Κυριακή, 2 Απριλίου 2017 Θεσσαλονίκη, 10 ώρα. Άλλη μια βαρετή Κυριακή, ή και όχι. Ξυπνάω, βάζω το κολάν μου, παίρνω την τσάντα μου, δένω τα μαλλιά μου και είμαι έτοιμη για μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Πρώτη φορά σε μαραθώνιο και οι σκέψεις πολλές και πολύπλοκες. Παίρνουμε το αστικό με μια φίλη, φτάνουμε στο χώρο συνάντησης γύρω στις 11.30 και βλέπουμε ένα πλήθος ανθρώπων που έχει βάλει το λαμπερό του χαμόγελο, την καλύτερή του διάθεση και φαίνεται η πόλη αυτήν την Κυριακή να χαίρεται πραγματικά που κάνει κάτι.

αρχη  wind

Συνήθως οι Κυριακές είναι μέρες αφιερωμένες στην ξεκούραση και στην οικογένεια, αλλά αυτή ήταν κάτι διαφορετικό. Ήταν μια Κυριακή που έκανε την πόλη μια παρέα, την ένωσε, την έκανε να ξεφύγει από τη μιζέρια και την καθημερινότητά της.  Να βγει από το σπίτι, να μην κάτσει στην καφετέρια, θα αθληθεί και να προσφέρει.  Να προσφέρει απλά με τη συμμετοχή σε κοινωφελή ιδρύματα και οργανισμούς που χρειάζονται τόσο κοινωνική, όσο και ατομική αλληλεγγύη. Επιστρέφω στη στιγμή της εκκίνησης και σε όλη την οργάνωση.  Επιλέγω να τρέξω (;) στα 5 χιλιόμετρα, γιατί αν και γυμνάζομαι, δε με λες και No1 αθλητικό τύπο για να βγάλω τα 10 km  που ήταν η άλλη επιλογή. Τριγύρω βλέπω μαθητές, φοιτητές, γονείς  με τα παιδιά τους, γονείς με καρότσια, παππούδες, γιαγιάδες που όλοι είχαν την ίδια όρεξη να προσπαθήσουν με όλη τους την ψυχή να βγάλουν αυτά τα 5 χλμ.  Εγώ διστάζω για το αν τα καταφέρω ή όχι, αλλά θα ήταν και ένα προσωπικό στοίχημα με τον εαυτό μου ο τερματισμός. Οι ομάδες έχουν φτάσει στην εκκίνηση και στις 12.30 ξεκινάμε να τρέχουμε. Με διαδρομή από το Δημαρχείο της πόλης στη νέα παραλία, κατεύθυνση προς Τσιμισκή, Δικαστήρια και τελική ευθεία στην λεωφόρο Νίκης,  βλέπεις το πλήθος να τρέχει, να παθιάζεται, να μην τον ενοχλεί η ζέστη και ο ήλιος. Βλέπεις παρέες να τραβάει ο ένας τον άλλον για να συνεχίσουν,  αλλά θα δεις και εκείνους τους κουρασμένους που πάνε λίγο πιο αργά από τους υπόλοιπους, αλλά η προσπάθεια είναι που μετράει. Δεν κοιτάς το χρόνο, ούτε να προσπεράσεις τον μπροστινό. Απολαμβάνεις τη διαδρομή, ρυθμίζεις τις ανάσες σου και ζεις αυτή την απίστευτη εμπειρία. Φτάνοντας προς το τέλος, το συναίσθημα γίνεται πιο έντονο, νιώθεις πως όντως προσφέρεις. Έδωσες ένα κομμάτι του εαυτού σου και κατάφερες να τερματίσεις. Ως αναμνηστικό θα πάρεις ένα μετάλλιο, αλλά η εμπειρία που θα έχεις προσκομίσει θα είναι σίγουρα το καλύτερο ενθύμιο που θα λάβεις.

400m τερμα

Μη διστάζεις να κάνεις τόσο απλά πράγματα που θα προσφέρουν τόση χαρά σε άλλους ανθρώπους. Μακάρι να ήταν όλες οι Κυριακές μια τέτοια ευκαιρία για να θυμόμαστε την αξία της προσφοράς και ειδικά μέσω του αθλητισμού που ενώνει πάντα τους ανθρώπους.

Εμείς τρέξαμε και τα καταφέραμε, τα λέμε στον επόμενο Μαραθώνιο.

winners

 

Πηγή φωτογραφιών : Προσωπικό αρχείο

Μαρία Πολίτη

About Μαρία Πολίτη

Διχασμένη κάπου μεταξύ των Αθήνα-Θεσσαλονίκη, σουβλάκι ή burger, γλυκό ή αλμυρό, έχω σπουδάσει παιδαγωγικά στο ΑΠΘ. Λατρεύω τη μόδα και μεγάλο μου όνειρο είναι οι σπουδές στο σχέδιο και την ενδυματολογία στο Λονδίνο. Ως ανήσυχο πνεύμα, μου αρέσει να ταξιδεύω (πολύ), να ανακαλύπτω νέα μαγαζιά, δρόμους, στενά (θα με ακούσεις πολλές φορές να λέω "ωπ, αυτό είναι ένα απ' τα αγαπημένα μου στενά") να φωτογραφίζω κάθε ηλιοβασίλεμα (ακόμη και αν χρειαστεί να σκαρφαλώσω για να το τραβήξω) και να ασχολούμαι διαρκώς με νέα πράγματα, όπως ο χορός και τα ισπανικά που λατρεύω. Με motto τη φράση "όλα γίνονται για κάποιο λόγο" ψάχνω και εγώ με τη σειρά μου λόγους και αιτίες που η ζωή κυλάει έτσι…