Θυμόμαστε μια ιδιαίτερη ξενάγηση που πραγματοποιήθηκε σαν σήμερα, 11/12/15!

Οι Αόρατες Διαδρομές είναι ένα πρόγραμμα ξεναγήσεων στο κέντρο της Αθήνας, που οργάνωσε το Περιοδικό Δρόμου Σχεδία το 2014. Πρόκειται για μια ξενάγηση που δεν επικεντρώνεται στα αξιοθέατα του κέντρου της Αθήνας. Στόχος είναι η προβολή μιας εικόνας της πόλης, που ο κόσμος ενδεχομένως δε γνωρίζει. Η εικόνα αυτή σχετίζεται άμεσα με τους δρόμους. Ειδικότερα, τι συμβαίνει όσον αφορά τη φτώχεια, τα ναρκωτικά, τους άστεγους, τις αντιξοότητες και τα προβλήματα που δημιουργεί ένας τέτοιος τρόπος ζωής.

(Πηγή εικόνας: athensvoice.gr)

Αφετηρία των ξεναγήσεων αποτελούν τα γραφεία του περιοδικού, στην οδό Φαβιέρου 24-26. Εκεί γίνεται η πρώτη γνωριμία με τους οδηγούς της ξενάγησης, το Γιάννη, τη Μαρία και το Λάμπρο. Οι τρεις τους αφηγούνται την προσωπική τους εμπειρία από τη ζωή τους στους δρόμους κι έτσι συστήνονται στο κοινό που ετοιμάζεται να τους ακολουθήσει. Είναι εφικτή η διατύπωση οποιασδήποτε απορίας προς τους οδηγούς, οι οποίοι μάλιστα ξεκαθαρίζουν πως αυτό ουσιαστικά επιζητούν, την επικοινωνία με τον κόσμο. Ξεναγός μου είναι ο Λάμπρος, ένας άνθρωπος γλυκύτατος με χιούμορ και όρεξη για βόλτα και συζήτηση. Ο Λάμπρος ζούσε στη Βραζιλία και εργαζόταν σε ξενοδοχείο. Όταν όμως βρέθηκε στο δρόμο του ο εφιάλτης γνωστός ως ΔΝΤ, τότε όλα άλλαξαν. Απολύθηκε, όταν το αφεντικό του άρχισε να κλείνει τα ξενοδοχεία με τη σειρά. Μετακόμισε στην Αργεντινή, αλλά κατέληξε στην Ελλάδα, τόπο καταγωγής της μητέρας του. Ο εφιάλτης έφτασε όμως κι εδώ. Του έκαναν έξωση και βρέθηκε για ένα μήνα άστεγος, χωρίς όμως να χάσει την πίστη του. Οι προσπάθειές του για εύρεση εργασίας έπεφταν στο κενό, όταν έπρεπε να συμπληρώσει διεύθυνση κατοικίας. Έμεινε για λίγο σε ξενώνα. Αργότερα, απευθύνθηκε στο περιοδικό σχεδία ώστε να γίνει πωλητής των περιοδικών. 

(Πηγή εικόνας: artandlife.gr)

Ξεκινά η ξενάγηση. Πέντε είναι οι βασικές στάσεις. Πρώτη στάση είναι το Ξενοδοχείο Ionis, το οποίο είναι ξενώνας αστέγων του Δήμου Αθηναίων. Σήμερα φιλοξενεί 125 άτομα, παρέχοντάς τους ασφάλεια, στέγη, καθαριότητα, δύο γεύματα, ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη. Μάλιστα, δυο φορές το χρόνο προσφέρονται στους κατοίκους ρούχα, μια το καλοκαίρι και μια το χειμώνα. Το καμπανάκι του κινδύνου που προμηνύει διωγμό από τις εγκαταστάσεις ανάβει, όταν υπάρχουν βίαιες συμπεριφορές είτε μεταξύ των συγκάτοικων, είτε απέναντι στους υπαλλήλους και όταν οι κάτοικοι είναι χρήστες ναρκωτικών ουσιών.

Δεύτερη στάση, πλατεία Βάθης. Σημείο γνωστό σε όλους για τις αγοραπωλησίες ναρκωτικών ουσιών σε κάθε γωνιά της πλατείας, όλες τις ώρες της ημέρας. Αν και φαινομενικά έχει καθαριστεί εδώ και τρία χρόνια, το φαινόμενο απλώς έχει μετατοπιστεί στα γύρω στενά της περιοχής, στα οποία μάλιστα βρίσκονται και τρεις μονάδες απεξάρτησης των συλλόγων ΟΚΑΝΑ, ΚΕΘΕΑ, 18 ΑΝΩ. «Για να μπεις στο πρόγραμμα του ΟΚΑΝΑ περίμενες μέχρι και εφτά χρόνια. Δε μπορούσες. Ή θα πέθαινε ο άνθρωπος, ή θα συνέχιζε τα ναρκωτικά, ή θα πήγαινε να βρει άλλο πρόγραμμα που και πάλι ήταν δύσκολο, γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν πολλά προγράμματα» πληροφορεί ο ξεναγός, συμπληρώνοντας πως τώρα το όριο αναμονής έχει μειωθεί σε διάστημα ενός χρόνου, δεδομένου ότι πλέον υπάρχουν αντίστοιχες δομές και στα νοσοκομεία.

Μη αναμενόμενη στάση ήταν το Εθνικό Θέατρο. Ανάμεσα σε μερικά από τα ιστορικά στοιχεία που παραθέτει ο κύριος Λάμπρος είναι ότι, το διάστημα 1920-1930, το Εθνικό Θέατρο ήταν ξενώνας των προσφύγων πολέμου της μικρασιατικής καταστροφής. Το θέατρο ως μορφή τέχνης βοηθά πολύ τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους. «Σταματάμε εδώ για την εμπειρία του θεάτρου. (…)Το θέατρο μας βοήθησε, ανθρώπους που δεν είχαμε καμία σχέση μ’ αυτό, να κάνουμε βήματα στη ζωή μας. Όταν ένας σκηνοθέτης έκανε την πρώτη ομάδα με εφτά άτομα, αυτός ο άνθρωπος βρήκε ανθρώπους με πολλά προβλήματα, ψυχολογικά, είχαν χάσει οικογένεια, δουλειά. Πάντα του λέγαμε “κύριε Παναγιώτη έχω αυτό το πρόβλημα” και αυτός έλεγε “το θέατρο έχει το φάρμακο”.» θυμάται ο κύριος Λάμπρος. Τον ίδιο μάλιστα, τον βοήθησε να ξεπεράσει τους φόβους του και να καταφέρει να επικοινωνήσει με τον κόσμο, κοιτώντας τον στα μάτια.

Επόμενη στάση, τα συσσίτια, το Κέντρο Ημέρας Υποδοχής Αστέγων και το Πολυϊατρείο των Γιατρών του Κόσμου. Ο ξεναγός τονίζει πως δε θα σταματήσουμε έξω από τα προαναφερθέντα κτήρια, δεδομένου ότι είναι ώρα προσέλευσης και δεν επιδιώκουμε να φέρουμε τους επισκέπτες τους σε δύσκολη θέση με την παρουσία και τα βλέμματά μας. Τον τελευταίο χρόνο, το συσσίτιο ανήκει στην Εκκλησία και απευθύνεται καθημερινά σε όλους τους ανθρώπους, Έλληνες και μετανάστες. Οι Γιατροί του Κόσμου προσφέρουν ιατρική βοήθεια εθελοντικά σε όσους την έχουν ανάγκη είτε με ιατρικές εξετάσεις, είτε με παροχή φαρμάκων, είτε με ψυχολογική υποστήριξη. Όσο για το Κέντρο Ημέρας, προσφέρει τη δυνατότητα στους επισκέπτες να ικανοποιήσουν βασικές ανάγκες και κυρίως τους βοηθούν να επανενταχθούν στην κοινωνία.

(Πηγή εικόνας: presspublica.gr)

Η Βαρβάκειος είναι η τελευταία στάση. Εκεί βρισκόταν το Κοινωνικό Φαρμακείο του Δήμου Αθηναίων, το οποίο μεταφέρθηκε στο Σταθμό Λαρίσης. Η μεταφορά οφείλεται στα επεισόδια που γίνονταν στην περιοχή εξαιτίας της εμπορίας ναρκωτικών και της πορνείας. Όταν μια μέρα πέρυσι οι εργαζόμενοι ήρθαν να δουλέψουν, βρήκαν τα πάντα διαλυμένα, το μαγαζί και τα ρούχα καμένα.

Ο οδηγός μας αποχαιρετά γελαστός λέγοντας «Θέλω να σας ευχαριστήσω. Είμαι ένας απλός πολίτης, σαν εσάς. Δεν είμαι ξεναγός. Αφού πάτε σπίτι και φάτε γιατί είναι 14:30, δύο σουβλάκια θα ήταν ότι πρέπει τώρα. Θα ήθελα να μας γράψετε τα σχόλια σας για τη βόλτα που κάναμε σήμερα.» Διατυπώνονται οι τελευταίες ερωτήσεις και ο Λάμπρος φεύγει χαρούμενος.

Απαραίτητες πληροφορίες για τις ξεναγήσεις: shedia.gr

Πηγή κεντρικής εικόνας: thebigpicture.gr

Μαρία Κοσμίδου

About Μαρία Κοσμίδου

Σπουδάζει Δημοσιογραφία στο Πάντειο. Λατρεύει τη μουσική (κυρίως τη rock), τα βιβλία και τις φωτογραφίες. Αγαπημένη της σειρά το "How I Met Your Mother". Ονειρεύεται να ταξιδέψει πολύ και να μάθει κιθάρα. Θα τη δείτε να χτυπιέται στο γυμναστήριο, για να κάψει τις θερμίδες από το φαγητό που μαγείρεψε και καταβρόχθισε μαζί με τον αδερφό της. Δεν την απασχολεί καθόλου πού θα βγει και τι θα κάνει, αρκεί να έχει πάντα τους φίλους της μαζί. Motto : "A change may be just around the corner".