Πότε ήταν καλοκαίρι και βρισκόσουν σε κάποια παραλία και έπινες μπύρες σε μία φωτιά εκείνο το βράδυ με πανσέληνο και καλή παρέα, πότε πέρασε ο Σεπτέμβρης που είχες κλειστεί στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου σου και διάβαζες για την εξεταστική, έχοντας στη μνήμη σου κάτι καλοκαιρινά κοκτέιλ, πότε έφτασαν σχεδόν Χριστούγεννα και τίποτα ή τα πάντα άλλαξαν στη ζωή σου…

december

(Πηγή εικόνας: pinterest.com)

(Πηγή εικόνας: pinterest.com)

Πέρασαν λίγο πάνω, λίγο κάτω 90 μέρες, το ¼ του χρόνου, 2.160 ώρες που γέμισες, γέλασες, πέρασες απίθανα ή  και σπατάλησες. Μέρες που βγήκες από το σπίτι με το πιο λαμπερό σου χαμόγελο, μέρες που το πάπλωμα δε σε άφηνε να σηκωθείς και ο καφές γινόταν ο καλύτερός σου φίλος. Μέρες που αγαπούσες όλο τον κόσμο και άλλες που δεν σου έβγαινε να πεις ούτε την τυπική καλημέρα. Βράδια που έμεινες σπίτι και μελαγχόλησες, βράδια που ήθελες ένα ή δυο ποτήρια κρασί για να αντέξεις, βράδια που χάθηκες από έρωτα, αλλά και εκείνα τα βράδια που κάτι περίμενες, κάτι αναζητούσες. Μεσημέρια που αγωνιούσες μέχρι να σχολάσεις, να καταφέρεις εκείνο το πρόγραμμα στο γυμναστήριο ή εκείνα τα μεσημέρια που είχες ανάγκη να κλείσεις τα μάτια σου για 10 μόνο λεπτά. Αλλά τι να πεις για εκείνα τα απογεύματα, που έπινες ένα ζεστό καφέ μαζί με φίλους, που χαλάρωνες με κάποια χαζοσειρά στη τηλεόραση ή που απλώς περίμενες να έρθει κάποιος έτσι ξαφνικά μέσα στο 8ωρο να σου δώσει μια ανάσα, μια αγκαλιά ή μια ματιά και να σταματήσουν τα πονούν τα ποδιά σου…

(Πηγή εικόνας: niemandsrose.gr)

(Πηγή εικόνας: pinterest.com)

Στιγμές που ήρθαν κι έφυγαν σαν νερό και σου μοιάζει σαν ψέμα πως έφτασαν κιόλας οι γιορτές, που δεν είσαι σίγουρος αν πρέπει να ζητήσεις κάτι από τον Άγιο Βασίλη, ή αν θες απλώς να του κρυφτείς.  Ο καιρός περνάει, οι στιγμές και οι άνθρωποι το ίδιο και μήπως ήρθε η ώρα να αναρωτηθείς τι κάνεις εσύ στη ζωή σου, τι σου αρέσει, τι ελκύεις, ή τι γουστάρεις αληθινά;

Ο Δεκέμβρης ας είναι η αφορμή για ξεκαθαρίσματα, αφορμή να αφήσεις τα ίδια λάθη (και να ξεκινήσεις καινούρια), τους ανθρώπους που σε πληγώνουν και δεν έχουν θέση στη ζωή σου, να βγάλεις τη μιζέρια και τη γκρίνια και να προσθέσεις χαμόγελο και ευγνωμοσύνη. Να αφήσεις τα παλιά μαζί με τον παλιό τον χρόνο και να φέρεις τα καινούρια. Μην τα περιμένεις όλα έτοιμα. Κυνήγησε, ψάξε, ζήτα αυτά που θες. Και φυσικά, αν εσύ δεν είσαι έτοιμος να τα δεχτείς, μην μπεις καν στον κόπο να τα καλέσεις.

 

(Πηγή εικόνας: olalathos.gr)

 

Πηγή κεντρικής εικόνας: jseeksjoy.com

Μαρία Πολίτη

About Μαρία Πολίτη

Διχασμένη κάπου μεταξύ των Αθήνα-Θεσσαλονίκη, σουβλάκι ή burger, γλυκό ή αλμυρό, έχω σπουδάσει παιδαγωγικά στο ΑΠΘ. Λατρεύω τη μόδα και μεγάλο μου όνειρο είναι οι σπουδές στο σχέδιο και την ενδυματολογία στο Λονδίνο. Ως ανήσυχο πνεύμα, μου αρέσει να ταξιδεύω (πολύ), να ανακαλύπτω νέα μαγαζιά, δρόμους, στενά (θα με ακούσεις πολλές φορές να λέω "ωπ, αυτό είναι ένα απ' τα αγαπημένα μου στενά") να φωτογραφίζω κάθε ηλιοβασίλεμα (ακόμη και αν χρειαστεί να σκαρφαλώσω για να το τραβήξω) και να ασχολούμαι διαρκώς με νέα πράγματα, όπως ο χορός και τα ισπανικά που λατρεύω. Με motto τη φράση "όλα γίνονται για κάποιο λόγο" ψάχνω και εγώ με τη σειρά μου λόγους και αιτίες που η ζωή κυλάει έτσι…