Έχεις στα χέρια σου τα κλειδιά, έχεις κλείσει την πόρτα, στέκεσαι και την κοιτάς. Έπειτα κοιτάς το πατάκι, την πόρτα, το φως και ο,τι υπάρχει γύρω σου. Λεπτομέρειες που δεν πρόσεξες ποτέ, γιατί πολύ απλά δεν ήθελες να σκεφτείς την ώρα που θα φύγεις. Δεν ήθελες να σκεφτείς εκείνο το λεπτό που όλες οι όμορφες στιγμές και αναμνήσεις θα περνούσαν απτό μυαλό σου, αλλά δε θα μπορούσαν ποτέ ξανά να επαναληφθούν στην πραγματικότητα. Ποτέ; Έβαλα μια μεγάλη λέξη, μα εκείνες τις στιγμές γινόμαστε λίγο πιο υπερβολικοί από ότι συνήθως, λίγο πιο μελαγχολικοί και απαισιόδοξοι.

safe

(Πηγή εικόνας: pinterest.com)

Και βρίσκεσαι σε εκείνο το σημείο που δεν ξέρεις τι είναι αυτό που τελικά πρέπει να κάνεις. Να βάλεις τα κλειδιά στην πόρτα, να την ανοίξεις και το σενάριο να κυλήσει και πάλι από την αρχή, ή να φανείς σκληρός, να μαζέψεις τα δάκρυα σου και να φύγεις; Στη πρώτη περίπτωση θα ακούσεις ότι διάλεξες την εύκολη λύση, ενώ αν διαλέξεις να φύγεις, θα ακούσεις ότι δεν είχες το θάρρος να μείνεις, να παλέψεις και να το ζήσεις όσο ακόμη πάει. Ότι δεν άντεξες λίγη ευτυχία παραπάνω ή ότι έφυγες από την πρώτη δυσκολία.  Τέλος, θα ακούσεις ότι είσαι δειλός, φυγόπονος και όλα αυτά τα επίθετα που μπορεί να ξεστομίσει κάποιος εκείνη τη στιγμή για να σε κάνει να πονέσεις λίγο περισσότερο.  Εσύ στέκεσαι ακόμη ένα λεπτό, δε μπορείς ή δε θέλεις να είσαι αισιόδοξος εκείνο το λεπτό. Σκέφτεσαι το τέλος, τον πόνο, το καινούριο που θα έρθει και τι δε σου άρεσε στο παλιό που ζούσες. Σκέφτεσαι την καινούρια ζωή, τις νέες εμπειρίες αλλά και τις “σφαλιάρες” που θα φας. Τελικά, πότε είσαι δειλός; Όταν φεύγεις ή όταν μένεις; Σίγουρα δεν υπάρχει ούτε μία απάντηση, ούτε μόνο ένας δρόμος. Δεν ταιριάζουν όλα σε όλους, όσο ευέλικτοι και εύπλαστοι προσπαθούμε να δείξουμε ότι είμαστε. Το μέσα μας πολύ καλά πλασμένο χρόνια τώρα, ακόμη αν βρεθεί σε αυτό το στιγμιαίο δίλημμα ή τρίλημμα έχει ήδη αποφασίσει, έχει σκεφτεί, έχει μείνει ή έχει φύγει. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, ξέρω ή δεν ξέρω, ναι ή όχι. Υπάρχει τώρα. Πράγματα τόσο απλά, που τα κάνουμε μόνοι μας τόσο  δύσκολα. Μόνοι μας πληγωνόμαστε και βάζουμε εμπόδια στον εαυτό μας. Αυτοί που ρισκάρουν όμως τελικά, πόσοι είναι και πόσο ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι είναι;

(Πηγή εικόνας: pinterest.com)

Αλλά μερικές φορές αξίζει να ρισκάρουμε, να ανακαλύπτουμε τα όριά μας, όχι αυτά που ήδη γνωρίζουμε, αλλά τα νέα μας όρια, αυτά που μας εξελίσσουν και μας αλλάζουν. Αξίζει να δοκιμάζουμε. Αξίζει να μείνεις και ας μη βγει πουθενά, αλλά αξίζει και να φύγεις όταν είναι η μοναδική διέξοδος για να πας παραπέρα. Και τι είναι τελικά το παιχνιδάκι φεύγω-μένω; Ένα κέρμα στον αέρα που ξέρεις τι θέλεις, πριν προλάβει και πέσει και βγει αυτό που “πρέπει”.

(Πηγή εικόνας: pinterest.com)

Πηγή κεντρικής εικόνας: pinterest.com

Μαρία Πολίτη

About Μαρία Πολίτη

Διχασμένη κάπου μεταξύ των Αθήνα-Θεσσαλονίκη, σουβλάκι ή burger, γλυκό ή αλμυρό, έχω σπουδάσει παιδαγωγικά στο ΑΠΘ. Λατρεύω τη μόδα και μεγάλο μου όνειρο είναι οι σπουδές στο σχέδιο και την ενδυματολογία στο Λονδίνο. Ως ανήσυχο πνεύμα, μου αρέσει να ταξιδεύω (πολύ), να ανακαλύπτω νέα μαγαζιά, δρόμους, στενά (θα με ακούσεις πολλές φορές να λέω "ωπ, αυτό είναι ένα απ' τα αγαπημένα μου στενά") να φωτογραφίζω κάθε ηλιοβασίλεμα (ακόμη και αν χρειαστεί να σκαρφαλώσω για να το τραβήξω) και να ασχολούμαι διαρκώς με νέα πράγματα, όπως ο χορός και τα ισπανικά που λατρεύω. Με motto τη φράση "όλα γίνονται για κάποιο λόγο" ψάχνω και εγώ με τη σειρά μου λόγους και αιτίες που η ζωή κυλάει έτσι…