Ημέρα Σάββατο, 11 Μαρτίου, μεσημέρι. Είχα τη χαρά να συναντήσω το μπασκετμπολίστα Αλέξανδρο Στεφάνου μετά την καθημερινή του πρωινή προπόνηση στον τόπο καταγωγής του, τη Χαλκίδα. Ο Αλέξανδρος είναι μόλις 21 χρονών κι έχει ήδη στο ιστορικό του πολλές προσωπικές επιτυχίες κι εμπειρίες που άλλοι συνομήλικοί του δε θα είχαν τόσο εύκολα αυτήν την ευκαιρία να τις ζήσουν. Μένει μόνος στην Αθήνα, παίζει, ενώ παράλληλα σπουδάζει Sports Management στο City Unity College. Ας δούμε, όμως, από τον ίδιο, πώς μπορεί και συνδυάζει τις σπουδές με το άθλημα που αγαπάει, ενώ βρίσκεται και μακριά από την οικογένειά του.

17328271_192272657927003_512525157_n

(Πηγή Εικόνας: www.novasports.gr)

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΟΥΖΑΚΙΤΗ: Πότε ξεκίνησες το μπάσκετ; Ήταν κάτι το οποίο ήθελες κι αγαπούσες ή ήταν μια απόφαση των γονέων σου να ξεκινήσεις απλά ένα άθλημα;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ: Ξεκίνησα σε ηλικία 4 ετών. Πρώτη φορά με πήγαν οι γονείς μου και ξεκίνησα στις ακαδημίες της ΑΓΕΧ. Δεν ήταν απόφαση των γονέων μου, διότι όσο περνούσε ο καιρός το αγαπούσα όλο και πιο πολύ.

Α.Μ. : Είσαι ένας Χαλκιδαίος παίκτης που ζει μόνος του μακριά από τους γονείς του. Πώς τα βγάζεις πέρα;

Α.Σ. : Εντάξει, είναι δύσκολα τα πράγματα γιατί είμαι μακριά από την οικογένειά μου και για τα παιδιά από την επαρχία είναι δύσκολο να μένουμε μακριά από τους γονείς μας. Οι γονείς είναι πολύ σημαντικό κομμάτι γιατί σε στηρίζουν. Δεν είναι ότι δε με στηρίζουν, βέβαια, απλά αντί να τους βλέπω κάθε μέρα τους βλέπω μια φορά στις 15-20 μέρες. Σημαντικό είναι και το κομμάτι του φαγητού, αλλά εγώ είμαι τυχερός γιατί η μητέρα μου μου φέρνει ταπεράκια κάθε βδομάδα με πολλά φαγητά (γέλια)! Με προσέχει πολύ από μικρό σε όλους τους τομείς και δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτή! Γενικότερα, όμως, τα πράγματα είναι δύσκολα. Θέλεις να είσαι κοντά τους, γιατί παίρνεις περισσότερη στήριξη.

received_320298261685601

(Πηγή Εικόνας: www.sportcyclades.gr)

Α.Μ. : Ο συνδυασμός σπουδών και μπάσκετ είναι κάτι εύκολο ή είναι απαιτητικό;

Α.Σ. : Είναι δύσκολα. Διότι αν παίζεις σε επίπεδο εθνικής κατηγορίας, που έχεις παραπάνω προπονήσεις και ταξίδια, είναι περισσότερες οι απαιτήσεις κι είναι πιο δύσκολο. Όχι ότι δε μπορείς να το συνδυάσεις, απλά είναι πιο απαιτητική η κατάσταση. Πέρσι που έπαιζα στον Κάδμο, είχα πολλά ταξίδια. Έμενα μόνιμα Χαλκίδα, η σχολή μου είναι στην Αθήνα κι έπρεπε να κάνω καθημερινά το δρομολόγιο Χαλκίδα- Αθήνα- Χαλκίδα- Θήβα και πολλές φορές δεν πήγαινα σχολή. Το αποτέλεσμα ήταν να χρωστάω κάποια μαθήματα για φέτος. Φέτος, όμως, ήρθα Αθήνα και μπόρεσα να τα συνδυάσω καλύτερα τα πράγματα, να περάσω τα μαθήματα που χρωστούσα και να μου μένει άλλος ένας χρόνος για να τελειώσω και να πάρω και το δεύτερο πτυχίο της σχολής μου.

17360937_191994404621495_1571196745_n

(Πηγή Εικόνας: www.sportcyclades.gr)

Α.Μ. : Ανάφερέ μας τις ομάδες που έχεις παίξει μέχρι σήμερα. Πώς ήταν η εμπειρία σου στον Ολυμπιακό;

Α.Σ. : Στην ΑΓΕΧ, την ομάδα που ξεκίνησα, ήμουν από 4 μέχρι 19 χρονών. Πέρασα από όλα τα τμήματα, παιδικό, εφηβικό, ακαδημίες, μέχρι κι αντρικό. Εκεί ανδρώθηκα, είναι η ομάδα της καρδιάς μου. Ό,τι και να γίνει δεν αλλάζει αυτό. Μετά πήγα στον Ολυμπιακό που είχα ένα πέρασμα 3-4 μηνών. Το συναίσθημα του να φοράς έστω και τη φανέλα του Ολυμπιακού είναι φοβερό, ακόμα κι αν ήμουν στους νέους. Κατάφερα να αγωνιστώ σε κάποια παιχνίδια κι αυτό ήταν τρομερή εμπειρία για έμενα. Όπως τρομερή ήταν και η εμπειρία του να πηγαίνω στο ΣΕΦ και να βλέπω παίκτες που παίζουν στην πρώτη ομάδα, το Σπανούλη, τον Πρίντεζη.. Ήταν κάτι που δεν το περίμενα, γιατί είχα αρκετές φορές την ευκαιρία να τους δω από κοντά. Είχα για προπονητή  τον Αργύρη Καμπούρη, που όπως όλοι γνωρίζουμε, με τις δύο βολές του μας χάρισε το πρώτο μας Ευρωπαϊκό. Ήταν γενικά μια καλή εμπειρία που δυστυχώς δεν κράτησε πολύ κι αυτό με στεναχώρησε. Μετά μου δόθηκε η ευκαιρία να πάω στο Μαρούσι, άλλη μια ιστορική ομάδα, άλλη φάση κι εκεί, ανατριχιάζεις και με το που μπαίνεις στο γήπεδο. Τότε ήμουν και στο αντρικό και στο εφηβικό. Στο αντρικό, με τις συνθήκες που επικρατούσαν και με τη νοοτροπία του προπονητή να μη χρησιμοποιεί πολλούς νέους παίκτες, δε μου είχε δοθεί η ευκαιρία να παίξω πολύ. Είχα πάει σε πολλές αποστολές κι είχα παίξει σε πολλά φιλικά, προπονούμουν κάθε μέρα με την πρώτη ομάδα, αλλά δεν έπαιζα ενώ δούλευα πολύ σκληρά. Αυτή ήταν η γνώμη του προπονητή και τη σέβομαι. Με στεναχώρησε, αλλά με έκανε να δουλέψω πιο σκληρά για να γίνω καλύτερος και να παίξω κάποια στιγμή. Στο εφηβικό είχα για προπονητή το Γιώργο Μελέτη. Στην ουσία ήταν ο προπονητής που με βοήθησε να “φύγω” από το χωριό, γιατί έτσι είναι η Χαλκίδα σε σχέση με την Αθήνα και ν’ αρχίζω να παίζω στην Αθήνα και να με βλέπει κόσμος. Αυτό δεν είναι τόσο εύκολο για τα παιδιά της επαρχίας, γιατί δε βρίσκουν τόσο εύκολα ομάδες στην Αθήνα, να παίζουν στην πρώτη ομάδα των εφήβων και να έχουν και πρωταγωνιστικό ρόλο όπως είχα εγώ. Εκείνη η χρονιά ήταν πολύ δύσκολη, αλλά έγινε κάτι που κανείς δεν το πίστευε, μιας κι η ομάδα σώθηκε. Είχαμε roster 7 ατόμων αντί για 15, γιατί πολλά παιδιά ήταν στην Τρίτη λυκείου και δε μπορούσαν να ακολουθήσουν. Ο προπονητής μας έκανε μια γροθιά και κάναμε πολλές νίκες, ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Δεν ήθελα να φύγω, αλλά δεν υπήρχε κάτι να με κρατήσει εκεί. Ήθελα να πάω στην ομάδα που θα με ήθελε πιο πολύ. Έτσι, πήγα στα Μελίσσια.

16708242_176007856220150_4982689183516273111_n

(Πηγή Εικόνας: www.giafkasports.gr)

Έκλεισα πολύ αργά, τέλη Σεπτέμβρη. Ήταν Α Αθηνών τότε, σαν Γ Εθνική. Ήταν πολύ δυνατή ομάδα και θα έπαιζα και στην κατηγορία under 21 και αντρικό. Βέβαια, αυτό μου έκανε κακό, γιατί έπαιζα 2-3 παιχνίδια την εβδομάδα και καθημερινές προπονήσεις με αποτέλεσμα να τραυματιστώ στο πόδι αλλά εντάξει, δεν το έβαλα κάτω. Έφυγα κι από εκεί, γιατί ήθελα να πάω σε μια πιο ψηλή ομάδα που να έχω ρόλο, κι έτσι πήγα στον Κάδμο που είναι Γ Εθνική. Ήταν μια ομάδα με κόσμο, οργανωμένη. Πήγα σαν πιτσιρικάς που δε θα έπαιζε πολύ, αλλά στο τέλος έγινα βασικός πιστεύω. Έπεισα τον προπονητή μου για την αξία μου κι απέκτησα ρόλο. Είχα ανανεώσει το καλοκαίρι και για φέτος, είχα ξεκινήσει προετοιμασία, αλλά τελικά έφυγα. Ήταν περισσότερο θέμα της σχολής, αλλά όχι μόνο αυτό. Υπήρξαν κάποια πράγματα που με είχαν ενοχλήσει και θεώρησα ότι το πιο σημαντικό πράγμα και στον αθλητισμό και στη ζωή είναι να σεβόμαστε τον εαυτό μας. Επειδή εμένα λοιπόν κάποιοι εκεί δε με σεβάστηκαν, έφυγα. Στην αρχή δε με άφηναν να φύγω, αλλά με υπομονή πήρα το δελτίο μου και πήγα στον Προμηθέα. Αρχικά ήταν να πάω στο Παγκράτι, αλλά έγιναν κάποια πράγματα και τελικά υπέγραψα στον Προμηθέα.

Α.Μ. : Πες μας λίγα λόγια για τον Προμηθέα Χαλανδρίου, την τελευταία σου ομάδα μέχρι τώρα.

Α.Σ. : Μια μέρα μετά το ναι που είχα πει στον Προμηθέα, με πλησίασε ο προπονητής της Νίκης Αμαρουσίου, ο οποίος ήταν και βοηθός όταν ήμουν στα Μελίσσια. Επειδή, όμως, είχα συμφωνήσει με τον Προμηθέα, δεν ήθελα να τους κρεμάσω, δεν έχω μάθει να κρεμάω τους ανθρώπους. Ήξερα και τον Μελέτη, αφού τον είχα και στο Μαρούσι, οπότε δε θα ξεκινούσα με κάποιο άγνωστο σε μένα προπονητή. Ήταν ευκαιρία για μένα, γιατί θα ήμουν δεύτερη χρονιά στη Γ Εθνική. Θα κέρδιζα και το χρόνο μου στην ομάδα, μιας και πήγα τελευταίος εκεί – πήγα τον Οκτώβρη. Σιγά σιγά με τις προπονήσεις, κατάφερα να πείσω τον προπονητή να μου δώσει χρόνο. Τον κέρδισα, έπαιξα το πρώτο μου παιχνίδι στο κύπελλο με το Κορωπί κι έκανα μια πολύ καλή εμφάνιση για μένα, αφού έβαλα 24 πόντους με 7 τρίποντα. Δεν είναι οι πόντοι, αλλά κοντράραμε μια ομάδα Β Εθνικής κι εγώ κατάφερα να παίξω καλά. Με τον καιρό κέρδισα κι άλλο χρόνο κι έχω γίνει βασικός πλέον. Δουλεύουμε σκληρά σαν ομάδα και λειτουργούμε ενωμένοι. Δεν το μετανιώνω που πήγα κι ας πέσει η ομάδα κατηγορία.

Α.Μ. : Ποιο είναι το πρότυπό σου και γιατί;

Α.Σ. : Ο Σπανούλης. Το βασικότερο είναι ότι έχει χαρακτήρα, είναι εγωιστής, δε θέλει να χάνει, είναι δουλευταράς και με αυτά που κάνει εντός κι εκτός γηπέδου είναι πρότυπο για όλους πιστεύω. Ειλικρινά καταδικάζω όσους βρίζουν τέτοιους παίκτες, και Σπανούλη και Διαμαντίδη. Αυτό το πράγμα είναι ντροπή, μόνο στην Ελλάδα γίνεται. Τέτοια παιδιά δεν πρέπει να τα πιάνουμε στο στόμα μας. Μου αρέσει, επίσης, ο τρόπος που παίζει μέσα στο γήπεδο, μου αρέσει που είναι ηγέτης και θέλει να παίρνει τη μπάλα όταν “καίει”, γιατί αυτό το πράγμα δεν το κάνουν όλοι. Αυτά που έχει προσφέρει στον Ολυμπιακό δεν τα έχει προσφέρει άλλος άνθρωπος. Είμαι και τυχερός που τον πρόλαβα και τον είδα κι από κοντά. Είναι οικογενειάρχης, τα συνδυάζει όλα.

FB_IMG_1484919504817

(Πηγή Εικόνας: Προσωπικό Αρχείο)

Α.Μ. : Ποια είναι η πιο σημαντική στιγμή που έχεις ζήσει μέχρι τώρα και ποια η πιο στενάχωρη;

Α.Σ. : Η πιο σημαντική στιγμή που έχω ζήσει μέχρι τώρα ήταν όταν μετά από πολλά χρόνια πήραμε το πρωτάθλημα της ΑΓΕΧ του εφηβικού. Είχαμε δεχθεί τεράστια αμφισβήτηση τότε. Μετά είναι που σώσαμε την ομάδα του Αμαρουσίου. Είχα χαρεί, επίσης, και τη νίκη του Κάδμου με τη Λαμία, γιατί είχα καταφέρει να κάνω την ομάδα να ανατρέψει το παιχνίδι ενώ χάναμε με 17 πόντους διαφορά στο ημίχρονο. Τότε έδειξα τι μπορώ να κάνω μέσα στο γήπεδο και πώς μπορώ να παίξω και το χάρηκα πάρα πολύ. Ήταν η πρώτη μου μεγάλη εμφάνιση σε εθνική κατηγορία. Γενικότερα η πορεία μου μέχρι στιγμής είναι πολύ σημαντική για μένα, γιατί έχω καταφέρει χωρίς “σπρώξιμο” να φτάσω εδώ που είμαι. Το πιο στενάχωρο συμβάν για μένα, είναι όταν έφυγα από την ομάδα μου την ΑΓΕΧ ενώ είχαμε αποτύχει το στόχο μας. Είχαμε χάσει από τον Εργοτέλη κι είχαν ρίξει το φταίξιμο πάνω μου. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Το θέμα είναι ότι είναι η πόλη σου, η ομάδα σου κι είναι άσχημο να χαλάει μια ομάδα. Μετά από αυτή την ήττα διαλυθήκαμε. Με στεναχώρησε πολύ και θα το θυμάμαι πάντα. Είναι άσχημο ακόμα και τώρα να πηγαίνω Χαλκίδα και να υπάρχουν ιντριγκαδόρικα παρεάκια που μιλάνε γι’ αυτό το θέμα. Μετά ήρθε η μεταγραφή μου στον Ολυμπιακό και κάπως ηρέμησα. Άλλο ένα στενάχωρο συμβάν είναι που προσπαθούσα να πάρω το δελτίο μου από τον Κάδμο πέρσι το καλοκαίρι. Ήταν άσχημες στιγμές. Όσοι ασχολούνται με το μπάσκετ ξέρουν πως είναι να πας κάπου αλλού τελευταία στιγμή και να πρέπει να βρεις σπίτι και να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο. Με στήριξε, όμως, η οικογένειά μου, και ο Σάκης Γεωργοπαπαδάκος, που παίζει στο Φιλαθλητικό. Είναι πολύ καλός μου φίλος, με στήριξε ψυχολογικά και να μην τα παρατήσω, μου μιλάει και με συμβουλεύει πολύ, είναι πολύ έμπειρος κι αυτό το’ χει δείξει η πορεία του στο μπάσκετ όλα αυτά τα χρόνια. Σαν Αλέξανδρος, πιστεύω ότι αδικείται και θα έπρεπε να παίζει σε επίπεδο Α2 ή Α1.

17355101_191994291288173_2107472894_n

(Πηγή Εικόνας: Προσωπικό Αρχείο)

Α.Μ. : Έχεις κάτι τυχερό, κάποιο γούρι, που σε βοηθάει πριν την έναρξη κάθε αγώνα;

Α.Σ. : Ο τυχερός μου αριθμός είναι το 7. Προτού, όμως, ξεκινήσω κάθε αγώνα, πιάνω το σταυρό μου που έχω τατουάζ στην πλάτη και κοιτάζω το νούμερο της φανέλας μου μέσα από τη μπλούζα προθέρμανσης.

Α.Μ. : Ποια είναι τα σχέδιά σου για το προσεχές μέλλον; Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 10 χρόνια;

Α.Σ. : Σε 10 χρόνια θα είμαι 32 ε; (γέλια) Πρώτα απ’ όλα θέλω να είμαι υγιής, η υγεία πάνω απ’ όλα, να έχω τη δουλειά μου, αυτό που σπουδάζω, εκτός κι αν έχω φτάσει στο επίπεδο του μπάσκετ που να μη χρειάζεται να δουλεύω και σαν γυμναστής ή προπονητής. Όταν, όμως, τελειώσω το μπάσκετ θα ασχοληθώ σίγουρα με την προπονητική, γιατί αν φύγω από τα γήπεδα θα πεθάνω, θα μου γυρίσει το μυαλό. Θέλω να έχω βρει μια γυναίκα, να έχω κάνει οικογένεια, αφού είναι κι αυτό σημαντικό κομμάτι της ζωής μας.

16114539_164094404078162_1101052394904757038_n

(Πηγή Εικόνας: www.giafkasports.gr)

Α.Μ. : Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι ή να μοιραστείς με τους αναγνώστες;

Α.Σ. : Η συμβουλή που θα ήθελα να δώσω είναι να πιστεύουμε στους εαυτούς μας και τις δυνατότητές μας, έτσι ώστε ο καθένας να επιτύχει τους στόχους του. Να σέβεται ο καθένας τον εαυτό του, να έχει αξιοπρέπεια και να μην αφήνουμε κανέναν να μας μειώνει. Να μην το βάζουμε κάτω σε όλους τους τομείς, γιατί ζούμε και σε μια οικονομική κρίση που μας προκαλεί πολλά προβλήματα, να είμαστε αισιόδοξοι κι όλα θα φτιάξουν.

Ευχαριστούμε για τη συνέντευξη κι ευχόμαστε πολλές επιτυχίες!

Πηγή Εικόνας Εξωφύλλου: Προσωπικό Αρχείο

Αγγελική Μουζακίτη

About Αγγελική Μουζακίτη

Μέλλουσα αστυνομική ρεπόρτερ. Λάτρης των βιβλίων και των σειρών. Αν δε με "πιάσεις" να κάνω κάτι από αυτά τα δύο...τότε θα τρώω κάποιο γλυκό! Όνειρό μου να ταξιδέψω σε όσα περισσότερα μέρη μπορώ, ξεκινώντας από τη Νέα Υόρκη!