάμεσα στα Αναφιώτικα ανακαλύπτω ένα στενό με σπίτια σε λευκές αποχρώσεις, κυκλαδίτικου στυλ, μπουκαμβίλιες να κρέμονται και πλακόστρωτα δρομάκια να ενώνουν την μία οικία με την άλλη. Στενά περάσματα, παγκάκια διακοσμημένα με πολύχρωμα μαξιλάρια και γάτες να απολαμβάνουν την πρωινή σιέστα τους ξαπλωμένες στις γωνίες, στα κεραμίδια, στα σκαλιά.

20170420_150409

Και ενώ έχω ήδη προχωρήσει αρκετά, γυρίζω την πλάτη μου, σηκώνω το βλέμμα και ολόκληρος ο κόσμος ανοίγεται μπροστά μου, στη θέα που απλώνεται ευθεία και κάτω. Όλη η Αθήνα μαζεμένη και εγώ εκεί ψηλά, σε ένα στενό της Πλάκας που θυμίζει νησί, να παρατηρώ τον κόσμο. Οι τουρίστες με προσπερνούν και μέσα στην ησυχία του δρόμου με χαιρετάνε, στη δική τους γλώσσα και με το χαμόγελο στα χείλη. Αποφασίζω να καθίσω ένα πεζούλι και να χαζέψω την θέα. Και τότε σκέφτομαι:

Καθημερινά κάνουμε χιλιάδες πράγματα χωρίς να το καταλαβαίνουμε, σχεδόν μηχανικά. Απορροφημένοι από τη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε, δεν εκτιμάμε το πολυτιμότερο δώρο που μας έχει προσφερθεί: Η ίδια η ζωή! Τα δέντρα, ο ήλιος, η θάλασσα, τα λουλούδια, ο ουρανός, είναι στοιχεία που μας δίνονται απλόχερα και ούτε μια στιγμή δεν σταματάμε να τα κοιτάξουμε και να νιώσουμε ζωντανοί. Ένα χαμόγελο, μια ματιά, μια καλή πράξη και η συνειδητή διαβίωση μπορούν να κάνουν τη ζωή μας περισσότερο ποιοτική. Αντί να περνάμε τον ελεύθερό μας χρόνο μπροστά από μια οθόνη, ας πάμε μια βόλτα κοντά στην φύση. Αντί να λειτουργούμε υλιστικά, ας απολαύσουμε τα δώρα που μας προσφέρει η ζωή χωρίς να δώσουμε ούτε ένα ευρώ.

20170420_150622                                                                          18042840_1615788218462051_647446758_o

Ο πλανήτης μας χρειάζεται προστασία και είναι στο χέρι μας να το επιτύχουμε. Μέσα από μία βόλτα στο κέντρο, ανακάλυψα ότι πλήθος ανθρώπων προσπαθεί να κρατήσει αλώβητο ένα κομμάτι φύσης, κουλτούρας και ζωής μέσα στο ίδιο το αστικό χάος. Και πράγματι, έχουν καταφέρει να έρθουν πιο κοντά με τον πλανήτη με μικρές καθημερινές ενέργειες. Αυτό από μόνο του αποτελεί δείγμα ότι με συλλογική προσπάθεια γίνονται θαύματα.

20170420_150453

Ας σωπάσουμε για λίγο, ας σταματήσουμε να περπατάμε στους γρήγορους ρυθμούς της ρουτίνας, ας σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά και ας σκεφτούμε. Και αφού το κάνουμε αυτό, ας συνεχίσουμε από εκεί που σταματήσαμε. Με φρέσκιες ιδέες, καθαρό μυαλό, συνειδητές επιλογές και ποιότητα ζωής. Ο πλανήτης σε χρειάζεται και σου χτυπάει την πόρτα. Τι λες; Θα του ανοίξεις;

18015942_1615788131795393_1395711658_o

20170420_151657

 

Πηγή φωτογραφιών: Προσωπικό αρχείο

Κωνσταντίνα Ροΐδοπούλου

About Κωνσταντίνα Ροΐδοπούλου

Γεννημένη στην Αθήνα, έχει μεγαλώσει ακούγοντας πολλή μουσική, διαβάζοντας και προσπαθώντας να καταλάβει τους ανθρώπους. Κάνει yoga, γράφει και παίζει λίγο κιθάρα. Αγαπημένη της συνήθεια είναι το φαγητό, ενώ λατρεύει το σκυλί της. Πιστεύει ότι η ζωή έχει πάντα τον τρόπο να σου δίνει αυτό που θέλεις, ενώ με επιμονή και υπομονή όλα γίνονται. Αγαπημένες ώρες της μέρας: απογευματινή βόλτα με αμάξι και η ήρεμη στιγμή που θα γράψει το άρθρο της ανενόχλητη!