Ο Δημήτρης Περράκης, frontman των Minor 15, μιλάει για τη δημιουργία του συγκροτήματος, τη μουσική και τη σημασία του να αγαπάει κανείς αυτό που κάνει! Μια νέα ροκ μπάντα ήρθε για να ταράξει τα νερά της μουσικής βιομηχανίας!

 

 

2015-06-09 19.18.00

-Κωνσταντίνα Ροϊδοπούλου: Ποιοι είναι οι Minor 15;

-Δημήτρης Περράκης: Οι Minor 15 δημιουργήθηκαν τον Ιούλιο του 2014. Όλα ξεκίνησαν τυχαία. Είχα ν’ ασχοληθώ με την μουσική από το δημοτικό που έπαιζα αρμόνιο. Είχα κάποιους φίλους, τους Alien Tv, που τους ακολουθούσα παντού στα live τους και όταν έφυγε ο τραγουδιστής, τους είπα ότι μου αρέσει να τραγουδάω και με προσκάλεσαν στην πρόβα τους. Πήγα, είπα 2-3 τραγούδια και μου είπαν “Δημήτρη το ‘χεις!”. Αφού κάθισα λίγο με τους Alien Tv, ξεκίνησα μαθήματα φωνητικής και παράλληλα έψαχνα σε αγγελίες για μπάντες που ζητούσαν τραγουδιστή. Πράγματι, πήγα σε ένα γκρουπ, είπα 2 τραγούδια, όμως μετά από λίγο καιρό με ειδοποίησαν ότι δυστυχώς είχαν βρει κάτι άλλο. Ύστερα από ένα μήνα μου έστειλε μήνυμα ο μπασίστας τους, λέγοντάς μου ότι είδε κάποια πράγματα σε εμένα και μου πρότεινε να ξεκινήσουμε κάτι δικό μας. Βρεθήκαμε και ξεκίνησε η αναζήτηση για τα υπόλοιπα μέλη. Έτσι, οι Minor 15 ξεκίνησαν από έναν καφέ στην Πλάκα και έπειτα άρχισαν να βγαίνουν τα πρώτα κομμάτια.

-Κ.Ρ: Πώς προέκυψε η ονομασία του συγκροτήματος;

-Δ.Π: Έχει πολλή πλάκα! Ο μπασίστας μας έχει ένα ηλεκτρονικό και ένα κανονικό μπάσο. Το ηλεκτρονικό έχει υποβοήθηση από μόνο του και βγάζει ένα πιο ενισχυμένο σήμα. Όταν το είχε πάει για σέρβις, δούλευε με το απλό και είχε την ενίσχυση του ενισχυτή. Το καινούριο μπάσο όταν ήρθε, χτυπούσε τα κόκκινα στον ενισχυτή, εμείς το λέμε ‘’κλίπαρε’’, οπότε έπρεπε διαρκώς να το χαμηλώνει, με αποτέλεσμα να έχει νεύρα εξαιτίας αυτού. Τον ακούει ο ηχολήπτης και του λέει ‘’ρε Παύλο τι έγινε; Εδώ στην κονσόλα δείχνει ότι το μπάσο είναι διαρκώς στα κόκκινα. Το -15 το έχεις κατεβάσει;’’ (το -15 είναι ένα κουμπί στον ενισχυτή που λέγεται -15 Db. Όταν έχεις ηλεκτρονικό μπάσο, πρέπει να το ανεβάζεις για να σου αφαιρεί 15 Decibel. Με αυτόν τον τρόπο προστατεύεται ο ενισχυτής). Πάνω στην πλάκα λοιπόν, μου καρφώθηκε εμένα στο μυαλό το -15, το έκανα εικόνα σαν σήμα πινακίδας, βρήκα μια πινακίδα από  California Highway, έφτιαξα το σηματάκι και έμεινε. Minor 15 σημαίνει κάτω από το όριο.

11295757_10205494792543061_4138045214069605211_n

-Κ.Ρ: Ποιο είναι το είδος της μουσικής σας και ποιες οι επιρροές σας;

-Δ.Π: Το είδος θεωρείται heavy rock λόγω της κιθάρας. Έχουμε πολλές επιρροές από διάφορα συγκροτήματα, είτε stoner rock, είτε dessert rock, είτε heavy rock, αλλά πιο κοντά είμαστε εκεί. Μέντορες όπως οι Black Sabbath, Kyuss, Alice in chains, είναι κάποια συγκροτήματα που θα μπορούσα να πω ότι είμαστε επηρεασμένοι. Έχουμε κυρίως ξένο στίχο γιατί ένας απ΄ τους στόχους μας είναι και η διάδοσή μας στο εξωτερικό.

-Κ.Ρ: Ποια ήταν η πιο όμορφη στιγμή σε live και ποια η πιο αμήχανη;

-Δ.Π: Στο δεύτερο live μας που έγινε στο μαγαζί Craw είχα πολύ άγχος, αλλά μόλις έπιασα το μικρόφωνο, ήταν λες και γεννήθηκα γι’ αυτό. Παρ’ όλο που είχε κόσμο και φωνές από κάτω, με το που μπήκε η πρώτη νότα, ήταν λες και σκοτείνιασαν όλα. Έπαιρνα τα vibes της μουσικής των παιδιών και τα ερμήνευα με τον δικό μου τρόπο. Μάλιστα είχα πιει και ένα δύο ουίσκι για να χαλαρώσω και απλά ένιωθα μια παράλυση, μια θολούρα, λες και ήμουν μεθυσμένος. Τελικά, υπεύθυνη ήταν η μουσική και όλο αυτό ήταν μαγικό. Θα το θυμάμαι πάντοτε, ήταν η πιο όμορφη στιγμή, γιατί ήταν απ’ τα πρώτα μας live και το πρώτο μου μεθύσι απ’ τη μουσική. Απ’ την άλλη, μια αμήχανη στιγμή για μία μπάντα σε πρώιμο στάδιο είναι η παραγωγή. Όταν πας σε live, και ο ήχος που βγαίνει την ώρα που παίζεις, είναι διαφορετικός από εκείνον του soundcheck για διάφορους λόγους, τότε δε μπορείς να βγάλεις 100% το αποτέλεσμα που θα ήθελες.

12189909_10206288837713694_4149046038011046966_n

-Κ.Ρ: Τι είναι αυτό που θέλετε να αναδείξετε μέσα απ’ τα τραγούδια σας;

-Δ.Π: Στα τραγούδια μας επικρατεί το συναίσθημα της αδικίας, της επανάστασης και της καταστροφής. Έχουμε τραγούδια με προσωπικά βιώματα, όπως είναι το Unstoppable Man. Θέλουμε ν’ αναδείξουμε ότι δεν είμαστε στρατιωτάκια ή πιόνια. Ο καθένας κάνει την επανάστασή του με τον τρόπο του. Στα πρώτα στάδιά μας, είχα συζητήσει με μια φίλη και της έλεγα ότι πονάω που δεν έχει ο άστεγος να φάει ή να κοιμηθεί, που μας παίρνουν τα σπίτια και λοιπά, αλλά πιο πολύ με τσαντίζει που δεν κάνω τίποτα γι’ αυτό.  Και μου απάντησε: ”κάνεις κάτι ρε Δημήτρη. Το βγάζεις μέσα απ’ την μουσική σου. Ο στίχος, η ένταση, ο θυμός, η οργή, μπορούν να επηρεάσουν πολλά άτομα και μέσα απ’ την μουσική να κάνουν και αυτοί την επανάστασή τους”. Επομένως θα έλεγα ότι  ο στίχος μας είναι και επαναστατικός.

-Κ.Ρ: Ποιοι είναι οι στόχοι σας για το μέλλον;

-Δ.Π: Θα θέλαμε να φτάσουμε σε ένα σημείο, όπου όταν κάνουμε live, θα έχουμε ένα στάνταρ κοινό. Ένα κοινό που θα μας αγαπάει, θα γουστάρει αυτό που κάνουμε και θα έχει επιλέξει να έρθει να μας ακούσει.

2015-06-21 23.02.16

-Κ.Ρ: Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να πείτε στον κόσμο, ώστε να σας γνωρίσει καλύτερα;

-Δ.Π: Αυτό που θα θέλαμε να πούμε, είναι ότι δεν υπάρχουν όρια σε τίποτα! Οι περισσότεροι ζουν σε ένα κουτί. Πρέπει να ξεκινήσουμε όχι μόνο να ζούμε, αλλά και να πράττουμε εκτός κουτιού. Η ζωή εδώ στην Ελλαδίτσα μας έχει αρχίσει και δυσκολεύει. Μένουν λίγα πράγματα για εμάς και πρέπει να τ’ αξιοποιήσουμε. Ο χρόνος είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε αυτήν την στιγμή στα χέρια μας και είναι δικός μας. Πρέπει να τον αξιοποιήσουμε στον εαυτό μας, στους ανθρώπους και στα πράγματα που αγαπάμε. Αυτή ήταν άλλωστε και η δική μας κοινή ιδέα. Αγαπούσαμε πολύ την μουσική και θέλαμε να την κάνουμε όσο καλύτερα μπορούσαμε.

2015-05-29 09.28.08

Ευχαριστούμε πολύ για την όμορφη συνέντευξη!

 

Πηγή εικόνων: Δημήτρης Περράκης

Κωνσταντίνα Ροΐδοπούλου

About Κωνσταντίνα Ροΐδοπούλου

Γεννημένη στην Αθήνα, έχει μεγαλώσει ακούγοντας πολλή μουσική, διαβάζοντας και προσπαθώντας να καταλάβει τους ανθρώπους. Κάνει yoga, γράφει και παίζει λίγο κιθάρα. Αγαπημένη της συνήθεια είναι το φαγητό, ενώ λατρεύει το σκυλί της. Πιστεύει ότι η ζωή έχει πάντα τον τρόπο να σου δίνει αυτό που θέλεις, ενώ με επιμονή και υπομονή όλα γίνονται. Αγαπημένες ώρες της μέρας: απογευματινή βόλτα με αμάξι και η ήρεμη στιγμή που θα γράψει το άρθρο της ανενόχλητη!