Αν ρωτήσεις κάποιον “Τι είναι ακριβώς τα ανθρώπινα δικαιώματα;” η απάντηση που θα πάρεις θα είναι πως πρόκειται για κάτι… πολύπλοκο, κάτι που σηκώνει μεγάλη κουβέντα και ανάλυση. Το σίγουρο όμως είναι πως, αν ρωτήσεις 20 άτομα, θα λάβεις και 20 διαφορετικές απαντήσεις. Και αυτό διότι ο καθένας από εμάς έχει και ένα διαφορετικό ορισμό για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κάποιοι τα ορίζουν ως προνόμια, ενώ στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ πιο ουσιώδες από αυτό: είναι τα δικαιώματα τα οποία έχουμε εγώ κι εσύ, απλά και μόνο επειδή γεννιόμαστε άνθρωποι. Τόσο θεμελιώδη, όσο και η ίδια η ζωή.

(Πηγή εικόνας: askideas.com)

Και ενώ μιλάμε για κάτι τόσο σπουδαίο, τα ανθρώπινα δικαιώματα κατοχυρώθηκαν μετά από πολλούς αγώνες, μετά από πολλούς αιώνες. Ας πάμε όμως λίγο πιο πίσω… Στο 539 π.Χ. Τότε ήταν που ο Κύρος ο Μέγας, ιδρυτής της περσικής αυτοκρατορίας, κατέκτησε τη Βαβυλώνα και έκανε κάτι πολύ επαναστατικό για την εποχή του: ανακοίνωσε πως όλοι οι σκλάβοι ήταν ελεύθεροι να φύγουν και πως όλοι οι άνθρωποι είχαν το δικαίωμα να ασκήσουν ελεύθερα τα θρησκευτικά τους δικαιώματα, ανεξαρτήτως καταγωγής και κοινωνικής ομάδας. Τα λόγια του αυτά καταγράφηκαν σε ένα πήλινο πινάκιο, γνωστό ως και “ο κύλινδρος του Κύρου”. Και κάπως έτσι γεννήθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μετά από πολέμους, διακηρύξεις, επαναστάσεις και συμφωνίες ανάμεσα στα κράτη όλου του κόσμου, φτάνουμε αισίως στις 10 Δεκεμβρίου του 1948, όπου με τη βοήθεια της Ελέανορ Ρούσβελτ υιοθετήθηκε η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Μέσω αυτής κατοχυρώθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα σε παγκόσμιο επίπεδο και αναγνωρίστηκε η σημασία του να ζουν όλοι οι άνθρωποι σε έναν κόσμο ειρηνικό, μακριά από συγκρούσεις και πολέμους, με αμοιβαίο σεβασμό ο ένας άνθρωπος προς τον άλλον. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…!

(Πηγή εικόνας: carnegiecouncil.org)

Περιμένετε μισό λεπτάκι, όμως. Αν οι άνθρωποι δικαιούνται τροφή και στέγη, γιατί πεθαίνουν 16.000 παιδιών τη μέρα από την πείνα; Αν δικαιούνται εκπαίδευση, γιατί πάνω από ένα δισεκατομμύριο ενηλίκων δε μπορεί να διαβάσει; Και αν έχει εξαλειφθεί η δουλεία, γιατί 27 εκατομμύρια ανθρώπων ζουν στην σκλαβιά; Η αλήθεια είναι πως η Οικουμενική Διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όταν υπεγράφη, δεν είχε την ισχύ νομικού εγγράφου. Ήταν κάτι προαιρετικό, παρ’όλες τις συνθήκες, τα συνέδρια και τους νόμους. Είναι, όμως, παράλληλα πολλά παραπάνω από απλά λόγια σε μία σελίδα ή ένα μάθημα ιστορίας. Το θέμα είναι… Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά πραγματικότητα; Πού αρχίζουν λοιπόν τα οικουμενικά δικαιώματα; Η απάντηση είναι απλή: σε μέρη ασήμαντα, αλλά ταυτόχρονα τόσο σημαντικά. Στη γειτονιά σου, στο εργασιακό σου περιβάλλον, στο σχολείο ή το πανεπιστήμιο στο οποίο πηγαίνεις.

(Πηγή εικόνας: un.org)

Αρχίζουν από τον κόσμο στον οποίο ζεις καθημερινά. Αυτά είναι τα μέρη στα οποία ο καθένας από εμάς αναζητά ίση μεταχείριση, ίσα δικαιώματα, ίσες ευκαιρίες. Μπορεί ο καθένας μας να είναι πολύ “μικρός” για να αλλάξει τον κόσμο όλο, είναι όμως αρκετά “μεγάλος” ώστε να αλλάξει αρχικά το δικό του κόσμο. Οι μεγάλες αλλαγές πολύ συχνά ξεκινούν από φαινομενικά μικρά βήματα, ξεκινούν από εμάς τους ίδιους. Γινόμαστε εμείς η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο.

Πηγή κεντρικής εικόνας: ngocc.org

Αθηνά Χαραλαμπάκη

About Αθηνά Χαραλαμπάκη

Φοιτήτρια οδοντιατρικής στη Σόφια, γεννημένη στη Θεσσαλονίκη. Στον ελεύθερό μου χρόνο διαβάζω βιβλία, ειδικότερα μυστηρίου και αστυνομικά, με μία αδυναμία στην Agatha Christie και ακούω μανιωδώς μουσική. Στις μεγάλες μου αδυναμίες συγκαταλέγονται το πολύ και καλό φαγητό, η σοκολάτα, οι περίπατοι στη φύση και οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Ούσα ανήσυχο πνεύμα, το όνειρό μου είναι να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο και να γνωρίσω διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς. Ανέκαθεν ευαίσθητη και αισιόδοξη, πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος αν πρώτα γίνεις εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις γύρω σου.