Μια οθόνη. Πολλά, μικρά πλήκτρα. Πιάνεις το κινητό, το τάμπλετ, τον υπολογιστή, το χειριστήριο της τηλεόρασης και χάνεσαι. Ξεχνάς τον πραγματικό κόσμο και κατ’ επέκταση την επικοινωνία. Την πραγματική επικοινωνία. Δε θα ακούσεις με πλήρη αφοσίωση κι ενδιαφέρον τη διαφωνία της μάνας σου με τον αδερφό σου, το πρόβλημα της φίλης σου, τα αστεία της παρέας σου. Τα παρακολουθείς, αλλά δε δίνεις τη δέουσα προσοχή και ξέρεις γιατί; Γιατί με το χέρι σου αυτόματα έχεις ήδη αρπάξει το κινητό από το τραπέζι. Το βλέμμα σου αποστρέφεται και χαμηλώνει στη φωτιζόμενη πλέον οθόνη που έχει πάρει φωτιά από τα αλλεπάλληλα πατήματά σου και την αδιάκοπη περιήγησή σου στα social media ή δεν ξέρω κι εγώ που.

(Πηγή εικόνας: recognisethereal.gr)

Άφησε αυτά τα μαραφέτια για λίγο στην άκρη και σκέψου. Τι είμαστε οι άνθρωποι αν πάψουμε να επικοινωνούμε, να μιλάμε, να ακούμε τους γύρω μας; Τι γίνεται όταν σταδιακά οι τόσο φυσιολογικές και πηγαίες ανάγκες εκλείψουν; Αποκόβεσαι, απομακρύνεσαι, χάνεις την ουσία την ανθρώπινης οντότητας. Την επικοινωνία. Είναι σαν να αποκλείεις μια προς μια τις ανθρώπινες αισθήσεις σου. Σταματάς να μιλάς με τον άνθρωπο απέναντί σου. Βγάζεις το κινητό κι αρχίζεις να πληκτρολογείς με μανία. Ναι είναι κι αυτό ένα είδος επικοινωνίας, αλλά με μέτρο. Όταν τα πάντα πλέον διατυπώνονται με μηνύματα, τότε μια αίσθηση αδρανοποιείται. Η ακοή. Αν σταματήσεις να μιλάς, να ακούς, μόνο μια διέξοδος υπάρχει, για να καταφέρει η επικοινωνία να επιβιώσει. Τα μάτια. Να κοιτάς τον άλλον στα μάτια. Να τον κοιτάς και να τα λέτε όλα. Αλλά ούτε αυτό γίνεται. Η οπτική επαφή έχει χαθεί. Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια, φοβόμαστε. Υποβαθμίζουμε τη δύναμη μιας γεμάτης ματιάς. Της ματιάς εκείνης που είναι γεμάτη ένταση, νόημα. Αυτή αρκεί, σκέφτεσαι, ώσπου το γνωστό γκλινγκ στο κινητό την κεντρίζει και τελικά την απομονώνει. Τότε, η ματιά χάνει ξαφνικά την ισχύ της, όταν βρίσκεται αντικριστά με το μικρό τζαμάκι αφής.

(Πηγή εικόνας: memegenerator.net)

Οι βασικές σου αισθήσεις είναι έξι, αλλά ήδη οι τρεις έχουν εξασθενήσει. Και τώρα τι γίνεται; Θα αφήσεις έτσι απλά να χαθεί η επικοινωνία; Κάνε κάτι όσο έχεις ακόμη χρόνο. Αγνόησε οποιαδήποτε γυάλινη οθόνη σε περιτριγυρίζει και σε εγκλωβίζει σ’ αυτόν τον κόσμο. Τον κόσμο με τις περιορισμένες αισθήσεις. Έχουμε βρεθεί σ’ αυτή τη ζωή για να επικοινωνήσουμε, για να ανακαλύψουμε τους ανθρώπους γύρω μας με τη βοήθεια αυτών των αισθήσεων. Για να εξερευνήσουμε τις αισθήσεις,  τι μπορούν να μας προσφέρουν κι εν τέλει να τις αξιοποιήσουμε ουσιαστικά κι αληθινά. Γι’ αυτό σταμάτα να τις αγνοείς και να τις αχρηστεύεις, δεν είναι ώρα για αδράνεια. Σήκω τώρα. Δες που βρίσκεσαι και αποτύπωσε κάθε λεπτομέρεια της εικόνας που αντικρίζεις. Άκου τις μελωδίες, τους ήχους, τα λόγια, τις κουβέντες. Μίλα και περίγραψε οτιδήποτε νιώθεις, βλέπεις ή ακούς. Μοιράσου κάθε σου στιγμή. Αυτό δεν είναι άλλωστε το νόημα αυτής της ζωής; Να μοιραζόμαστε και να επικοινωνούμε όλα όσα βιώνουμε με τους ανθρώπους.

Πηγή κεντρικής εικόνας: plusyourbusiness.com

Μαρία Κοσμίδου

About Μαρία Κοσμίδου

Σπουδάζει Δημοσιογραφία στο Πάντειο. Λατρεύει τη μουσική (κυρίως τη rock), τα βιβλία και τις φωτογραφίες. Αγαπημένη της σειρά το "How I Met Your Mother". Ονειρεύεται να ταξιδέψει πολύ και να μάθει κιθάρα. Θα τη δείτε να χτυπιέται στο γυμναστήριο, για να κάψει τις θερμίδες από το φαγητό που μαγείρεψε και καταβρόχθισε μαζί με τον αδερφό της. Δεν την απασχολεί καθόλου πού θα βγει και τι θα κάνει, αρκεί να έχει πάντα τους φίλους της μαζί. Motto : "A change may be just around the corner".